Sobota XXX tydzień Okresu Zwykłego (Łk 14,1.7-11)
1 Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. 7 Potem opowiedział zaproszonym przypowieść, gdy zauważył, jak sobie pierwsze miejsca wybierali. Tak mówił do nich: 8 «Jeśli cię kto zaprosi na ucztę, nie zajmuj pierwszego miejsca, by czasem ktoś znakomitszy od ciebie nie był zaproszony przez niego. 9 Wówczas przyjdzie ten, kto was obu zaprosił, i powie ci: „Ustąp temu miejsca!”; i musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce. 10 Lecz gdy będziesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu. Wtedy przyjdzie gospodarz i powie ci: „Przyjacielu, przesiądź się wyżej!”; i spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników. 11 Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony».
„Przyjacielu, przesiądź się wyżej!” (Łk 14,10)
… „Moja córko, całe Stworzenie zostało stworzone, aby wszystko wypełniało Moją Wolę. Życie stworzeń miało płynąć w Mojej Woli, tak jak Krew płynie w ich żyłach.
Miały żyć w Nim, jako Moje prawdziwe Dzieci i nic ze wszystkiego, co należało do Mnie, nie miało być im obce. Miałem być ich czułym i kochającym Ojcem, a oni Moimi ukochanymi i kochającymi Dziećmi….
… Tak więc, Moja córko, tylko ci, którzy zachowali w sobie nienaruszony cel Stworzenia, będą Moimi prawdziwymi, prawowitymi Dziećmi.
Czyniąc Moją Wolę, zachowali w sobie czystą Krew ich Niebiańskiego Ojca, która dała im wszystkie cechy podobieństwa do Niego, dzięki którym będą łatwo rozpoznawani, jako nasze prawowite Dzieci.
Nasza Wola zachowa ich szlachetnymi, czystymi, świeżymi i pełnymi miłości do Tego, który ich stworzył. A jako Nasze Dzieci, które zawsze pozostawały w Naszej Woli i nigdy nie dawały życia swojej, będą niejako pierwszymi stworzonymi przez Nas, którzy ofiarują Nam chwałę i cześć celu, dla którego wszystkie rzeczy zostały stworzone.
Dlatego świat nie może się skończyć: Czekamy na pokolenia Naszych Dzieci, które będą żyły w Naszej Woli i w ten sposób ofiarują Nam Chwałę Naszych Dzieł. Tylko Moja Wola będzie ich życiem.
Czynienie Woli Bożej będzie dla nich naturalne – spontaniczne, bez wysiłku, tak naturalne, jak bicie serca, oddech, krążenie krwi; w ten sposób będą mieli Moją Wolę nie jako prawo – bo prawa są dla buntowników – ale jako życie, jako chwałę, jako początek i koniec.
Dlatego, moja córko, miej w sercu tylko Moją Wolę i nie martw się o nic innego, jeśli chcesz, aby twój Jezus dopełnił i zawarł w tobie cel całego Stworzenia”.
(z „Księgi niebios”; Do użytku prywatnego – tom 16; 2 marca 1924)
Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony». (Łk 14,11)
Ponieważ dziś rano błogosławiony Jezus nie przyszedł, czułam się całkowicie zmieszana i upokorzona. Po wielu więc zmaganiach, gdy tylko się pojawił, powiedział do mnie: “Luiza zawsze upokarzana z Chrystusem.”
Ja zaś, będąc zadowoloną i pragnąc być upokarzaną z Chrystusem, powiedziałam: Zawsze, o Panie! On zaś powtórzył: Bycie „zawsze” upokarzanym z Chrystusem rozpocznie wywyższenie na „zawsze” z Chrystusem.
Zrozumiałam więc, że jeśli dusza znosi wiele upokorzeń z Chrystusem i z miłości do Chrystusa, i jeśli będą one ciągłe, Pan wywyższy ją wiele razy i będzie nieustannie ją wywyższał przed całym dworem niebieskim, przed ludźmi, a nawet przed samymi demonami.
(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 4; 7 lipca 1902)
………………………..
Trwałam nadal w moim zwyczajowym stanie i usłyszałam, jak mój godny uwielbienia Jezus modlił się we mnie, mówiąc:
„Ojcze mój, proszę Cię, aby nasza Wola była jedna z wolą tej małej córki naszej Woli.
Ona jest prawowitym owocem naszej Woli (przyp. red.: latoroślą naszej Woli). Spraw, aby na chwałę i ozdobę naszej Wiecznej Woli nie wyszło z niej nic, co nie byłoby owocem naszej Woli, i aby nie znała niczego poza samą naszą Wolą. Aby to osiągnąć, ofiarowuję Ci wszystkie akty, których moje Człowieczeństwo dokonało w naszej godnej uwielbienia Woli”.
Potem pozostał w głębokim milczeniu, a ja poczułam się, nie wiem jak, tak bardzo zanurzona w aktach, których mój Jezus dokonał w Woli Bożej, że podążałam za nimi jednym po drugim i dokonywałam mojego aktu, jednocząc go z Jego Aktem.
To sprawiło, że wchłonęłam tak wiele światła, iż Jezus i ja pozostaliśmy zanurzeni w morzu światła. Jezus wyszedł z mojego wnętrza, uniósł się i postawił swoje stopy w miejscu, gdzie znajdowało się moje serce. Machał ręką, która promieniowała światłem jaśniejszym niż słońce, i zawołał donośnym głosem:
„Przyjdźcie, przyjdźcie wszyscy: aniołowie, święci, dusze pielgrzymujące, wszystkie pokolenia! Przyjdźcie zobaczyć wielkie dzieła i największy, nigdy dotąd niewidziany cud: moją Wolę działającą w stworzeniu!”
Na dźwięk donośnego, melodyjnego i potężnego głosu Jezusa, który napełnił Niebo i ziemię, otworzyły się Niebiosa i wszyscy pospieszyli do Jezusa, przyglądając się temu, jak Wola Boża działała we mnie.
Wszyscy byli zachwyceni i dziękowali Jezusowi za tak wielki nadmiar Jego dobroci. Ja natomiast byłam zmieszana i ogromnie upokorzona, i powiedziałam do Niego:
„Miłości moja, co Ty czynisz? Wydaje mi się, że chcesz pokazać mnie wszystkim, aby każdy na mnie wskazywał. Jak wielką odczuwam z tego powodu niechęć!”
A Jezus:
„Ach, córko moja, to moja Wola pragnie, aby wszyscy cię poznali i niejako wskazywali na ciebie jako na nowe niebo i środek nowego odrodzenia. Ty sama będziesz jakby pogrzebana w mojej Woli.
Moja Wola musi być jak powietrze, którym się oddycha: nie widać go, lecz się je odczuwa. Nie widzi się go, a jednak przekazuje życie. Przenika wszędzie, nawet do najgłębszego włókna, aby dawać życie każdemu uderzeniu serca.
Gdziekolwiek wnika — w ciemności, w głębiny, w najskrytsze pomieszczenia — staje się życiem wszystkiego. Tak też moja Wola będzie w tobie czymś więcej niż powietrze: będzie z ciebie wychodzić i stawać się życiem wszystkiego.
Bądź zatem bardziej uważna i podążaj za Wolą twojego Jezusa, ponieważ czujność pozwoli ci poznać, gdzie się znajdujesz i co czynisz. Poznanie sprawi, że będziesz bardziej cenić i doceniać Boski królewski pałac Mojej Woli.
Wyobraź sobie, że jakaś osoba znajduje się w pałacu króla, ale nie wie, że to mieszkanie należy do króla. Nie będzie okazywać mu żadnego szacunku, lecz będzie chodzić po nim roztargniona, rozmawiać, śmiać się, a także nie będzie usposobiona do przyjmowania darów króla.
Gdyby jednak wiedziała, że jest to królewski pałac, przyglądałaby się wszystkiemu z uwagą i doceniała to; chodziłaby na palcach, mówiłaby cicho i byłaby cała wzrokiem i słuchem, aby zobaczyć, czy król nie wyjdzie z któregoś pokoju. Trwałaby niejako w oczekiwaniu, gotowa przyjąć wielkie dary od króla.
Widzisz zatem, czujność jest drogą do poznania, poznanie przemienia osobę i rzeczy oraz przygotowuje duszę na przyjęcie wielkich darów.
Skoro więc wiesz, że znajdujesz się w pałacu mojej Woli, będziesz nieustannie otrzymywać i przyjmować tak wiele, że będziesz mogła dawać wszystkim swoim braciom”.
(Księga Nieba, do użytku prywatnego – Tom 15; 28. Juni 1923)