Środa XXIX tydzień Okresu Zwykłego (Łk 12,39-48)

39 A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie złodziej ma przyjść, nie pozwoliłby włamać się do swego domu. 40 Wy też bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie». 41 Wtedy Piotr zapytał: «Panie, czy do nas mówisz tę przypowieść, czy też do wszystkich?» 42 Pan odpowiedział: «Któż jest owym rządcą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowi nad swoją służbą, żeby na czas rozdawał jej żywność? 43 Szczęśliwy ten sługa, którego pan powróciwszy zastanie przy tej czynności. 44 Prawdziwie powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem. 45 Lecz jeśli sługa ów powie sobie w duszy: Mój pan ociąga się z powrotem, i zacznie bić sługi i służące, a przy tym jeść, pić i upijać się, 46 to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna; każe go ćwiartować i z niewiernymi wyznaczy mu miejsce. 47 Sługa, który zna wolę swego pana, a nic nie przygotował i nie uczynił zgodnie z jego wolą, otrzyma wielką chłostę. 48 Ten zaś, który nie zna jego woli i uczynił coś godnego kary, otrzyma małą chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele zlecono, tym więcej od niego żądać będą.

 Wy też bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie». (Łk 12,40)

Mój biedny duch, wędrując po aktach dokonanych przez Bożą Wolę, wyszukuje wszystko, co Ona uczyniła, aby te akty poznać, uznać, pokochać, docenić, a następnie ofiarować je tej samej Woli jako najpiękniejszy hołd, jako owoce godne Jej dzieł. A kiedy to czyniłam, mój dobry Jezus powiedział do mnie:

„Moja córko, jakże miłe jest Mojemu Sercu i jak słodko brzmi w Moim uchu, gdy wyszukujesz wszystko, co uczyniła Moja Wola, aby poznać te rzeczy, pokochać je i ofiarować Jej jako najpiękniejszy hołd miłości, którą obdarzyliśmy stworzenia, stwarzając tak wiele z miłości do nich!

Kiedy twoja dusza ich poszukuje, sprawia niejako, że rozbrzmiewa dzwon, aby wezwać do apelu wszystkie dzieła, które wyszły z Bożego FIAT, i powiedzieć Nam: «Jakże wiele pięknych rzeczy stworzyłeś dla mnie, aby dać mi je jako dary i rękojmie Twojej miłości! Czynię je swoimi i oddaję Ci je z powrotem jako dary i rękojmie mojej miłości do Ciebie».

W ten sposób odczuwamy w Naszych Dziełach pulsujące życie stworzenia, jego mała miłość łączy się z Naszą, a cel Stworzenia zostaje urzeczywistniony.

Poznanie Naszych dzieł i celu, dla którego zostały stworzone, stanowi dla stworzenia punkt oparcia, w którym odnajduje Bożą Wolę dysponującą swoją mocą. Jest to zarazem dla Nas sposobność, aby obdarzyć je kolejnymi niespodziankami w postaci nowych darów i łask”.

A ja na to: „Moja Miłości, jedna myśl mnie zasmuca: obawiam się, że mogłabym nie wytrwać w kontynuowaniu moich aktów w Twojej Bożej Woli, a wtedy dźwięk mojego dzwonu zostałby przerwany. Wówczas, ponieważ obraziłabym Ciebie, odsunąłbyś mnie na bok i nie udzielałbyś mi już łaski życia w Twojej Woli”.

Jezus odpowiedział:

„Moja córko, nie lękaj się. Wiedz, że jeden krok daje życie następnemu krokowi, jedno dobro daje życie i oparcie kolejnemu dobru, a jeden akt przywołuje do życia następny akt. Również zło, wina, staje się źródłem kolejnych nieszczęść i innych błędów.

Rzeczy nigdy nie pozostają odosobnione, lecz prawie zawsze następują jedna po drugiej. Dobro jest jak ziarno, które ma moc rodzenia: jeśli tylko cierpliwie zasieje się je w łonie ziemi, wyda dziesięcio- lub dwudziestokrotnie więcej.

Podobnie jest z duszą: jeśli ma cierpliwość i dba o to, aby zachować w swojej duszy ziarno dobra, które sama uczyniła, dobro, którego dokonała, będzie się odradzać, pomnażać i stawać się stokrotne.

Gdybyś wiedziała, co oznacza spełnić dobry akt! Każdy akt jest obroną, którą dusza zdobywa, i staje się przed Naszym tronem wymownym głosem tego, kto uczynił coś dobrego. Z każdym kolejnym dobrym aktem dusza zyskuje dodatkowego obrońcę, który staje w jej obronie.

Jeśli więc okoliczności życia narzucą jej tak wielkie utrapienia i próby, że będzie się wydawało, iż chwieje się i upada, wówczas dobre akty, których dokonała, działają niejako jak napastnicy i szturmują Nas, aby dusza, która Nas umiłowała i spełniła cały szereg licznych dobrych aktów, nie zachwiała się.

Przychodzą jej z pomocą i ją podtrzymują, aby nie uległa podczas próby. Załóżmy, że spełniła cały szereg aktów w Naszej Woli: w każdym akcie znajduje się wówczas wartość i Boża moc, które bronią duszy! Widzimy, że w każdym z jej aktów niejako uczestniczy Nasza Wola, dlatego sami stajemy się obrońcami i podporą tej duszy, która w swoich aktach dała życie Naszemu Bożemu FIAT.

Czy moglibyśmy odmówić samym Sobie albo nie rozpoznać Naszej działającej Woli w stworzeniu? Z pewnością nie. Nie lękaj się więc, lecz raczej oddaj się jak małe nowo narodzone dziecko w Nasze ramiona, abyś doświadczyła Naszej pomocy i ochrony ze strony swoich własnych aktów.

Czy sądzisz, że dobro powtarzane i nieustannie kontynuowane nie ma żadnej wartości? Są to Boże dobra, które dusza zdobywa, armie, które się formują i pozwalają jej zdobyć niebiańską ojczyznę.

Kto nieustannie spełniał wiele dobrych aktów, podobny jest do człowieka, który nabył wielki majątek. Jeśli spotka go niepowodzenie, nie wyrządzi mu ono wielkiej szkody, ponieważ jego wielki majątek zrekompensuje mu poniesioną stratę.

Natomiast w przypadku kogoś innego, kto nabył niewiele albo nie posiada niczego, nawet mała strata wystarczy, aby pogrążyć go w ubóstwie i największej nędzy. Tak właśnie jest, gdy czyni się wiele dobra albo, przeciwnie, czyni się go niewiele lub nie czyni się go wcale.

Dlatego zawsze ci powtarzam: bądź uważna, bądź Mi wierna i pozwól, aby twój lot w Mojej Woli trwał nadal”.…

 (Tom 29; 7. Wrzesień 1931)

——————————–

(…) Czy kiedy Jezus nas wzywa, jesteśmy natychmiast gotowi odpowiedzieć na Jego wezwanie? Boże wezwanie może być realizowane na różne sposoby: poprzez wewnętrzne lokucje, poprzez czytanie dobrych książek, poprzez dobry przykład. Ale może też dać się odczuć przez działanie Jego Łaski. Potężnym głosem przemawia do nas poprzez klęski żywiołowe.

Mój słodki Jezu! Twój głos zawsze rozbrzmiewa w moim sercu. Niech wszystko, co mnie otacza wewnętrznie i zewnętrznie, będzie nieustannym wezwaniem do kochania Ciebie. Niech melodyjny dźwięk Twojego Bożego głosu zawsze powstrzymuje mnie od słuchania ludzkiego głosu, który mnie rozprasza i odciąga od Ciebie. 

(z „Zegara 24 godzin Męki Jezusa Chrystusa” wg pism Sługi Bożej Luizy Piccarrety; godzina od 2 do 3: Jezus przesłuchiwany przez Annasza, znieważony i uderzony w twarz, z rozważań)

Pan odpowiedział: «Któż jest owym rządcą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowi nad swoją służbą, żeby na czas rozdawał jej żywność? (Łk 12,42)

Byłam bardzo zasmucona z powodu tego, w jaki sposób mój zawsze ukochany Jezus mnie traktuje. Byłam jednak oddana Jego Przenajświętszej Woli. Jeśli skarżę się Jezusowi na Jego nieobecność i milczenie, On mówi do mnie: Nie czas zwracać na to uwagę. Są to dziecinady bardzo słabych dusz, które zajmują się sobą, a nie Mną, które myślą o tym, co czują, a nie o tym, co jest dla nich stosowne uczynić. 

Dusze te wydzielają ludzki odór, a Ja nie mogę im zaufać. Od ciebie nie spodziewam się takiego postępowania. Pragnę heroicznych dusz, które zapomną o sobie i zajmą się tylko Mną, i zjednoczone ze Mną, będą troszczyć się o zbawienie moich dzieci, wobec których diabeł używa wszelkich sztuczek, aby wyrwać je z moich rąk. 

Chcę, abyś dostosowała się do czasów, raz bolesnych, raz smutnych, a raz tragicznych i abyś razem ze Mną modliła się i płakała z powodu ślepoty stworzeń. Twoje życie powinno zaniknąć. Powinnaś całkowicie zastąpić je moim Życiem. Gdy tak uczynisz, poczuję w tobie woń mojej Boskości i zaufam ci w tych smutnych czasach. Są one jednak niczym innym jak zapowiedzią kar… Co będzie, gdy sprawy posuną się jeszcze bardziej do przodu? Biedne dzieci, biedne dzieci…!

(tom 11; 8 Luty 1915)

 Sługa, który zna wolę swego pana, a nic nie przygotował i nie uczynił zgodnie z jego wolą, otrzyma wielką chłostę. 48 Ten zaś, który nie zna jego woli i uczynił coś godnego kary, otrzyma małą chłostę. (Łk 12, 47–48)

… Pomyślałam sobie: „Jak to możliwe, że Adam, wycofując się z Bożej Woli, mógł spaść z takiej wysokości aż na takie dno?”. Wówczas Jezus poruszył się w moim wnętrzu i powiedział do mnie:

„Moja córko, jeśli w porządku naturalnym ktoś spada z największej wysokości, wówczas albo ginie całkowicie, albo rozbija się i zostaje tak oszpecony, że nie jest już w stanie odzyskać swojego pierwotnego zdrowia, piękna i wzniosłości, lecz pozostaje biednym kaleką, zniekształconym i kulejącym. A jeśli jest ojcem, zrodzi się z niego pokolenie kalek, niewidomych, zniekształconych i chromych. Podobnie jest w porządku nadprzyrodzonym. Adam spadł z największej wysokości. Jego Stwórca wyniósł go tak wysoko, że przewyższał wzniosłością niebo, gwiazdy i słońce. Ponieważ żył w Mojej Woli, przebywał ponad wszystkim, a nawet w samym Bogu.

Widzisz więc, z jakiej wysokości Adam spadł? Biorąc pod uwagę wysokość, z której spadł, cudem było to, że nie zginął całkowicie. Chociaż jednak nie zginął, wstrząs, jakiego doznał wskutek upadku, był tak ciężki, że nieuchronnie okaleczył go, roztrzaskał i oszpecił w jego niezwykłym pięknie. Został rozbity we wszystkich swoich dobrach, stał się ociężały w pracy, a jego rozum jakby oszołomiony. Nieustanna gorączka osłabiała go i sprawiała, że wszystkie cnoty traciły siły, a on sam nie odczuwał już mocy, by nad sobą panować.

Najpiękniejsza cecha człowieka — panowanie nad samym sobą — zniknęła, a jej miejsce zajęły namiętności, które zaczęły go tyranizować, niepokoić i napełniać smutkiem.

Ponieważ był ojcem i głową wszystkich pokoleń, z niego wywodzi się rodzina chromych. Niepełnienie Mojej Woli lekko się traktuje, jakby nie miało większego znaczenia, a przecież jest ono całkowitą ruiną stworzenia.

Im więcej aktów własnej woli spełnia stworzenie, tym bardziej pomnaża swoje nieszczęścia i własną zgubę, a także wykopuje sobie coraz głębszą przepaść, w którą potem wpada”.

Wówczas pomyślałam sobie: „Jeśli Adam, który tylko jeden raz wycofał się z Bożej Woli, upadł tak nisko i przemienił swoje szczęście w nędzę, a swoją błogość w gorycz, to co stanie się z nami, którzy tak często wycofywaliśmy się z tej godnej uwielbienia Woli?”.Kiedy to rozważałam, moje umiłowane i jedyne Dobro dodało:

„Moja córko, Adam upadł tak nisko dlatego, że wycofał się z wyraźnie wyrażonej Woli swojego Stwórcy. Właśnie w tej Woli zawarta była dla niego próba, aby mógł dowieść swojej wierności Temu, który dał mu życie i wszystkie dobra, jakie posiadał. Tym bardziej że Bóg, w obliczu tak wielu dóbr, które bezinteresownie mu ofiarował, nie zażądał od niego wyrzeczenia się wielu owoców, które mu dał, lecz tylko jednego owocu — i to z miłości do Tego, który dał mu wszystko.

W tej małej ofierze, której Bóg pragnął od Adama, dał mu do zrozumienia, że służy ona jedynie temu, aby Bóg mógł upewnić się co do jego miłości i wierności. Adam powinien był czuć się zaszczycony tym, że jego Stwórca pragnął mieć pewność co do miłości swojego stworzenia.

Wina Adama była tym cięższa, że ten, kto doprowadził go do upadku, nie był istotą stojącą ponad nim, lecz podłym wężem, jego największym wrogiem.

Jego upadek przyniósł jeszcze cięższe następstwa, ponieważ był głową wszystkich pokoleń. Dlatego też wszystkie członki muszą, ze względu na wspólną naturę ludzką, cierpieć złe skutki upadku swojej głowy.

Widzisz zatem, że jeśli jakiś przejaw Woli zostaje przeze Mnie wyraźnie zażądany i nakazany, grzech jest cięższy, a jego następstwa — nieuleczalne. Tylko Moja własna Wola Boża może naprawić tak wielkie zło, jakie spotkało Adama.

Jeśli natomiast Moja Wola nie została wyraźnie wyrażona, stworzenie wprawdzie ma obowiązek prosić Mnie o poznanie Mojej Woli, zanim podejmie działanie, jeżeli w danym akcie chodzi o dobro i o Moją czystą chwałę. Jeśli jednak Moja Wola nie została wyraźnie wyrażona, zło nie jest tak ciężkie i łatwiej znaleźć na nie lekarstwo.

Tak postępuję wobec wszystkich stworzeń, aby wypróbować ich wierność, a także upewnić się co do miłości, którą — jak twierdzą — Mnie darzą. Kto bowiem nie chciałby mieć pewności co do własności, którą nabywa, do tego stopnia, że zawiera nawet pisemną umowę?

Kto nie chciałby mieć pewności co do wierności przyjaciela lub prawdziwej lojalności sługi? Aby więc mieć tę pewność, daję [duszy] poznać, że pragnę tych małych ofiar, które przyniosą jej wszystkie dobra i świętość, a zarazem pozwolą urzeczywistnić cel, dla którego ludzie zostali stworzeni.

Jeśli jednak stworzenia uparcie trwają przy swoim, wszystko zostaje w nich zachwiane i spadają na nie wszelkie nieszczęścia. Niepełnienie Mojej Woli zawsze jednak stanowi zło — mniejsze lub większe — zależnie od tego, w jakim stopniu dusza Ją poznaje”.

 Tom 21; 8. czerwcal 1927)