Piątek XXX tydzień Okresu Zwykłego (Łk 14,1-6)
1 Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. 2 A oto zjawił się przed Nim pewien człowiek chory na wodną puchlinę. 3 Wtedy Jezus zapytał uczonych w Prawie i faryzeuszów: «Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?» 4 Lecz oni milczeli. On zaś dotknął go, uzdrowił i odprawił. 5 A do nich rzekł: «Któż z was, jeśli jego syn albo wół wpadnie do studni, nie wyciągnie go zaraz, nawet w dzień szabatu?»1 6 I nie mogli mu na to odpowiedzieć.
Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. (Łk 14,1)
... „Jestem twoją pomocą, czego się boisz? Czy nie pamiętasz, że Ja również cierpiałem z rąk ludzi wszelkiego pokroju? Niektórzy mieli o Mnie taką opinię, inni inną.
Najświętsze Dzieła, których dokonywałem, były przez nich potępiane jako niedobre i złe, tak iż mówili nawet, że jestem opętany, więc patrzyli na Mnie z pogardą.
Niechętni byli bym przebywał pośród nich i myśleli między sobą, jak Mnie zabić tak szybko, jak to możliwe, ponieważ Moja obecność stała się dla nich nie do zniesienia.
Czy zatem nie chcesz, abym uczynił cię podobną do Mnie, sprawiając, że będziesz cierpieć ze strony stworzeń?”
(z Księgi Nieba, tom 1).
………………………
„Ponieważ nie mogą poznać naszych tajemnic ani pojąć naszych niezbadanych dróg, które wpisaliśmy w naturę ludzką, osądzają wszystko po swojemu i nie potrafią zrozumieć, czego dokonujemy w stworzeniu, podczas gdy człowiek powinien raczej pochylić się przed tym, co niepojęte.
A więc ten, kto nie posiada Naszej Woli, wprowadza w nieład wszystkie nasze Akty, które odwiecznie uporządkowaliśmy w stworzeniu. W ten sposób oszpeca samego siebie i tworzy w sobie przestrzeń pustą od naszych Boskich Aktów, które ukształtowaliśmy i uporządkowaliśmy w ludzkim stworzeniu.
My samych Siebie miłowaliśmy w nim, jak również cały szereg Aktów, które zostały uformowane z naszej czystej miłości. A kiedy powołaliśmy człowieka do istnienia w czasie, chcieliśmy, aby uczestniczył w tym, co sami uczyniliśmy.
Aby jednak posiadał tę zdolność, człowiek potrzebował Naszej Woli, która udzielała mu swojej Boskiej właściwości (cnoty) i pozwalała mu w czasie czynić to, co My uczyniliśmy bez człowieka w wieczności.
I nie jest niczym dziwnym, że skoro Boski Byt ukształtował człowieka w wieczności, ta sama Boska Wola potwierdziła i powtórzyła to w czasie, to znaczy – kontynuowała swoje dzieło stwórcze w stworzeniu.
Jakże więc człowiek mógłby się kiedykolwiek wznieść, upodobnić, zjednoczyć i stać się podobnym do tych Aktów, które z tak wielką miłością w nim uformowaliśmy i uporządkowaliśmy – jeśli nie posiada Mojej Boskiej Woli?
Ludzka wola nie czyni nic innego, jak tylko wprowadza zamęt w nasze najpiękniejsze dzieła, rozrywa naszą miłość i czyni nasze dzieła pustymi – choć pozostają one w Nas, ponieważ niczego nie tracimy z tego, co uczyniliśmy.
Wszelkie zło spada na biedne stworzenie, które odczuwa przepaść pustki bez Boga: jego dzieła są bez mocy i światła, jego kroki chwieją się, a jego umysł jest zamroczony.
Człowiek bez Mojej Woli jest więc jak potrawa bez smaku, jak sparaliżowane ciało, jak nieuprawiona ziemia, jak drzewo bez owocu, jak kwiat, który wydaje nieprzyjemny zapach.
O, gdyby nasza Boskość mogła płakać, wylewalibyśmy gorzkie łzy nad tą duszą, która nie pozwala, by rządziła nią Nasza Wola!”
(z Księgi Nieba; T 33; 18 XII 1933 r.)
«Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?» (Łk 14,3)
Kiedy znajdowałam się w swoim zwyczajowym stanie, mój zawsze ukochany Jezus ukazał się bardzo smutny i powiedział do mnie: “Córko moja, oni nie chcą zrozumieć, że wszystko polega na całkowitym oddaniu się Mnie i pełnieniu we wszystkim Mojej Woli. Kiedy to osiągam, sam popycham duszę, mówiąc do niej: „Córko moja, zasmakuj sobie czegoś, udogodnij sobie, ulżyj sobie i się pociesz.
… Jest jednak pewna różnica. Zanim się Mnie oddałaś i czyniłaś zawsze i we wszystkim Moją Wolę, zadowolenie, które czerpałaś, było ludzkie. Natomiast potem było to boskie działanie. A skoro jest ono Moje, nie jestem już zazdrosny i mówię sobie: jeśli czerpie dozwoloną przyjemność i jeśli uczciwie rozmawia, to dlatego, że Ja tego chcę. Gdybym tego nie chciał, byłaby gotowa wstrzymać wszystko…
Tak więc oddaję jej wszystko do dyspozycji, ponieważ wszystko, co czyni, jest skutkiem Mojej Woli, nie jest już skutkiem jej własnej woli.
Powiedz mi, moja córko, czego ci brakowało, odkąd oddałaś się Mnie całkowicie? Dałem ci moje upodobania, przyjemności i całego siebie, aby cię zadowolić. To uczyniłem w porządku nadprzyrodzonym. Natomiast w porządku wiary nie dopuściłem, żeby czegokolwiek ci brakowało: spowiedników, komunii ani całej reszty. Co więcej, pragnęłaś Mnie jedynie i nie chciałaś tak często spowiedników. Ja zaś nie posłuchałem ciebie, gdyż chciałem, aby ci, którzy mieli zamiar pozbyć się dla Mnie wszystkiego, opływali we wszystko.
Córko, jaki ból odczuwam w swoim Sercu, widząc, że dusze nie chcą tego zrozumieć, nawet te, które uważają się za najlepsze!
(z Księgi Nieba; Tom 11, 20 marca 1912)
……………………….
„Musisz wiedzieć, że kiedy przyszedłem na ziemię, chciałem znieść stare prawa i udoskonalić inne.
Jednak choć je znosiłem, nie zwalniałem siebie z ich przestrzegania – przeciwnie, wypełniałem je w sposób doskonalszy niż inni.
Ponieważ miałem w sobie zjednoczyć stare i nowe [Prawo], chciałem je zachowywać, aby dać starym prawom ich wypełnienie i naznaczyć je pieczęcią zniesienia.
Chciałem dać początek nowemu prawu, dla którego ustanowienia przyszedłem na ziemię – prawu łaski i miłości – w którym zawarłem wszystkie ofiary, gdyż Ja sam miałem być prawdziwą i jedyną Ofiarą.
Dlatego wszystkie inne ofiary stały się już niepotrzebne, bo skoro byłem Człowiekiem i Bogiem, to było to więcej niż wystarczające, aby zadośćuczynić za wszystkich.
A teraz, moja ukochana córko, ponieważ chcę z ciebie uczynić doskonalszy obraz Mnie samego i ustanowić tak szlachetną i boską świętość – mianowicie „Fiat voluntas tua, sicut in caelo et in terra” („Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi”) – pragnę w tobie skupić wszystkie stany duszy, jakie dotąd istniały na drodze świętości.
I w miarę jak będziesz przeżywać te [ascezy i doświadczenia duchowe tych stanów] oraz spełniać swoje czyny w Mojej Woli, Ja nadam im pełnię, koronę, upiększę je i odcisnę na nich Moją pieczęć.
Wszystko musi się dopełnić w Mojej Woli, a tam, gdzie kończą się inne świętości, świętość Mojej Woli – ponieważ jest szlachetna i boska – ma swój początek i trzyma wszystkie inne świętości jakby u swych stóp.
Pozwól Mi więc działać, pozwól Mi powtórzyć w tobie Moje Życie i to wszystko, co z tak wielką miłością uczyniłem podczas Odkupienia.
Teraz chcę to powtórzyć w tobie z jeszcze większą miłością, aby ustanowić [w tobie] początek Daru życia w Mojej Woli, tak by jej prawa stały się znane; ale pragnę, by twoja wola była zjednoczona z Moją i w Niej całkowicie zanurzona.
(z Księgi Nieba; Tom 16; 8. November 1923)