XXVIII NIEDZIELA okresu zwykłego – A – (Mt 22,1-14)

1 A Jezus znowu w przypowieściach mówił do nich: 2 «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. 3 Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. 4 Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!” 5 Lecz oni zlekceważyli to i poszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, 6 a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy [ich], pozabijali. 7 Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić. 8 Wtedy rzekł swoim sługom: „Uczta wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. 9 Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. 10 Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami. 11 Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka, nie ubranego w strój weselny. 12 Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego?”² Lecz on oniemiał. 13 Wtedy król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. 14 Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych».

 «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. (Mt 22,2) 

Rozważałam to, co zostało napisane powyżej, a błogosławiony Jezus wyjaśnił mi dalej:

„Moja córko, to naprawdę prawda, że Istota Najwyższa na początku stworzenia świętowała swoje zaślubiny ludzkością. Było to tak jak z oblubieńcem, którego zła oblubienica skłania do tego, by oddalił się od niej na oczach całego dworu.Mimo to w sercu oblubieńca pozostaje przywiązanie i myśli on o tym, pragnąc, aby jego wybrana się zmieniła: «Kto wie, może będę mógł znów z nią się połączyć i na nowo poślubić ją węzłem małżeńskim»”. Dlatego często sprawia, że docierają do jej uszu wiadomości, iż ją kocha. Tak właśnie postąpił Bóg. Chociaż zaślubiny z ludzkością zostały rozwiązane na Boskim dworze, zachował On przywiązanie do niej i, mimo że był daleko, tęsknił za nową więzią zaślubin z ludzkością .

Dlatego nie zniszczył pałacu, który wzniósł z tak wielkim przepychem i chwałą, ani nie pozbawił ludzkości dobrodziejstwa słońca, które tworzyło dzień, lecz pozostawił wszystko tak, jak było, aby mogła z tego korzystać ta, która Go obraziła. Co więcej, podtrzymywał nawet łączność, wybierając od początku świata raz tego, raz innego dobrego człowieka. Ci dobrzy ludzie byli niczym posłańcy, listonosze, którzy przynosili z Nieba drobne listy, telegramy lub wiadomości telefoniczne, oznajmiając, że daleki oblubieniec nie zapomniał o niej, że ją kocha i pragnie powrotu niewdzięcznej oblubienicy.

Im bardziej w Starym Przymierzu pomnażałem dobrych ludzi, patriarchów i proroków, tym bardziej usilne stawały się zaproszenia i tym częściej poczta przemierzała drogę między Niebem a ziemią, niosąc wiadomości, że Bóg pragnie nowego zjednoczenia. Jest to tak prawdziwe, że kiedy nie mogłem już dłużej powstrzymywać żaru mojej Miłości, a upadła ludzkość nie była jeszcze wówczas przygotowana, uczyniłem wyjątek i połączyłem Dziewiczą Królową oraz Człowieczeństwo SŁOWA więzią prawdziwych zaślubin. Dzięki temu upadła ludzkość miała zostać na nowo podniesiona przez Tych Dwoje, a Ja mogłem świętować swoje zaślubiny z całą ludzkością. 

Tak więc moje Człowieczeństwo zawarło na Krzyżu nowe zaręczyny z całą ludzkością. Wszystko, co uczyniłem i wycierpiałem, aż po śmierć na Krzyżu, było samym przygotowaniem do urzeczywistnienia upragnionych zaślubin w Królestwie Woli Bożej.

Otóż po zaręczynach pozostają jeszcze zadatki i dary, które należy przekazać. Są nimi poznania mojego Bożego FIAT. W nich ludzkość otrzymuje wielki Dar, który człowiek odrzucił, ten mój dar, w ziemskim raju, to znaczy wieczny, nieskończony i nieograniczony dar mojej Woli. Ten dar tak bardzo przyciągnie upadłą ludzkość, że w zamian ofiaruje Nam ona dar swojej biednej woli. Po tak długim łańcuchu wzajemnej korespondencji i wierności ze strony Boga oraz niestałości, niewdzięczności i oziębłości ze strony ludzi będzie to niczym potwierdzenie i przypieczętowanie jedności oblubieńców.

A zatem, moja córko, człowiek sam się poniżył i utracił wszystkie dobra, wycofując się z mojej Woli. Aby odzyskać szlachetność , odzyskać wszystko i otrzymać przywrócenie zaślubin ze swoim Stwórcą, musi ponownie wejść do Bożego FIAT, z którego wyszedł.

Nie ma tu żadnej drogi pośredniej, nawet moje własne Odkupienie nie wystarcza, aby człowiek mógł powrócić do źródła szczęśliwej epoki swojego stworzenia. Odkupienie jest środkiem, drogą, światłem i pomocą, ale nie celem. Celem jest moja Wola, ponieważ Ona była początkiem. Ta, która była początkiem, musi z prawa, ze sprawiedliwości, być również celem. Dlatego ludzkość musi zostać włączona w moją Bożą Wolę, aby odzyskać swoją pierwotną godność i szczęśliwość oraz ponownie ustanowić zaślubiny ze swoim Stwórcą. 

Dlatego wielkie dobrodziejstwo, jakie moje Odkupienie wyświadczyło człowiekowi, nie wystarcza naszej Miłości, lecz pragnie Ona czegoś więcej.

Prawdziwa Miłość nigdy nie jest zadowolona; jest usatysfakcjonowana dopiero wtedy, gdy może powiedzieć: „Nie mam już niczego, co mogłabym dać”. Wiedząc, że człowiek może powrócić do Mnie szczęśliwy, zwycięski i pełen chwały, do szlachetnego stanu, w jakim został stworzony przez Boga, a stanie się to wtedy, gdy moja Wola będzie panować pośród niego — oto dlaczego wszystkie Boże tęsknoty, moje westchnienia i objawienia zmierzają do ogłoszenia i ustanowienia panowania naszej Woli. Dopiero wtedy będę mógł powiedzieć naszej Miłości: „Uspokój się, nasz umiłowany syn dotarł do celu! Jest już w posiadaniu naszego dziedzictwa, które zostało mu udzielone w chwili stworzenia, a którym jest nasze FIAT!”. A podczas gdy on posiada to, co należy do Nas, My posiadamy jego.

W ten sposób zaślubiny zostają zawarte na nowo, oblubieńcy powracają na swoje zaszczytne miejsce i nie pozostaje już nic innego, jak tylko świętować i cieszyć się tak wielkim szczęściem po tak długim cierpieniu.

(z „Księgi Nieba”, do użytku prywatnego – tom 24, 16 czerwca 1928 r.)

Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka, nie ubranego w strój weselny. (Mt 22,11)

… „Zstąpiłem z Nieba na ziemię; przyjmując ludzkie ciało, każdy z Moich Aktów, cierpień, modlitw, łez, westchnień, dzieł i kroków ustanawiał prawo dla ludzkich pokoleń, do posiadania Królestwa Fiat.

Mogę twierdzić, że Moje Człowieczeństwo należy do ciebie i do wszystkich, a każdy, kto chce wejść do tego Królestwa, znajdzie w Nim drzwi, prawa i królewską szatę, aby do Niego wejść.

Moje Człowieczeństwo jest Szatą, która musi należycie okryć i przyodziać wszystkich tych, którzy posiądą to Królestwo. 

Moja Miłość jest tak wielka, że wzywam kolejnych ludzi, z cudownymi łaskami i z poświęceniem ich życia, do życia w Mojej Woli .

Ustanowią oni nowe prawa i poświęcą swoje życie, aby zapewnić rodzinie ludzkiej posiadanie Mojego Królestwa.

Niech zatem twoja wola zawsze działa w Mojej, abyś po zakończeniu swoich aktów mogła wznieść się do Niebiańskiej Ojczyzny.” 

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – Tom 34; 8 kwietnia 1937)