Czwartek XXX tydzień Okresu Zwykłego (Łk 13, 31-35)

31 W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli Mu: «Wyjdź i uchodź stąd, bo Herod chce Cię zabić». 32 Lecz On im odpowiedział: «Idźcie i powiedzcie temu lisowi: Oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u kresu. 33 Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo rzecz niemożliwa, żeby prorok zginął poza Jerozolimą.  34 Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście. 35 Oto dom wasz [tylko] dla was pozostanie⁷. Albowiem powiadam wam, nie ujrzycie Mnie, aż <nadejdzie czas, gdy> powiecie: Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie»⁷.

 Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście. (Łk 13, 34)

(…) Potem czułam się przygnębiona, ponieważ opuszczenie przez Jezusa było coraz dłuższe. Czułam cały ciężar mojego długiego wygnania i ból za odległą ojczyzną. Głęboki smutek zalał moją biedną duszę, a mój ukochany Jezus, który poruszył się we mnie, powiedział do mnie:

… „Moja córko, musimy być cierpliwi i myśleć o dziele budowania Królestwa Woli Bożej. Nikt nie wie o tym, co robimy, o ofiarach, które są konieczne, o nieustannych aktach i modlitwach, które są konieczne, aby uformować i uzyskać takie dobro.

Nikt nie uczestniczy w naszych ofiarach, nikt nie pomaga nam w tworzeniu tego Królestwa, które przyniesie im takie dobro. Nie zwracają na nas uwagi, lecz myślą o tym, by cieszyć się  nędznym życiem, nie będąc nawet gotowymi na przyjęcie dobra, które przygotowujemy.

O, gdyby ludzie mogli zobaczyć, co dzieje się w tajemnicy Naszego Serca, jakże byliby zdumieni! 

Tak było, gdy Ja i Moja Matka byliśmy na ziemi. Kiedy przygotowywaliśmy Królestwo Zbawienia i wszystkie potrzebne środki, aby wszyscy mogli znaleźć zbawienie, nie szczędziliśmy ani ofiar, ani trudu, ani życia, ani modlitwy. Kiedy my byliśmy zajęci myśleniem o wszystkich, dawaniem życia wszystkim, nikt o Nas nie myślał i nikt nie wiedział, co robimy.

Moja Niebieska Mama była Skarbnicą Królestwa Odkupienia, dlatego uczestniczyła we wszystkich ofiarach i bólach. Tylko św. Józef wiedział, co robimy, ale nie wchodził we wszystkie Nasze cierpienia.

O, jakże bolało nas serce, gdy to widzieliśmy: podczas gdy Matka i Syn byli pochłonięci cierpieniem i miłością do wszystkich, przygotowywali dla wszystkich wszystkie możliwe i wyobrażalne środki zaradcze, uzdrawiali ich i zapewniali im bezpieczeństwo, oni nie tylko nie myśleli o Nas, ale znieważali Nas i gardzili Nami.

Inni nawet usiłowali pozbawić Mnie życia od chwili narodzin! 

Powtarzam to z tobą, córko Moja, aby budować Królestwo Mojego Boskiego FIAT. Świat otrzymuje wszystko od nas, choć nas nie zna, i tylko Mój asystujący sługa  wie, co czynimy, ale nie bierze udziału w naszych ofiarach ani w naszej pracy.

Jesteśmy sami, więc miej cierpliwość w tym długim trudzie: im więcej będziemy pracować, tym więcej owoców tego Niebiańskiego Królestwa będziemy zbierać”. 

(Księga Nieba, tom 21; 30 kwietnia 1927).

……………………….

Gdy mój biedny duch przemierzał morze Boskiego Fiat, zrozumiałam, na miarę mojej małej mocy pojmowania, Jego wartość i świętość, a także wielki cud, że dusza żyjąca w Nim jest w stanie zamknąć w sobie tak świętą i bezgraniczną Wolę, że staje się nosicielem i właścicielem tak świętej Woli, która wszystko ogarnia, i zamyka.

To, że to co wielkie zamyka w sobie to co małe nie jest zaskakujące, ale to, że to co małe zamyka w sobie to wielkie jest niesamowitym cudem, który może zdziałać tylko Bóg. 

Boże mój, jakże jesteś godny podziwu, bardziej czuły niż kochająca matka, która chce się zamknąć w swoim dziecku, aby mu zapewnić bezpieczeństwo; która powtarza życie  owocu swojego łona, aby mieć zaszczyt i móc powiedzieć: „Dziecko jest całkiem podobne do swojej matki”.

Ale podczas gdy mój błogi duch był pośród czystych radości Boskiego Fiat, wicher smutku zmącił moje radości. Zrozumiałam, jak wielkie zło i straszna obraza Boga ma miejsce, gdy bierzemy sobie tę wolność i samowolnie realizujemy swoją wolę. Wtedy mój ukochany Jezus znów przyszedł do mnie na chwilę i mówił z goryczą:

„Ach, moja dobra córko, ta ludzka wola! Prowadzi wojnę przeciwko Bogu i przeciwko sobie. Broń, której używa przeciwko swemu Stwórcy, rani ją samą, a jej dusza staje się przed Bogiem, jak rozdarte ciało.

Z każdym kolejnym aktem ludzkiej woli zwiększa się dystans do Stwórcy, do Jego świętości, siły i mocy, Jego miłości, i niezmienności.

Bez Mojej Bożej Woli dusza staje się, jak oblężone miasto, które nieprzyjaciele głodzą i torturują we wszystkich jego członkach; z tą różnicą, że kaci, którzy wyrywają jej członki, nie są nieprzyjaciółmi, ale jej własną wolą, która staje się wrogiem dla siebie samej.

Gdybyś znała Mój ból, gdy widzę dusze rozdarte na kawałki! Każdy akt własnej woli bardziej oddziela duszę od Boga i bardziej oddala ją od piękna Jego stworzenia. Powoduje, że dusza odchodzi od źródła swojego pochodzenia, oziębia się prawdziwa i czysta miłość, i przygotowuje dla niej albo wczesne piekło, jeśli wola popadnie w grzech ciężki, albo czyściec grzechu powszedniego.

Wola ludzka jest dla ciała jak gangrena, która powoduje rozpadanie się ciała na kawałki i szpeci ludzkie piękno. 

Biedne są dusze bez Mojej Boskiej Woli, gdyż tylko Ona sama posiada cechę jednoczącą wszystko – myśli, pragnienia, afekty, miłość i wolę człowieka, i nadaje jego duszy piękną zjednoczoną formę.

Bez Mojej Woli jednak myśl chce to, wola chce tamtego, pragnienie chce tego, miłość chce czegoś innego, tak że są ze sobą skłócone, wprowadzają zamęt i rozdzielają. 

O, bez Mojej Woli nie ma ani pokoju, ani jedności! Brakuje tego, kto scementuje i zjednoczy rozdzielone części ponownie, i uczyni duszę silną przeciwko wszelkiemu występującemu złu.

Dlatego twój Jezus gorzko płacze nad nieszczęściem tych ludzi – bardziej niż nad upadkiem Jerozolimy, która została obalona, bo nie chciała uznać swojego Mesjasza i zabito Go.

Tak więc i Moja Wola jest źle oceniana, podczas gdy Ona jest pośród nich i w nich; 

oni czynią ze swoich dusz małe spustoszone miasta i zmuszają Mnie do powtórzenia Mojej groźby, że wobec nich: „nie pozostanie ani jeden kamień na kamieniu” (por. Łk 19, 42-44); bez Mojej Woli są bowiem, jak cytadele bez króla i dlatego nie mają ani obrońcy, ani kogoś, kto dałby im pożywienie niezbędne do czynienia dobra i nie uwikłania się w zło.

Płaczę nad ich losem i modlę się, aby poznali Moją Wolę, pokochali Ją i pozwolili Jej królować; a ty módl się razem ze Mną”... 

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 31; 5 marca 1933)

( Łk 19, 42-44) i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami. 43 Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd. 44 Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia». 

—————–

… „Moja córko, jakże boleśnie odczuwamy to, że nie widzimy stworzenia żyjącego w naszej Woli! Jeśli nie żyje ono w Niej, chciałoby niejako «ukryć» Nas w naszej niebiańskiej Ojczyźnie i nie chce, abyśmy żyli razem z nim na ziemi. Nasza Wola jest dla niego ciężarem, ucieka ono przed naszą Świętością, zamyka drzwi przed Światłem i szuka ciemności.

Biedne stworzenie! Jeśli czyni własną wolę, umrze z zimna i głodu i może powiedzieć: «Niebo nie należy do mnie». Ludzie, którzy nie żyją w naszej Woli, żyją na ziemi jak wygnańcy, pozbawieni oparcia, ochrony i siły. Nawet dobro przemienia się dla nich w gorycz, a niekiedy nawet w błędy.

Dlatego właśnie tacy ludzie są przyczyną naszego smutku i nieustannie tłumią naszą Miłość. Tak wielka jest Miłość naszej Woli, że każde słowo lub każde poznanie, które Ona objawia o samej sobie, jest nie tylko jednym Boskim Życiem pochodzącym od Niej, lecz także nowym życiem, różnym od każdego innego, nowym w Świętości, Pięknie i Miłości.

Dlatego odczuwamy tak wielkie upodobanie i jesteśmy przepełnieni świąteczną radością, kiedy oznajmiamy, czym jest nasza Wola, czego potrafi i może dokonać w obrębie działania stworzenia oraz na jak zaszczytnym, wzniosłym i wysokim miejscu pragnie je umieścić w naszym Boskim Łonie.

Istotnie, przez ogłaszanie naszej Woli nie czynimy niczego innego, jak tylko wydajemy z Siebie nowe Boskie Życia. Gdy tylko dusza bierze je w posiadanie, otrzymujemy od niej naszą nową Miłość, nasze nowe Piękno, Dobroć i tak dalej. Och, jak bardzo czujemy się uwielbieni i umiłowani przez duszę za pośrednictwem naszych własnych Żyć, które daliśmy jej poznać!

Jeśli więc dajemy się poznać duszy, która pragnie Nas poznać, i pozwalamy się jej odnaleźć, jest to akt, który najbardziej Nas uwielbia. Nasza Miłość znajduje wtedy kogoś, przy kim może przynieść sobie ulgę i komu może dać to, co pragniemy dać.

Jaki sens miałoby ponadto stwarzanie ludzi, gdybyśmy nie chcieli dać się im poznać? To właśnie poznanie sprawia, że zstępujemy do duszy, a ona wznosi się aż do Nas.

Jeśli więc widzimy, że pragniesz głębszego poznania naszej Woli, natychmiast przygotowuję dla ciebie najpiękniejsze niespodzianki naszego wszechmocnego Fiat. Ale nie po to, aby ci je jedynie przekazać, lecz po to, aby obdarzyć cię dobrem, które ci ukazuję”.

(tom 35; 4. April 1938)