12 W tym czasie Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga. 13 Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami: 14 Szymona, którego nazwał Piotrem; i brata jego, Andrzeja; Jakuba i Jana; Filipa i Bartłomieja; 15 Mateusza i Tomasza; Jakuba, syna Alfeusza, i Szymona z przydomkiem Gorliwy; 16 Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.

17 Zeszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie. Był tam duży poczet Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i Jerozolimy oraz z wybrzeża Tyru i Sydonu; 18 przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Także i ci, których dręczyły duchy nieczyste, doznawali uzdrowienia. 19 A cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich.

W tym czasie Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga. (Łk 6,12)

Gdy dalej trwałam w moim zwyczajowym stanie, przyszedł na krótko błogosławiony Jezus, a gdy się modliłam, przycisnął mnie mocno do siebie i powiedział:
„Moja córko, modlitwa jest muzyką dla moich uszu, szczególnie wtedy, gdy dusza jest całkowicie upodobniona do mojej Woli, tak że w jej wnętrzu nie widać nic innego jak stałą postawę życia w Bożej Woli.
To tak, jakby z tej duszy wychodził drugi Bóg i grał tę muzykę dla Mnie. O, jakże to rozkoszne, znaleźć kogoś, kto jest do Mnie podobny i potrafi oddawać Mi boską cześć!
Tylko ten, kto żyje w mojej Woli, może dojść tak daleko, ponieważ wszystkie inne dusze, nawet jeśli wiele czynią i modlą się, zawsze przynoszą Mi rzeczy i modlitwy ludzkie, a nie boskie.
Dlatego nie mają one tej mocy ani tej siły przyciągania dla Mojego słuchu”.

(z „Księgi Nieba”; tom 6, styczeń 1906)

…………………………

O święta, odwieczna Wolo, przynieś mi moje najwyższe Dobro, moje Wszystko! Boleść, którą znosiłam, była tak wielka, że czułam się zagniewana i płaczliwa. Próbowałam jednak w tym stanie wtopić się w Jego Świętą Wolę.

W tym momencie On przyszedł, ukazując, że gorzko płacze, a Jego Serce pocięte było na wiele kawałków. Widząc, że płacze, odsunęłam swoje zmartwienia, przytuliłam Go, wytarłam Mu łzy i powiedziałam do Niego: Co Ci jest, Jezu, że płaczesz? Powiedz mi, co Ci zrobili.

A On: “Ach, moja córko, oni chcą Mi rzucić wyzwanie. Przygotowują Mi okropne wyzwanie, i czynią to przywódcy. Mój ból jest tak wielki, że czuję, jak moje Serce pocięte jest na kawałki. Ach, słusznie, żeby moja sprawiedliwość wyładowała się na stworzeniach! Przyjdź zatem i wniknij razem ze Mną w Moją Wolę. Wznieśmy się między Niebo a ziemię i wspólnie oddajmy cześć Najwyższemu Majestatowi, błogosławmy Go i oddajmy Mu hołd za wszystkich, aby Niebo i ziemia napełniły się uwielbieniem, hołdem i błogosławieństwem, a wszyscy mogli otrzymać efekty tego.”

Spędziłam więc ranek, modląc się z Jezusem w Jego Woli. Ale cóż za niespodzianka! Podczas modlitwy, choć jedno tylko było słowo, Wola Boża rozprzestrzeniała je na wszystkie stworzone rzeczy, tak iż pozostawały nim naznaczone. Wola Boża zanosiła je do Niebios i wszyscy święci otrzymywali nie tylko jego znamię, lecz także nową z niego radość. Schodziło w dół do ziemi, a nawet do czyśćca i wszyscy korzystali z jego efektów. Ale któż mógłby wyrazić ten sposób modlitwy z Jezusem i opisać wszystkie efekty, które owa modlitwa przynosi?

Po tej wspólnej modlitwie powiedział więc do mnie: “Córko moja, czy widziałaś, co oznacza modlić się w mojej Woli? Nie ma niczego, co mogłoby istnieć poza moją Wolą. Moja Wola krąży we wszystkim i we wszystkich, jest życiem, odtwórcą i widzem wszystkiego. W ten sam sposób czyny dokonane w mojej Woli stają się życiem, odtwórcą i widzem wszystkiego, nawet samej radości, błogości i szczęścia świętych. Wszędzie zanoszą światło oraz balsamiczne i niebiańskie powietrze, z którego tryskają radość i szczęście. Tak więc nie opuszczaj nigdy mojej Woli. Niebo i ziemia cię oczekują, aby otrzymać nową radość i nowy blask.”

(z „Księgi Nieba”; Tom 14, 21 kwietnia 1922)

„Przywołał do siebie swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami” (Łk 6,13).

Mój biedny duch czuje się jakby skupiony na Woli Bożej, a ja myślałam sobie: „Jak Jego Królestwo może kiedykolwiek przyjść na ziemię? A poza tym, jak mogłoby przyjść, skoro się Go nie zna?”. Kiedy rozmyślałam nad tym, mój zawsze najłaskawszy Jezus wyszedł z mojego wnętrza i powiedział do mnie:

„Moja córko, w moich dziełach posługuję się ludzkimi narzędziami, chociaż to Ja wykonuję pierwszą część, fundament i całą istotę dzieła, którego chcę dokonać.

Następnie posługuję się stworzeniami, aby moje dzieło zostało poznane i ożyło pośród ludzi. Tak postąpiłem w dziele Odkupienia: posłużyłem się Apostołami, aby Odkupienie zostało poznane i rozpowszechnione, a owoce Odkupienia zostały przyjęte i udzielone.

Gdyby Apostołowie nie chcieli mówić o tym, co powiedziałem i uczyniłem podczas mojego przyjścia na ziemię, gdyby zamknęli się w milczeniu i nie uczynili ani jednego kroku, nie ponieśli żadnej ofiary ani nie oddali życia, aby dać poznać wielkie dobro mojego przyjścia na ziemię, wówczas pozwoliliby, aby moje Odkupienie umarło już na samym początku.

A pokolenia nie posiadałyby ani Ewangelii, ani sakramentów, ani wszystkich skarbów, których dokonało Odkupienie i których nadal będzie dokonywać. Kiedy powołałem wokół siebie Apostołów, moim celem w ostatnich latach mojego życia tutaj, na dole, było to, aby głosili to, co uczyniłem i powiedziałem.

Gdyby Apostołowie milczeli, byliby odpowiedzialni za zgubę tak wielu dusz, które nie poznałyby dobrodziejstwa Odkupienia, a także winni całego tego dobra, którego ludzie by nie uczynili!

Ponieważ jednak nie pozostali w milczeniu i poświęcili swoje życie, po Mnie mogą być nazwani sprawcami i przyczyną zbawienia tak wielu dusz oraz wszelkiego dobra, którego dokonano w moim Kościele. Jako pierwsi głosiciele tworzą oni jego niewzruszone filary.

Jest naszym Boskim zwyczajem, że najpierw sami dokonujemy pierwszego aktu w naszych dziełach i zarządzamy wszystko, co niezbędne. Następnie powierzamy je stworzeniom, udzielając im wystarczających łask, aby kontynuowały to, co uczyniliśmy. W ten sposób nasze dzieła rozpowszechniają się zależnie od zaangażowania i dobrej woli ludzi.

Tak samo będzie z Królestwem mojej Bożej Woli. Powołałem cię jako drugą Matkę dla Mnie i z wielką poufałością objawiłem ci liczne tajemnice dotyczące mojego Bożego FIAT, podobnie jak uczyniłem to z moją Matką w dziele Odkupienia. Objawiłem ci, jak wielkim skarbem Ono jest oraz jak pragnie przyjść na ziemię i panować.

Mogę powiedzieć, że uczyniłem już wszystko. A kiedy wezwałem mojego sługę, abyś otworzyła się przed nim i dała poznać FIAT, zamierzałem przez to, aby zależało mu na tym, by uczynić znanym tak wielkie dobro.

Gdyby ze strony tych, którzy powinni się tym zająć, zabrakło takiego zainteresowania, naraziliby oni Królestwo Bożej Woli na niebezpieczeństwo niepowodzenia już u samych jego początków. Byliby odpowiedzialni za całe dobro, jakie tak święte Królestwo może przynieść, a które naraziliby na niebezpieczeństwo. Albo też zasłużyliby na to, abym odsunął ich na bok i powołał innych jako głosicieli i szerzycieli poznania mojego Bożego FIAT.

Dopóki nie znajdę kogoś, komu będzie na tym zależało i kto weźmie sobie do serca poznanie i głoszenie moich prawd bardziej niż własne życie, Królestwo mojej Woli nie będzie mogło ani rozpocząć swojego istnienia, ani zacząć żyć na ziemi”.…

Przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Także i ci, których dręczyły duchy nieczyste, doznawali uzdrowienia. (Łk 6,18)

Pozostawałam nadal w moim zwyczajowym stanie i rozmyślałam nad Męką błogosławionego Jezusa. Ukazał mi się jako Ukrzyżowany i udzielił mi małej cząstki swoich cierpień, mówiąc do mnie:

„Moja córko, chciałem być ukrzyżowany i wywyższony na krzyżu, aby dusze mogły Mnie znaleźć, zależnie od tego, kim chcą, abym dla nich był.

Jeśli ktoś potrzebuje Mnie jako Nauczyciela, ponieważ odczuwa potrzebę, by go pouczano, zniżam się, aby nauczać go zarówno małych, jak i najwyższych oraz najwznioślejszych rzeczy, tak aby stał się najbardziej wykształconym.

Inny wzdycha w swoim opuszczeniu i zapomnieniu, pragnąc znaleźć ojca. Przychodzi do stóp mojego Krzyża, a Ja staję się dla niego ojcem, dając mu dom w moich ranach, moją Krew jako napój, moje Ciało jako pokarm, a moje własne Królestwo jako dziedzictwo.

Ktoś inny jest chory i znajduje we Mnie lekarza, który nie tylko go uzdrawia, lecz także podaje mu niezawodne lekarstwa, aby nie popadł ponownie w słabość.

Jeszcze innego przytłaczają oszczerstwa i pogarda, a u stóp mojego Krzyża znajduje on swojego obrońcę, który odpłaca mu za oszczerstwa i lekceważenie nawet Boskimi zaszczytami. I tak jest ze wszystkim innym.

Kto zatem chce mieć Mnie za sędziego, znajduje Mnie jako sędziego; kto chce mieć Mnie za przyjaciela, oblubieńca, orędownika czy kapłana, ten znajduje Mnie właśnie takim.

Dlatego chciałem zostać przybity do krzyża za ręce i stopy, aby pod żadnym względem nie sprzeciwiać się temu, czego oni pragną, i stać się dla nich takim, jakim chcą, abym był.

Lecz biada tym, którzy widząc, że nie jestem w stanie poruszyć nawet jednym palcem, ośmielają się Mnie obrażać!”.

Kiedy to powiedział, zapytałam Go: „Panie, kim są ci, którzy najbardziej Cię obrażają?”.

Odpowiedział mi:

„Ci, którzy zadają Mi najwięcej cierpień, to osoby konsekrowane, które żyją w moim Człowieczeństwie i dręczą oraz rozszarpują moje Ciało wewnątrz mojego własnego Człowieczeństwa.

Natomiast ci, którzy żyją poza moim Człowieczeństwem, rozszarpują Mnie z oddali”.

( z Księgi Nieba; tom 6; 15. grudnia 1905)

————————

W chwilach pozbawienia mnie mojego słodkiego Jezusa, chociaż odczuwam to ciężkie męczeństwo, oddaję się w ramiona Najwyższej Woli jak Jej mała córeczka, która wzrasta na Jej kolanach, przytulona do Jej piersi, aby żyć Jej życiem i w Jej podobieństwie. Wówczas mój umiłowany Jezus, poruszając się w moim wnętrzu, powiedział do mnie:

„Moja córko, moja Wola jest niezmierzona i wszystko, co może wyjść z Jej wnętrza, nosi na sobie znamię Jej niezmierzoności.

Jedno jedyne słowo Jej Woli wydało niezmierzoność nieba wraz ze wszystkimi gwiazdami; z jednego Jej słowa wyszło słońce z całym swoim niezmierzonym bogactwem światła. I tak jest z wieloma innymi rzeczami.

Aby jednak stworzyć to niezmierzone światło i niebo, musiałem najpierw przygotować przestrzeń, w której mógłbym umieścić tę niezmierzoność światła i nieba.

Kiedy więc moja Wola chce przemówić, najpierw sprawdza, czy istnieje miejsce dla wielkiego daru Jej słowa, które może być kolejnym niebem, słońcem albo jeszcze większym morzem.

Dlatego moja Wola często milczy, ponieważ brakuje miejsca w stworzeniach, w którym mogłaby złożyć wielki dar niezmierzoności swojego słowa.

Aby móc przemówić, najpierw dokonuje bilokacji swojej Woli, a następnie przemawia i składa w sobie samej swoje niezmierzone dary.

Oto dlaczego podczas stworzenia człowieka daliśmy mu największy dar, przekazaliśmy mu najcenniejsze i najbogatsze dziedzictwo, mianowicie moją Wolę jako strażniczkę skarbów w jego wnętrzu. Uczyniliśmy to po to, aby móc opowiadać mu o niespodziankach naszych niezmierzonych darów słowa naszego FIAT.

„Kiedy więc odrzucił naszą Wolę, która udzieliła siebie poprzez bilokację nie znaleźliśmy już w nim miejsca, w którym moglibyśmy złożyć wielki dar naszego stwórczego Słowa. Dlatego pozostał biedny, obciążony wszystkimi nędzami swojej ludzkiej woli.

Widzisz również, że ze wszystkiego, co dokonało się w Moim Człowieczeństwie, największym cudem było ograniczenie w Nim całej niezmierzoności mojej Bożej Woli.

Cuda, których dokonywałem, można nazwać niczym w porównaniu z tym, zwłaszcza że leżało w mojej naturze przywracanie życia poprzez wskrzeszanie zmarłych, udzielanie wzroku niewidomym, mowy niemym oraz dokonywanie wszystkich pozostałych cudownych rzeczy, których dokonałem.

Było bowiem właściwe Mojej Naturze, abym mógł udzielać tylu dóbr, ile tylko chciałem. Dla tych, którzy otrzymywali te dobrodziejstwa, było to co najwyżej cudem.

Dla Mnie jednak wielkim cudem było to, że zamknąłem w sobie moje Bóstwo, niezmierzoność mojej Woli, Jej bezgraniczne światło, Jej piękno i nieosiągalną świętość.

To był cud nad cudami, którego mógł dokonać jedynie Bóg.

Dlatego też, niezależnie od tego, jak wiele mógłbym dać stworzeniu, zawsze dawałbym mu niewiele w porównaniu z wielkim darem mojej Woli.

W tym stworzeniu ujrzy się nowe niebiosa, jeszcze jaśniejsze słońca, niesłychane rzeczy i niespotykane dotąd niespodzianki.

Niebo i ziemia drżą i zginają kolana przed duszą, która posiada wielki dar Mojej Woli. I słusznie, ponieważ widzą, jak wychodzą z niej skutki oraz życiodajna i stwórcza moc, którą zachowuje ona w nowym życiu stworzonym przez Boga.

O, potęgo Mojej Woli! Gdyby tylko ludzie Cię poznali, jakże bardzo pragnęliby Twojego wielkiego daru i oddaliby życie, aby Cię posiąść!”.…

( z Księgi Nieba; Tom 21; 8. maj 1927)