Poniedziałek XXIX tydzień Okresu Zwykłego (Łk 12,13-21)

13 Wtedy ktoś z tłumu rzekł do Niego: «Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem». 14 Lecz On mu odpowiedział: «Człowieku, któż Mię ustanowił sędzią albo rozjemcą nad wami?» 15 Powiedział też do nich: «Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś opływa [we wszystko], życie jego nie jest zależne od jego mienia». 16 I opowiedział im przypowieść: «Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. 17 I rozważał sam w sobie: Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów. 18 I rzekł: Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe zboże i moje dobra. 19 I powiem sobie: Masz wielkie zasoby dóbr, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj! 20 Lecz Bóg rzekł do niego: „Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?” 21 Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem».

 «Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś opływa [we wszystko], życie jego nie jest zależne od jego mienia». (Łk 12,15)

… Potem poczułam się poza sobą, razem z Jezusem. Było tam wielu ludzi, niektórzy dążyli do bogactwa, niektórzy do zaszczytów lub sławy, a niektórzy nawet do świętości i wielu innych rzeczy – ale nie do Boga, ale raczej do bycia postrzeganym przez stworzenia, jako ktoś wyjątkowy.

Jezus odwrócił się do nich, potrząsnął głową i powiedział: „Głupcami jesteście – przygotowujecie sieć, aby się w nią zaplątać”.

Następnie zwrócił się do mnie i powiedział:

… „Moja córko, dlatego pierwszą rzeczą, którą ci polecam, jest oderwanie się od wszystkich rzeczy, a nawet od siebie samej. 

Kiedy dusza oderwała się od wszystkiego, nie musi zadawać sobie przemocy, aby pozostać z dala od wszystkich ziemskich rzeczy, które same w sobie otaczają duszę.

Widząc siebie zlekceważonymi, a nawet wzgardzonymi, te [rzeczy] żegnają ją i opuszczają, nie niepokojąc jej już więcej”. 

(z „Księgi niebios”; – Tom 2; 23 maja 1899)

………………….

Kiedy byłam w swoim zwyczajowym stanie, znalazłam się  razem z Najświętszym Jezusem, który niósł w ramionach wiązkę krzyży i cierni, bardzo zmęczony i wyczerpany. Widząc Go w tym stanie, zapytałam: „Panie, w jakim celu trudzisz się tak bardzo z tym tobołem w ramionach?”

A On powiedział: „Moja córko, to są krzyże rozczarowania, które zawsze trzymam w gotowości, aby otrzeźwić stworzenia.”

Gdy to mówił, byliśmy pośród ludzi, a gdy tylko błogosławiony Jezus zobaczył kogoś, kto był przywiązany do stworzeń, wziął z tego tobołka krzyż prześladowania i dał mu go; a gdy ten ktoś zobaczył siebie prześladowanego i nielubianego, rozczarował się i zrozumiał czym są stworzenia, i że tylko Bóg zasługuje na miłość.

Gdy ktoś przywiązał się do bogactwa, Jezus wziął z tego tobołka krzyż ubóstwa i podał mu go; a gdy ten ktoś zobaczył, że jego bogactwa zostały zniszczone i że teraz jest ubogi, zrozumiał, że wszystko, co na dole, jest dymem i że prawdziwe bogactwa to te, które pozostają na zawsze, a więc przywiązał swoje serce do wszystkiego, co wieczne.

Gdy ktoś inny był przywiązany do poczucia własnej wartości i do wiedzy, błogosławiony Jezus, pełen łagodności, wziął krzyż oszczerstwa i poniżenia i dał mu go; a tamten, zawstydzony i oczerniany, zdjął niejako maskę i zrozumiał swoją nicość, swoją istotę, i uporządkował całe swoje wnętrze w kierunku Boga, a już nie w kierunku siebie.

I tak było ze wszystkimi innymi krzyżami. Wtedy mój Najświętszy Jezus przemówił: „Czy widziałaś powód, dla którego noszę w ramionach tę wiązkę krzyży? 

Miłość do stworzeń zmusza Mnie do tego, bo jestem w ciągłej gotowości dla nich.

Rzeczywiście, krzyż jest pierwszym rozczarowaniem i pierwszą rzeczą, która osądza dzieła stworzeń, tak że kiedy stworzenie się poddaje, krzyż powoduje, że dusza omija sąd Boży, ponieważ Jestem zadowolony, kiedy ktoś poddaje się osądowi krzyża w ciągu swojego życia.

Jeśli jednak wówczas nie podda się, znajdzie się w sferze drugiego rozczarowania śmiercią i będzie sądzony przez Boga z większą surowością; tym bardziej, że nie chce sądu krzyża, który jest sądem pełnym miłości.”

Potem zniknął, a ja zrozumiałam jeszcze, że choć to prawda, że Jezus kocha krzyż, to jednak często sam człowiek popycha i prowokuje Jezusa do dania Mu krzyża; bo gdyby człowiek był uporządkowany w porządku z Bogiem, z samym sobą i ze stworzeniami, Pan, nie widząc w nim nieporządku, byłby zadowolony i dałby mu pokój. 

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 4; 5 marca 1903)

Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem». (Łk 12,21)

Powinnaś wiedzieć, że nasza Najwyższa Wola, stwarzając człowieka, pragnęła, by żył on w Naszej Woli. Skoro miał w Niej żyć, winien był czerpać z Naszego, aby żyć na nasz koszt i w ten sposób wynagradzać Naszej Woli tyloma Boskimi Aktami, ile ludzkich aktów spełniałby w Jej łonie. Uczyniła to po to, aby człowieka ubogacić wszystkimi dobrami, jakie zawiera Nasza Wola.
Lecz człowiek zapragnął żyć we własnej woli i z własnych sił; dlatego sam siebie wygnał z ojczyzny swego Stwórcy i utracił wszystkie te dobra.

W ten sposób moje dobra pozostały bez dziedzica — niezmierzone skarby, których nikt nie posiadał. Wtedy Moje Człowieczeństwo wzięło to na siebie: żyjąc w każdym momencie w tej Wiecznej Woli, weszło w posiadanie wszystkich tych dóbr.
Pragnęło zawsze żyć Jej kosztem, i w wiecznym pocałunku Najwyższej Woli się narodzić, wzrastać, cierpieć, pracować i umrzeć. A ponieważ żyłem w Niej, wszedłem w posiadanie wielu niewykorzystanych (leżących odłogiem) dóbr, które niewdzięczny człowiek pozwolił pogrążyć w zapomnieniu.

A teraz, moja córko, jeśli w mojej nieskończonej mądrości objawiłem ci tak wiele o mojej Woli, nie uczyniłem tego po to, by przekazać ci jedynie nowinę. Nie — uczyniłem to, by pozwolić ci poznać życie w Mojej Woli i dobra, które Ona w sobie zawiera.
Gdy kroczysz swoją drogą w Niej, obejmujesz te Dobra w posiadanie. 

Moje Człowieczeństwo dokonało już wszystkiego i przywłaszczyło sobie wszystko — nie tylko dla Mnie samego, lecz aby otworzyć bramy także moim braciom.

Czekałem przez długie stulecia, przeminęło wiele pokoleń, i nadal będę czekał — aż człowiek powróci do Mnie na skrzydłach Mojej Woli, z której wyszedł.
Dlatego bądź pierwszą, która zostanie przyjęta, a Moje Słowa niech będą dla ciebie zachętą do objęcia tych Dóbr w posiadanie oraz łańcuchami, które zwiążą cię tak silnie, byś nigdy nie wyszła z Mojej Woli.”  

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 15; 18 marca 1923)

…………………………..                                                                                               

Żeglowałam w morzu światła Boskiego FIAT, śledząc Jego Akty: o, jakże dobrze zrozumiałam, że w Nim jest wszelkie dobro! Wtedy mój zawsze umiłowany Jezus poruszył się we mnie i powiedział do mnie:

„Córko moja, dopóki dusza nie pozwoli, aby Wola Boża w niej panowała, będzie zawsze nieszczęśliwa i niespokojna; bo jakkolwiek dobra, święta, uczona, bogata by była, będzie czuła, że brak jej pełni błogości i morza pokoju. W nich nie może być z żadnej strony niepokojona, a jej radość pomniejszona. W ten sposób jej błogość będzie połowiczna, a jej pokój pomniejszony, a ponieważ nie jest on pełny, brakująca połowa będzie otwierać drzwi dla smutku i zmartwień.

Widzisz, tak jest nawet w porządku naturalnym. 

Jeśli ktoś jest bogaty i niczego mu nie brakuje, posiada swoje dziesięć, dwadzieścia milionów lub miliardy, ale wie, że mógłby zdobyć jeszcze więcej i być jeszcze bogatszy, jest niespokojny i nieszczęśliwy.

Odkładając niejako na bok swoje bogactwa, jest on całym sercem, całą pracą, całym słowem, całym okiem skierowany na zdobywanie kolejnych bogactw. Biedny człowiek, jak może być szczęśliwy i zadowolony, jeśli brakuje mu źródła dóbr, które mówi mu: „Odpoczywaj, wszystko jest twoje i wszystko, co chcesz, jest w twojej mocy”?

Inny jest królem, ale jakże jest nieszczęśliwy pod tą koroną: strach przed utratą swego królestwa, nadzieja i pragnienie zdobycia innych królestw, panowania nad całym światem kosztem wojen! Tak więc posiadanie królestwa jest niczym innym, jak tylko bramą, która czyni biednego króla nieszczęśliwym i niespokojnym.

Trzeci jest uczony, ale ponieważ nie posiada wszystkich nauk i jest świadomy, że mógłby zdobyć inne, nie odpoczywa i nie czuje się ani szczęśliwy, ani zadowolony. Jakże często czuje się on upokorzony przed innym, bardziej uczonym od siebie, i jest nieszczęśliwy, ponieważ brakuje mu pełni nauki!

Tak jest również w porządku nadprzyrodzonym. Człowiek jest dobry, ale nie dostrzega w sobie posiadania źródła dobroci, ponieważ czuje, że czasami jego cierpliwość jest słaba, jego wytrwałość w dobru nieregularna, jego miłość bardzo często kuleje, jego modlitwa jest niestała.

To czyni go nieszczęśliwym i niespokojnym, ponieważ widzi, że jego dobro nie jest pełne, jest niejako przepołowione, a brakująca połowa jest dla niego udręką i czyni go nieszczęśliwym. 

Biedny człowiek! Jakże wyraźnie widać, że brakuje mu Królestwa Mojej Woli, bo gdyby Ono w nim królowało, posiadałby źródło dobroci, które by mu mówiło: „Odpocznij, wszystko jest w twojej mocy: źródło cierpliwości, stałości, miłości, modlitwy”.

Gdyby dostrzegł źródło w sobie, poczułby, jak morze błogości i pokoju rozprzestrzenia się w nim i poza nim, a smutek i niepokój nie miałyby już drogi do jego wnętrza.

Inny jest święty, ale w pewnych okolicznościach nie czuje w sobie źródła świętości, tego światła, które sprawia, że wszystko poznaje i wszystko mu pokazuje – drogę i błogość. Poznanie Boga nie jest pełne, heroizm cnót w nim słabnie.

Tak więc, przy całej swojej świętości, nie jest on ani szczęśliwy, ani spokojny, gdyż Mój Boski Fiat nie panuje w nim całkowicie, nie ma w nim źródła światła, które zaćmiewa zarodek wszelkiego zła i zastępuje go źródłem szczęścia i pokoju.

Dlatego tak długo, jak stworzenia nie pozwolą panować Mojej Woli, nie będzie na świecie nawet idei, ani prawdziwej wiedzy o tym, co oznacza prawdziwy pokój i pełnia błogości.

Żadne rzeczy, jakkolwiek dobre i święte, nie posiądą swej pełni, gdyż brak im panowania i rządów Mojej Najwyższej Woli, brak im tego, co przekazuje im Źródło wszelkiej szczęśliwości. 

Ponieważ Ona jest Źródłem, można z niej brać, co się chce i jak się chce.

Oto powód moich wysiłków, aby Moja Wola była znana i ustanowiła swoje Królestwo wśród ludzi: ponieważ pragnę ujrzeć ich szczęśliwymi w tej błogości, którą obdarzyłem ich przy ich stworzeniu, gdy wyszli z Łona swego Stwórcy, który posiada wszelką możliwą i wyobrażalną błogość. „

(Księga Nieba, do użytku prywatnego – tom 22, 3 września 1927 r.).