Wtorek XXIX tydzień Okresu Zwykłego (Łk 12,35-38)

35 Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie! 36 A wy [bądźcie] podobni do ludzi, oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. 37 Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał. 38 Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie. 

 Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie! (Łk 12,35)

Byłam w swoim zwczajowym stanie, kiedy przyszedł Najświętszy Jezus i mówił do mnie przez chwilę:

Córko moja, znakiem przez, który można poznać, czy dusza jest w Mojej Łasce, jest to: kiedy Moja Łaska komunikuje się jej, dusza jest gotowa do wykonania tego, co Łaska chce, tak, że Łaska, która była najpierw w duszy i ta, która komunikuje się potem, łączą ręce i zabierają się do współdziałania z wolą duszy.

Jeśli jednak dusza nie jest gotowa do działania, rodzi to wiele wątpliwości.

Łaska jest symbolizowana przez prąd elektryczny, który może włączyć tylko te urządzenia, w których wykonano odpowiednie urządzenia do prądu; jeśli nie ma tych urządzeń lub jeśli przewód jest uszkodzony lub przepalony, światło nie może być przesyłane pomimo prądu „.

Potem zniknął. 

(z Księgi Nieba; Tom 8; Luty 6, 1908).

…………………..

… Jezus rozstaje się ze swoją Matką z całą gotowością, nawet jeśli Jego czułe Serce krwawi. Czy jesteśmy równie gotowi wyrzec się nawet najbardziej zgodnych z prawem i świętych ćwiczeń, gdy jest to konieczne do wykonania Bożych nakazów? Zbadajmy szczególnie nasze sumienia w odniesieniu do tych przypadków, w których Bóg odsuwa od nas swoją namacalną obecność lub namacalne nabożeństwo(adorację)…           (z „Zegara godzin Męki Jezusa Chrystusa”; godzina od 17:00 do 18:00: Jezus opuszcza swoją Matkę).

 Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał.(Łk 12,35)

Czyny dokonane w Woli Bożej są dla Jezusa dniami światła.  Jak przewrotne jest udawanie 

Kiedy trwałam w swoim zwyczajowym stanie i czuwałam niemal przez całą noc, moje myśli biegły często do mojego więźnia Jezusa. On zaś ukazał się w tak gęstych ciemnościach, że czułam Jego niespokojny oddech i dotyk Jego osoby, jednak Go nie widziałam. Próbowałam więc wtopić się w Jego Przenajświętszą Wolę, okazując Mu jak zwykle współczucie i oddając zadośćuczynienie. Wtedy promień światła, jaśniejszy niż słońce, wyszedł z mojego wnętrza i odbił się na twarzy Jezusa. Pod wpływem tego promienia Jego twarz się rozjaśniła. A kiedy stał się dzień, ciemność znikła i mogłam wtulić się w Jego kolana. On zaś powiedział do mnie: Córko moja, czyny dokonane w mojej Woli są dla Mnie dniami. Jeśli człowiek przez swoje grzechy otacza Mnie ciemnością, to czyny dokonane w mojej Woli bardziej niż promienie słoneczne chronią Mnie przed ciemnością, otaczają Mnie światłem i pomagają Mi ukazywać stworzeniom, kim jestem. Tak więc bardzo kocham tego, kto żyje w mojej Woli, gdyż w mojej Woli może dać Mi wszystko i chroni Mnie przed wszystkimi. Pragnę dać mu wszystko i zawrzeć w nim wszystkie dobra, które powinnienem dać innym. Załóżmy, że słońce posiada rozum, a rośliny potrafią myśleć. Rośliny dobrowolnie odrzucają światło i ciepło słońca i nie chcą rodzić ani wydawać owoców. Tylko jedna roślina przyjmuje z miłością światło słońca i pragnie dać słońcu wszystkie owoce, których inne rośliny nie chcą wytworzyć. Czy nie byłoby słuszne, gdyby słońce odebrało swoje światło wszystkim innym roślinom i przelało całe swoje światło i ciepło na tę roślinę? Sądzę, że tak. Otóż to, co nie przytrafia się słońcu, gdyż nie ma rozumu, może się zdarzyć między Mną a duszą. Powiedział to i zniknął. Potem wrócił i dodał: Córko moja, boleścią, która najbardziej przeszyła Mnie podczas mojej Męki, było udawanie faryzeuszy. Udawali sprawiedliwość, a byli najbardziej niesprawiedliwi. Udawali świętość, przestrzeganie praw i porządek, a byli najbardziej przewrotni, byli poza wszelkimi przepisami i w zupełnym nieładzie, a udając, że czczą Boga, szanowali siebie samych, własne interesy i własną wygodę. Tak więc światło nie mogło w nich wniknąć, ponieważ ich sztuczne maniery zamykały mu drzwi,  a udawanie było kluczem, który przekręcając się dwa razy, zamykał drzwi całkowicie i uporczywie uniemożliwiał wniknięcie nawet kilku przebłysków światła, do tego stopnia że więcej światła znalazł bałwochwalczy Piłat niż faryzeusze, gdyż wszystko, co uczynił i powiedział, nie miało źródła w udawaniu, ale co najwyżej było ze strachu. Ja zaś bardziej skłaniam się ku najbardziej przewrotnemu grzesznikowi, nie fałszywemu, niż ku tym, którzy są lepsi, ale fałszywi. Och, jakże budzi we Mnie wstręt ten, kto pozornie czyni dobro, udaje dobrego, modli się, ale kryje w sobie zło i własny interes. Kiedy jego usta się modlą, jego serce jest daleko ode Mnie, kiedy czyni dobro, myśli o tym, jak zaspokoić swoje niepohamowane namiętności. W dodatku fałszywy człowiek nie jest w stanie dawać innym światła, kiedy pozornie czyni dobro i o nim mówi, gdyż zaryglował drzwi. Dlatego taki ktoś działa jak wcielony diabeł, tak iż wiele razy pod pozorem dobra przyciąga człowieka, a ten, widząc dobro, daje się zwabić i w najmniej spodziewanym momencie popada w najcięższe grzechy. Och, o ile bezpieczniejsze są pokusy pod postacią grzechu niż pokusy pod pozorem dobra! Dlatego bezpieczniej jest mieć do czynienia z ludźmi przewrotnymi niż z dobrymi, ale fałszywymi. Ile trucizny ukrywają! Ile dusz zatruwają! Gdyby nie udawali i gdyby wszyscy ujawnili, kim są, korzeń zła byłby usunięty z powierzchni ziemi i wszyscy byliby rozczarowani.

(22 listopada 1921, tom 13;  (wolaboza.org))

—————————

… „Moja błogosławiona córko, czy wiesz, czym jest twoje «Kocham Cię»? Jest ono jak znaki interpunkcyjne w tekście. W tekście pozbawionym interpunkcji dostrzega się jedynie zamęt, bez właściwej myśli i bez wyrazu, tak że czytelnik nie odkrywa prawdziwego sensu i może odczytać z tekstu zarówno to, co piękne, jak i to, co niewłaściwe, według własnego upodobania. Ponieważ brakuje znaków interpunkcyjnych, jest to właściwie pismo pozbawione prawdziwej wartości i wyraźnie świadczące o niewiedzy oraz niewielkim znaczeniu autora. A jednak czymże szczególnym są kropka, przecinek, znak zapytania i wszystkie pozostałe znaki interpunkcyjne?

Można powiedzieć, że są niczym w porównaniu z rozległą pracą włożoną w napisanie tekstu. Tak więc twoje «Kocham Cię» jest jak interpunkcja w tekście liter twojego życia, twoich słów, dzieł, kroków, a nawet twojego serca.

Interpunkcja twojego «Kocham Cię» porządkuje wszystkie twoje akty, wyraża dokładne myśli, nadaje im najpiękniejsze sformułowania i pozwala ci poznać Tego, z miłości do którego powstały strona i tekst twojego życia.

Ale to jeszcze nic. Ta kropka, ten mały przecinek twojego «Kocham Cię» wznosi się ku górze i stawia znaki interpunkcyjne na naszych Boskich stronach, na naszym Niebiańskim tekście całego Stworzenia. Całe Stworzenie nie jest bowiem niczym innym, jak tylko naszą Boską stroną, którą wyprowadziliśmy z samych Siebie.

A nasze Niebiańskie litery zostały odciśnięte na całej stronie Stworzenia, i to z tak uporządkowaną i harmonijną interpunkcją, z tak trafnymi myślami, z najpiękniejszymi i najbardziej poruszającymi wyrażeniami oraz z tak wysokim kunsztem artystycznym, że żaden inny artysta nie potrafiłby ich naśladować.

Teraz twoje «Kocham Cię» łączy się z Boską interpunkcją, a dusza, stawiając znaki interpunkcyjne, uczy się poznawać znaczenie naszych liter. Uczy się czytać naszą stronę i dokładnie rozumie, co uczyniliśmy z miłości do niej.

Przyswaja sobie najpiękniejszy i najbardziej poruszający wyraz swojego Stwórcy, a nam daje swój mały wkład i składa nam niewielką daninę, której sprawiedliwie oczekujemy od stworzeń z miłości.

I nie tylko to: ponieważ «Kocham Cię» ma z natury właściwość przemieniania się w dobro, z całą miłością przyjmuję te kropki i przecinki twojego «Kocham Cię» i umieszczam twoje małe światło na naszej Boskiej interpunkcji.

Kiedy więc spoglądam na całe Stworzenie, czuję się tak ogarnięty miłością, że aż nie mogę jej pomieścić, ponieważ dostrzegam interpunkcję małej córki Mojej Woli w naszej Niebiańskiej interpunkcji. Ale powiedz Mi, moja córko, dlaczego mówisz Mi «Kocham Cię» i chcesz napełnić swoim «Kocham Cię» wszystkie stworzone rzeczy, a nawet moje własne akty?”

Odpowiedziałam: „Ponieważ Cię kocham i chcę być przez Ciebie kochana”.

A On na to: „Skoro więc Mnie kochasz, mówisz Mi «Kocham Cię». Czyż kochanie przez stworzenie nie jest moim największym szczęściem, moim najgorętszym pragnieniem i moim upojeniem miłością?

Wiedz teraz, że przy każdym twoim «Kocham Cię» szepczę twojemu sercu: «Kocham cię», i umieszczam moją Niebiańską interpunkcję na stronie i literach twojego życia. Czyż nie cieszysz się z tego?”

A ja na to: „Moja Miłości, nie, sama Twoja interpunkcja mi nie wystarcza, to jeszcze mnie nie zadowala. Być może wystarcza Ci sama moja interpunkcja, ponieważ jestem mała i do niczego się nie nadaję, więc nie potrafię uczynić niczego innego. Ale skoro Ty możesz uczynić wszystko, chciałabym, abyś sam ukształtował dla mnie stronę i tekst mojego życia, abyś uczynił mnie szczęśliwą”.

A Jezus odpowiedział: „Tak, tak, zadowolę cię, a nawet mogę powiedzieć, że już to czynię.

Aby napisać stronę, potrzebne są papier, atrament i pióro — są to materiały niezbędne do tego celu. Jeśli zabraknie choćby jednego z nich, nie można wykonać pisma. Otóż papierem jest moja Boża Wola, która jako podstawa wszystkiego musi utworzyć stronę życia. Widzisz, mogę powiedzieć, że moja Wola rozpostarła się jako podstawa całego Stworzenia, niczym papier, aby przyjąć różne litery naszej nieustającej Miłości. W nie wpisa­liśmy w stworzenie, jakby literami bardziej niż niezniszczalnymi, nasze przymioty i Boskie dzieła. Nasze litery są bowiem utworzone z nieustających dzieł i Miłości.

Tak więc dusza musi mieć moją Bożą Wolę jako podstawę wszystkiego, ale to jeszcze nie wystarcza. Potrzeba nieustającej Miłości jako atramentu, który może pisać na tym papierze ze światła.

Jednak sam papier i atrament również nie wystarczą, aby powstały litery. Potrzebne jest zatem pióro świętych dzieł, rozmaitych ofiar i różnych okoliczności życia.

Za pomocą tego pióra można więc zapisywać uporządkowane litery oraz najpiękniejsze i najbardziej poruszające wyrażenia, które raz doprowadzają do płaczu, a innym razem napełniają serce radością. W ten sposób czytelnik poczuje się przemieniony i odczuje, że zostaje mu przywrócone życie dobra, które zawiera ta strona.

Kiedy Ja, Boski Artysta i Pisarz, znajduję papier, atrament i pióro, wówczas — tak jak ukształtowałem i zapisałem stronę Stworzenia — z największą radością przystępuję do kształtowania i zapisywania strony tej duszy, być może jeszcze piękniejszej niż sama strona Stworzenia.

Dlatego zawsze miej przygotowane papier, atrament i przybory do pisania, a Ja obiecuję ci, że napiszę stronę twojego życia, z której będzie można poznać, że to Ja sam ją ukształtowałem i napisałem.

W ten sposób oboje będziemy szczęśliwi”.

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – Tom 31; 14 stycznia 1933)