Sobota XXVII tygodnia Okresu Zwykłego (Łk 11,27-28)
27 Gdy On to mówił, jakaś kobieta z tłumu głośno zawołała do Niego: «Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś». 28 Lecz On rzekł: «Owszem, ale przecież błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je».
«Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś». (Łk 11,27)
Medytowałam nad tym, jak Królowa Matka podała swoje mleko Dzieciątku Jezus i mówiłam do siebie: „Co mogło się wydarzyć między Matką Najświętszą, a małym Jezusem?”. W tym momencie poczułam, że On porusza się we mnie i usłyszałam, jak mówi:
„Moja córko, kiedy piłem mleko z piersi mojej najsłodszej Matki, wraz z mlekiem ssałem miłość Jej Serca, i to było więcej miłości niż mleka, które piłem; i w każdym łyku słyszałem, jak gdyby mówiła : „Kocham cię, kocham cię, o Synu”, a ja odpowiadałem Jej: „Kocham cię, kocham cię, o Mamo”.
I w tym nie byłem sam, ale za moim „kocham Cię” szedł Ojciec, Duch Święty i całe Stworzenie – aniołowie, święci, gwiazdy, słońce, krople wody, rośliny, kwiaty, ziarnka piasku, wszystkie żywioły, powtarzając: „Kochamy Cię, kochamy Cię, o Matko naszego Boga, w miłości Naszego Stwórcy”.
Moja Matka widziała to wszystko i była tym zalewana. Nie mogła znaleźć miejsca, gdzie by nie słyszała, jak mówię, że ją kocham; Jej miłość pozostawała z tyłu i jakby sama, powtarzała:”kocham Cię”
Ale Ona nigdy nie mogła się ze Mną równać, bo miłość stworzona ma swoje granice i swój czas, podczas gdy miłość Moja jest niestworzona, nieograniczona i wieczna.
Tak też dzieje się to z każdą duszą, która mówi Mi: „Kocham Cię”, wtedy Ja również powtarzam jej: „Kocham Cię”, a wraz ze Mną jest całe stworzenie, aby kochać ją w Mojej miłości.
O, gdyby dusze rozumiały, jakie skarby i jakie zaszczyty zdobędą przez samo powiedzenie: „Kocham Cię”! Już samo to wystarczyłoby, by Bóg, stojąc u ich boku, odpowiedział im na ich cześć: “Ja też cię kocham.”
(z Księgi Nieba, Tom 8; 27 grudnia 1908)
——————
„Córko mojej Woli, akty mojej Niebiańskiej Mamy były tak cenne, ponieważ wypływały z niezmierzonego łona mojej Boskiej Woli, której Królestwo i Życie posiadała.
Nie było w Niej poruszenia, aktu, oddechu ani uderzenia serca, które nie byłyby pełne Najwyższej Woli, tak że w końcu przelewały się na zewnątrz. Jej miłosne pocałunki wypływały z Jej Źródła, Jej czyste uściski, którymi obejmowała moje Dziecięce Człowieczeństwo, zawierały Jego bezmiar. Kiedy piłem Jej najczystsze mleko z Jej dziewiczej piersi, którym Mnie karmiła, ssałem z niezmierzonej piersi mojego Fiat.
Tak więc wraz z tym mlekiem czerpałem z niezmierzonej otchłani mojej Boskiej Woli Jej nieskończone radości i niewypowiedzianą słodycz, które były pokarmem, substancją i wzrostem mojego Dziecięcego Człowieczeństwa. Dlatego w Jej pocałunkach odczuwałem odwieczny pocałunek Mojej Woli, która nieustannie dokonuje tego samego aktu, którego dokonuje.
W Jej uściskach odczuwałem, jak obejmuje Mnie bezmiar Boga; a swoim mlekiem karmiła Mnie na sposób Boski i ludzki, dając Mi na nowo moje niebiańskie rozkosze i radości mojej Boskiej Woli, która całkowicie Ją napełniała.
Gdyby Najwyższa Królowa nie posiadała w swojej mocy Boskiej Woli, Jej pocałunki, Jej miłość, Jej uściski i Jej mleko nie mogłyby Mnie zaspokoić — co najwyżej zadowoliłoby się nimi moje Człowieczeństwo.
Lecz moja Boskość, Ja, Słowo Ojca, który miałem w swojej mocy Nieskończoność i Bezmiar, pragnąłem nieskończonych pocałunków, niezmierzonych uścisków, mleka pełnego Boskich radości i słodyczy.
Tylko w ten sposób byłem zaspokojony, ponieważ moja Mama, która posiadała moją Boską Wolę, mogła dawać Mi pocałunki, uściski, miłość i wszystkie swoje akty, które miały w sobie coś z Nieskończoności.
Otóż musisz wiedzieć, że wszystkie akty dokonywane w mojej Boskiej Woli nie mogą być od Niej oddzielone. Akty i Moja Wola tworzą, że tak powiem, jeden przedmiot.
Moją Wolę można nazwać światłem, a akt — ciepłem, którego nie można oddzielić od światła. Tak więc wszyscy, którzy posiadają Moje Fiat jako Życie, będą mieli w swojej mocy wszystkie akty Niebiańskiej Mamy.
Ona zaś miała w swojej mocy wszystkie akty tych dusz, tak że w Jej pocałunkach i uściskach odczuwałem, że jestem całowany i obejmowany przez wszystkich tych, którzy mają żyć w Mojej Woli. A w tych [którzy mają żyć w Mojej Woli] odczuwam, że jestem ponownie całowany i obejmowany przez moją Mamę.
W Mojej Woli wszystko jest wspólne i pozostaje w doskonałej zgodności. Każdy ludzki akt zstępuje z Jej łona, a moja Wola sprawia, że akt ten ponownie wznosi się w Jej mocy ku centrum, z którego wyszedł.
Dlatego bądź uważna i nie pozwól, aby cokolwiek umknęło ci, co nie wchodzi w moją Boską Wolę, jeśli chcesz dać Mi wszystko i wszystko otrzymać”.
(Księga Nieba; tom 28; 18. październik 1930)