Czwartek XXIX tydzień Okresu Zwykłego (Łk 12,49-53)

49 Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął 50 Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. 51  Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. 52 Odtąd bowiem pięcioro będzie rozdwojonych w jednym domu: troje stanie przeciw dwojgu, a dwoje przeciw trojgu; 53 ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu; matka przeciw córce, a córka przeciw matce; teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej».

“Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął.” (Łk 12,49)

Dziś rano mój ukochany Jezus przyszedł na chwilę i powiedział do mnie: 

“Córko moja, kto chce wszystkiego od Boga, musi oddać Bogu całego siebie.”

I zatrzymał się, nie mówiąc mi już nic więcej. A ponieważ widziałam Go blisko siebie, powiedziałam do Niego: Panie, zlituj się nade mną. Czy nie widzisz, jak wszystko we mnie jest jałowe i suche? Wydaje mi się, że stałam się sucha, tak jakbym nigdy nie miała kropli deszczu. 

A On: Tak jest lepiej. Czy nie wiesz, że im bardziej suche jest drewno, tym łatwiej ogień je pochłania i zamienia w ogień? Wystarczy jedna iskra, żeby je rozpalić. Jeśli jednak jest pełne soków ustrojowych i niezbyt wysuszone, potrzeba dużego ognia, aby je rozpalić, i dużo czasu, aby zamienić je w ogień. Tak samo jest z duszą. Gdy wszystko jest w niej suche, wystarczy jedna iskra, aby całkowicie przemienić ją w ogień Miłości Bożej. 

A ja: Panie, czy żartujesz sobie ze mnie? Czy to oznacza, że cały mój stan jest okropny? W takim razie co masz spalić, skoro wszystko jest suche? 

A On: “Ja nie żartuję. Czy sama nie rozpoznajesz, kiedy w twojej duszy nie wszystko jest suche? Sokiem ustrojowym jest własne zadowolenie, satysfakcja, własne upodobanie, wysokie mniemanie o sobie. Kiedy natomiast wszystko w duszy jest suche, to te soki ustrojowe nie mogą się pojawić, gdy dusza działa. A ponieważ Ogień Boży znajduje duszę nagą i suchą, taką, jaką ją stworzył, bez innych obcych soków ustrojowych, jest w stanie bardzo łatwo przemienić ją we własny ogień Boży, ponieważ wszystko, co się znajduje w duszy, należy do Niego. 

Potem Ja daję jej szatę pokoju. A ponieważ pokój podtrzymywany jest przez posłuszeństwo wewnętrzne i strzeżony przez posłuszeństwo zewnętrzne, więc rodzi w duszy całego Boga, to znaczy wszystkie dzieła, cnoty i sposoby działania wcielonego Słowa, tak iż można w niej dostrzec Jego prostotę, pokorę, bycie podległym w Jego dziecięcym życiu, doskonałość Jego cnót w dorosłym życiu, umartwienie i ukrzyżowanie podczas umierania. 

Jednak wszystko zaczyna się od tego: kto chce całego Chrystusa, wszystko musi oddać Chrystusowi.” 

(Księga Nieba, Tom 4; 29 kwietnia 1902).

……………………….

Trwałam w swoim zwyczajowym stanie i znajdowałem się poza sobą; potem zobaczyłam siebie, jako mały statek parowy i byłam dość zaskoczona, że widzę siebie w takiej postaci. Tymczasem przyszedł mój uwielbiony Jezus i powiedział do mnie:

„Moja córko, życie człowieka jest statkiem parowym i jak ogień sam napędza ten statek parowy, i porusza się on tym szybciej. im bardziej żywy i silny jest ogień, a porusza się wolniej, gdy ogień jest słaby, i zatrzymuje się, gdy ogień gaśnie, tak też jest z duszą: gdy ogień miłości Bożej jest silny, można powiedzieć, że przelatuje ponad sprawami ziemskimi, zawsze spiesząc się i lecąc do swego centrum, którym jest Bóg.

Gdy ogień jest słaby, można powiedzieć, że idzie tylko z trudem, pełza wzdłuż i brudzi się wszystkim, co jest z ziemi. A kiedy ogień gaśnie, dusza zatrzymuje się, bez Życia Bożego w sobie, jakby martwa dla wszystkiego, co boże.

Moja córko, kiedy dusza wykonuje wszystkie swoje czynności tylko z zamiarem kochania Mnie i nie chce żadnej innej nagrody za swoją pracę, jak tylko Moją Miłość to zawsze chodzi w świetle dnia i nigdy nie ma nocy dla niej, więcej, chodzi w samym słońcu, które ją otacza prawie jak para, przekształca duszę w Siebie i pozwala jej cieszyć się pełnią Światła. 

Co więcej, jej własne działania służą jej, jako światło w podróży i zawsze mnożą dla niej nieustannie Nowe Światło.” 

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 6; 1 listopada 1903)

………………………..

Po tym, jak bardzo się utrudziłam, błogosławiony Jezus przyszedł na krótką chwilę i powiedział do mnie:

„Moja córko, można powiedzieć, że całe Życie Boże otrzymuje życie od Miłości: Miłość sprawia, że to Życie rodzi, wydaje na świat, stwarza, zachowuje, a także udziela ciągłego życia całemu Jego działaniu. Gdyby nie miało Miłości, nie działałoby ani nie miałoby życia.

Otóż stworzenia są niczym innym jak iskrami, które wyszły z wielkiego ognia Miłości, z Boga, i z tej iskry otrzymują życie, żywotność oraz zdolność do działania. Tak samo życie ludzkie otrzymuje życie od Miłości.

Jednak nie wszyscy posługują się nim, aby kochać i czynić to, co piękne i dobre — to Wszystko — lecz przekształcają tę iskrę: jedni czynią z niej miłość do samych siebie, inni miłość do stworzeń, do bogactw, a nawet miłość do zwierząt, ku największemu smutkowi ich Stwórcy, który sprawił, że te iskry wyszły z Jego wielkiego ognia, i pragnie odzyskać je wszystkie na powrót w Sobie, i to powiększone, jako tyleż obrazów Jego Boskiego Życia.

Jednak niewielu jest takich, którzy odpowiadają na wezwanie do naśladowania swego Stwórcy.

Dlatego, moja umiłowana, kochaj Mnie i spraw, aby nawet twój oddech był nieustannym aktem miłości ku Mnie, aby z tej iskry powstał mały ogień i aby w ten sposób dać ujście Miłości twego Stwórcy”.

( Tom 7; 15 czerwca 1906 r.)

………………………….

Nie jestem Bogiem samotnym, nie, chcę, aby stworzenie było ze Mną razem, Moje echo musi rozbrzmiewać w jego, a jego w Moim i tworzyć jedno;  i jeśli czekałem tyle wieków, aby objawić Moją Wolę działającą w stworzeniu, a jego wolę działającą w Mojej, podnosząc ją prawie do Mojego własnego poziomu, to dlatego, że miałem przygotować i usposobić stworzenia do przejścia od mniejszej do większej wiedzy; musiałem działać, jak nauczyciel, który najpierw uczy samogłosek i spółgłosek, a potem przechodzi do wypracowań.

Do tej pory nic nie było wiadomo o Mojej Woli poza samogłoskami i spółgłoskami; konieczne było, abym przeszedł do esejów, a to zaprowadzi życie Mojej Woli.

Pierwszego wypracowania chcę od ciebie: jeśli będziesz uważna, zrobisz to dobrze, tak że uczynisz Mi zaszczyt Esejem danym ci przez twego Jezusa, najszlachetniejszym tematem eseju, tematem Woli Wiecznej, który przyniesie Mi największy zaszczyt, i który, tworząc zjednoczenie ze stworzeniami, uczyni znanymi nowe horyzonty, nowe Nieba i nowe nadmiary Mojej Miłości.

Widzisz, w Mojej Najwyższej Woli  są wszystkie wewnętrzne Akty, których dokonało Moje Człowieczeństwo, jakby w oczekiwaniu, aby wyjść jako posłańcy i wyruszyć w drogę; te Akty zostały dokonane dla stworzeń i  chcą ofiarować siebie, i chcą się dać poznać; a ponieważ nie mogą się oddać, czują się jakby uwięzione, i proszą, i błagają, aby Moja Wola uczyniła Je znanymi, aby mogły dać Dobro, które zawierają.

Jestem w sytuacji biednej matki, która trzyma swoje dziecko w łonie przez długi czas, a ponieważ nadszedł czas, aby je urodzić, marnieje, gdy go nie rodzi, cierpi i nie troszcząc się o własne życie, chce urodzić za wszelką cenę.

Godziny i dni zwłoki wydają się jej latami i wiekami; wszystko, zrobiła i przygotowała, nie pozostaje nic innego, jak tylko sprowadzić je na świat.

Takim jestem: bardziej niż matka, zachowałem w Sobie przez tak wiele stuleci, bardziej niż owoc łona, wszystkie Moje ludzkie Akty, które uczyniłem w świętości Wiecznej Woli, aby dać Je stworzeniom; a kiedy się ofiarują, podniosą ludzkie akty stworzenia do boskich Aktów, ozdabiając je najpiękniejszym pięknem, sprawiając, że będą żyły życiem Mojej Woli, nadając im wartość, efekty i dobra, które posiada Moja Wola.

Dlatego wzdycham bardziej niż matka, smucę się, płonę z powodu tych narodzin Mojej Woli; nadszedł czas, nie pozostaje nic innego, jak znaleźć kogoś, kto przyjmie pierwsze narodziny, aby potem kontynuować inne narodziny w kolejnych stworzeniach.

Dlatego mówię ci, bądź uważna, poszerz swoje serce, abyś mogła wchłonąć całą wartość, efekty, wiedzę, którą zawiera Moja Wola, abym mógł umieścić w tobie Pierwsze Narodziny.

Jaką radość Mi dasz! Będziesz początkiem Mojego szczęścia na ziemi. Mógłbym powiedzieć, że ludzka wola uczyniła Mnie nieszczęśliwym pośród stworzeń, a Moja Wola działająca w stworzeniu przywróci Mi błogość”. 

(z „Księgi Nieba”;  Do użytku prywatnego – Tom 14; 19 października 1922)