XXIX NIEDZIELA ZWYKŁA – A – (Mt 22,15-21)

15 Wtedy faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Go w mowie. 16 Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby Mu powiedzieli: «Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. 17 Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek Cezarowi, czy nie?» 18 Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: «Czemu Mnie wystawiacie na próbę, obłudnicy? 19 Pokażcie Mi monetę podatkową!» Przynieśli Mu denara. 20 On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?» 21 Odpowiedzieli: «Cezara». Wówczas rzekł do nich: «Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga». 22 Gdy to usłyszeli, zmieszali się i zostawiwszy Go, odeszli.

“Pokażcie Mi monetę podatkową!” (Mt 22,19)

… „Ach, moja córko, życie w Mojej Woli jest życiem Niebiańskim. Oznacza to, że dusza postrzega w sobie życie światła, miłości, życie Bożego działania, życie modlitwy.

We wszystkim, co dusza czyni, odczuwa tętniące życie w swoich aktach. Wiedz, że dusza, która pełni Bożą Wolę i żyje w Niej przyciąga, niejako magnetycznie Boże Akty.

Jej małe ruchy, myśli i dzieła stają się tak silnie magnetyczne, że przyciągają jej Stwórcę tak magnetycznie, że On nie może oddzielić się od duszy. 

Spojrzenie Naszej Najwyższej Istoty staje się magnetyczne i zawsze patrzy uważnie na duszę.

Bóg czuje, że Jego Ramiona są namagnesowane i trzyma duszę mocno przy Swojej Piersi, Nasza Miłość jest namagnesowana i wlewamy w duszę tyle Miłości, że w końcu czujemy to tak, że dusza kocha Nas [tak] jak My kochamy Siebie.

Gdy zaś dusza stała się dla Nas tak silnym magnesem, to Nasza Miłość osiąga nadmiar: 

Gdy dusza wykonuje swoje akty – nawet te najmniejsze – odciskamy na nich Nasz Boski odcisk, uznajemy je za Nasze Akty z odciskiem Naszego Najwyższego Wizerunku i deponujemy je w Naszym Boskim Skarbcu, jako Nasze Monety Pieniężne, które dusza nam dała. 

Gdybyś wiedziała, co to znaczy móc twierdzić, że Nasza Boska Istota otrzymała Nasze Monety od stworzeń, które posiadają odciśnięty przez Nas wizerunek, dający im gwarancję, twoje serce pękłoby z czystej miłości.

Dawanie Siebie stworzeniom jest Mocą, którą posiadamy. Ponieważ posiadamy wszystko, dawanie jest niczym innym, jak ujściem dla Naszej Miłości.

Umożliwienie duszom dawania Nam i to dawania Naszych Aktów – a nie ich – dawania monet z Naszym wizerunkiem wyciśniętym na nich – to jest Miłość, która przewyższa wszystko tak, że nie możemy już Jej zamknąć, i w emfazie Naszej Miłości mówimy: „Zraniłaś Nas.”

Magnes twoich aktów oczarował Nas i uczynił Nas słodkimi więźniami twojej duszy.

I My uczynimy to samo z tobą, raniąc cię, porywając i zniewalając cię w Nas”.

Dlatego, Moja córko, chcę, abyś była całkowicie uważna, abyś mogła dobrze zobaczyć i zrozumieć, co Moja Boska Wola chce w tobie uczynić”. 

(z „Księgi Nieba”;  – Tom 33; 29 czerwca 1934 r.)

——————-

… „Błogosławiona córko Mojej Miłości, płonę, czuję się pochłonięty i jakby w gorączkowym delirium, ponieważ chcę być kochany. Czy wiesz, co robię, aby osiągnąć ten zamiar?

Umieszczam Moją Miłość w sercu duszy, pozwalam Jej płynąć w jej duchu, w słowach, dziełach i krokach, i przemieniam całą tę Miłość, która płynie wszędzie w niej, w monety Boskiej Miłości.

Aby mogły teraz krążyć jako Nasza [ważna] waluta, odciskam na nich Mój Wizerunek i otaczający go napis: „Jezus, Król Królestwa Woli Bożej”.

Teraz, dzięki tej walucie miłości, dajemy stworzeniu ten środek na dłonie aby mogło nam powiedzieć: „Słusznie(sprawiedliwie) Cię kochałem”. 

Dzięki Tej Miłości zamienionej na pieniążki przez Naszą Dobroć, dusza może kupić to, czego pragnie i co kocha.

Może kupić Naszą Świętość, Naszą własną Wolę, Nasze Cnoty, a jeśli pragnie dalszej Miłości, ma wystarczająco dużo pieniędzy, aby Ją kupić.

O, jakże się radujemy, gdy widzimy, że dusza nie jest już uboga, ale bogata i posiada tak wiele, że może nawet kupić Nasze własne Cnoty i Świętość! 

Jak pięknie jest, gdy dusza posiada Nasze pieniądze Miłości, co czyni ją właścicielem wszystkich Naszych Dóbr!

Jednak dajemy tę walutę Miłości [tylko] duszy, która żyje w Naszej Woli, ponieważ nie zmarnuje Jej, ale będzie wiedziała, jak Ją zachować i zwiększyć, aby kochać Nas coraz bardziej i przynosić ulgę w tych płomieniach, które Nas pochłaniają „. 

(z „Księgi Nieba”;  Tom 36; 10 maja 1938 r.).

«Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga». (Mt 22, 20+21)

Pośród wszystkich rzeczy stworzonych człowiek jest arcydziełem Boga. Luiza musi oddać cześć Bogu za każdy akt człowieka

Kiedy znajdowałam się w swoim zwyczajowym stanie, przyszedł błogosławiony Jezus i powiedział do mnie: Córko moja, nic nie powiedziałaś o stworzeniu człowieka, o arcydziele twórczej Mocy, w które Odwieczny nie kroplami, ale falami i strumieniami, przelał swoją miłość, swoje piękno i swój kunszt. Ujęty zaś miłością bez miary, ustawił siebie jako centrum człowieka. Jednak chciał mieć godne zamieszkanie. Co więc uczynił ten niestworzony Majestat? Stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo. Z głębi swojej Miłości wydobył oddech i swoim wszechmogącym Tchnieniem wlał w niego życie, obdarzając człowieka wszystkimi swoimi przymiotami, dopasowanymi do stworzenia. Uczynił go małym Bogiem. Wszystko więc, co widzisz w całym stworzeniu, było niczym w porównaniu ze stworzeniem człowieka. Och, ile niebios, gwiazd i najpiękniejszych słońc rozpostarł w stworzonej duszy! Ile różnorodnego piękna i harmonii w niej zawarł! Wystarczy powiedzieć, że spojrzał na stworzonego człowieka i postrzegł go tak pięknym, że zakochał się w nim. Zazdrosny o ten swój cud, sam stał się opiekunem i panem człowieka. Powiedział do człowieka: „Wszystko stworzyłem dla ciebie. Daję ci władzę nad wszystkim. Wszystko jest twoje, a ty będziesz całkowicie mój”. Ty nie jesteś w stanie pojąć wszystkich mórz miłości, zażyłych i bezpośrednich relacji między Stwórcą a stworzeniem oraz podobieństwa, które występuje między Stwórcą a stworzeniem. Ach, córko mojego Serca, gdyby stworzenie wiedziało, jak piękna jest jego dusza, ile boskich darów zawiera i jak spośród wszystkich rzeczy stworzonych przewyższa wszystko pięknem, mocą i światłem, tak iż może powiedzieć, że jest małym Bogiem i małym światem, który zawiera w sobie wszystko, jakże bardziej by siebie ceniło i nie plamiłoby najmniejszym grzechem tak rzadkiego piękna i tak nadzwyczajnego cudu twórczej Mocy! Jednak stworzenie jest niemal ślepe i nie zna siebie, a tym bardziej nie zna swojego Stwórcy. Brudzi się więc pośród tysiąca nieczystości i szpeci dzieło Stwórcy, tak iż trudno jest je rozpoznać. Pomyśl sama, jaki jest nasz ból. 

Przyjdź więc i wejdź w moją Wolę, i razem ze Mną zastąp przed tronem Odwiecznego w imieniu naszych braci wszystkie akty, których powinni byli dokonać za to, że zostali stworzeni jako cud miłości Wszechmocy Boga. Są jednak tak niewdzięczni. W jednej chwili znaleźliśmy się przed Najwyższym Majestatem i w imieniu wszystkich wyraziliśmy naszą miłość, uwielbienie i dziękczynienie za to, że nas stworzył z taką miłością ponad miarę i obdarzył nas tak wieloma pięknymi cechami.

(Tom 12, 24 luty 1919)

————————

… „Córko moja, jakże pięknie i wyśmienicie jest patrzeć na stworzenie żyjące w Naszej Woli; żyje ono w Naszym Odbiciu, wchłaniając w siebie podobieństwo swego Stwórcy: dusza staje się coraz piękniejsza, obfitsza i tak wielka, że może ogarnąć wszystko i przynieść Nam wszystko, i czerpie od Nas tyle Miłości, że może kochać Nas za wszystkich; znajdujemy w niej wszystko, całą Miłość, jaką włożyliśmy w stworzenie, Nasze zadowolenie, Naszą radość i wynagrodzenie za Nasze Dzieła.

Nasza Miłość do duszy, która żyje w Naszej Woli, jest tak wielka i potężna, że to, czym My jesteśmy z natury, tym dusza staje się na Mocy Naszej Woli. Wszystko do niej wlewamy, nie pomijamy ani jednego włókna, którego nie wypełnilibyśmy tym, co do Nas należy.

Napełniamy ją tak bardzo, że aż wylewa się na zewnątrz i tworzy wokół siebie boskie rzeki i morza; do tych mórz zstępujemy, aby się nacieszyć sobą, podziwiamy z miłością Nasze Dzieła i czujemy się całkowicie uwielbieni.

Córko Moja, żyj więc w najczystszym Świetle Mojej Woli, jeśli chcesz, aby twój Jezus powtórzył na nowo to słowo, które wypowiedział przy stworzeniu człowieka: „Mocą Naszej Woli  stwórzmy  tę duszę na Nasz Obraz i Podobieństwo.” 

(z „Księgi Nieba”; – Tom 16; 13 marca 1924)

—————————

Kontynuowałam moje obchodzenie całego Stworzenia, aby podążać za każdym Aktem Najwyższej Woli w każdej rzeczy stworzonej. Wtedy mój zawsze najukochańszy Jezus wyszedł z mojego wnętrza, aby towarzyszyć mi przez całe sklepienie niebieskie. A gdy przybywaliśmy do każdej rzeczy stworzonej, Jezus drżał z radości i miłości. Następnie zatrzymał się i powiedział do mnie:

„Moja córko, stworzyłem niebo i skupiłem w nim moją miłość do człowieka, a aby sprawić mu większą radość, zasiałem na nim gwiazdy. Nie umiłowałem nieba, lecz człowieka w niebie; i dla niego je stworzyłem. Jakże silna i wielka była moja miłość, kiedy rozpostarłem nad głową człowieka ten błękitny firmament! Został on ozdobiony najjaśniejszymi gwiazdami, niczym pawilonem, jakiego nie posiadają ani królowie, ani władcy. Nie zadowoliłem się jednak skupieniem mojej miłości do człowieka w niebie, które miało być dla niego czystą rozkoszą.

Ponieważ chciałem cieszyć się miłością wraz z nim, zapragnąłem stworzyć słońce. Skupiając w słońcu tak wielką miłość do człowieka, umiłowałem człowieka w słońcu, a nie słońce. Dlatego złożyłem w nim miłość konieczności, ponieważ słońce było niezbędne dla ziemi, aby służyć roślinom i dobru człowieka. Złożyłem w nim miłość światła, które miało go oświecać, miłość ognia, który miał go ogrzewać, oraz wszystkie skutki, jakie wywołuje to ciało niebieskie, a których jest niezliczona ilość. Słońce jest nieustannym cudem na sklepieniu niebieskim, które zstępuje ze swoim światłem dla dobra wszystkich. Jakże wiele szczególnych przejawów miłości do człowieka skupiłem w słońcu, które przynosi te dobra i wywołuje te skutki!

O, gdyby stworzenie przynajmniej zwracało uwagę na moją miłość, którą okazuje mu słońce, jakże czułbym się szczęśliwy i jakże wynagrodzony za wielką miłość, którą złożyłem w tym moim Boskim zwiastunie i nosicielu mojej miłości oraz mojego światła!

Podczas gdy moja Wola działała i stawała się życiem w każdej rzeczy stworzonej, aby także za pośrednictwem tych rzeczy udzielać się ludzkim pokoleniom jako życie, moja miłość, która podążała swoją drogą w moim wiecznym FIAT, skupiała się w tych rzeczach, aby miłować człowieka. Skupiłem więc moją miłość w każdej rzeczy stworzonej: w wietrze, w morzu, w małym kwiatku, w śpiewającym ptaszku, we wszystkim — aby wszystkie rzeczy okazywały człowiekowi miłość. Aby jednak usłyszeć, zrozumieć i przyjąć ten mój język miłości, człowiek musiał Mnie miłować; w przeciwnym razie całe Stworzenie byłoby dla niego jak nieme i pozbawione życia.

Kiedy już wszystko stworzyłem, ukształtowałem naturę człowieka własnymi rękami Stwórcy. Gdy formowałem kości, rozciągałem nerwy i kształtowałem serce, skupiałem w nim moją miłość. Następnie przyodziałem go ciałem i stworzyłem niejako najpiękniejszy posąg, jakiego żaden inny artysta nie potrafi wykonać. Spojrzałem na niego i zapłonąłem ku niemu tak wielką miłością, że moja miłość przepełniła Mnie i nie mogłem jej powstrzymać. A kiedy tchnąłem na niego, wlałem w niego życie.

Nie byliśmy jednak jeszcze zadowoleni. Trójca Przenajświętsza pragnęła obdarzyć go, w nadmiarze swojej miłości, rozumem, pamięcią i wolą. Odpowiednio do jego zdolności jako stworzenia ubogaciliśmy go wszystkimi właściwościami naszego Boskiego Istnienia. Całe Bóstwo było całkowicie zajęte miłowaniem człowieka i wylewaniem się w niego.

Od pierwszej chwili swego życia Adam odczuwał całą moc naszej miłości i dlatego z głębi swego serca wyrażał głosem miłość do swego Stwórcy. O, jakże wielkiego szczęścia doznaliśmy, słysząc, jak nasze dzieło, posąg przez Nas ukształtowany, przemawia i miłuje Nas miłością doskonałą! Było to odbicie naszej miłości, które z niego wypływało. Miłość ta nie została skażona przez jego wolę, dlatego była doskonała, ponieważ posiadała pełnię naszej miłości.

Aż do tej chwili żadna z rzeczy, które stworzyliśmy, nie zapewniła Nas, że Nas miłuje. Kiedy więc usłyszeliśmy, że człowiek Nas miłuje, nasza radość i nasze upodobanie były tak wielkie, że ustanowiliśmy go, jako ukoronowanie naszego święta, królem całego wszechświata oraz najpiękniejszym klejnotem naszych stwórczych rąk.

Jakże piękny był człowiek w pierwszych chwilach swego stworzenia! Był naszym odbiciem, a te odbicia nadawały mu wielkie piękno, które zachwycało naszą miłość, i czyniły go doskonałym we wszystkich jego aktach. Doskonała była chwała, którą oddawał swemu Stwórcy; doskonałe były jego uwielbienie, miłość i dzieła. Jego głos był tak harmonijny, że rozbrzmiewał w całym Stworzeniu, ponieważ posiadał harmonię Boga i harmonię tego FIAT, które dało mu życie.

Wszystko w nim było porządkiem, ponieważ nasza Wola udzielała mu porządku jego Stwórcy, uszczęśliwiała go i sprawiała, że wzrastał w podobieństwie do Nas, zgodnie z naszym słowem: «Uczyńmy człowieka na nasz obraz i podobieństwo».

Każdy jego akt, dokonany w jedności światła Najwyższego FIAT, był odcieniem Boskiego piękna, które zdobywał. Każde jego słowo było kolejną harmonijną nutą, która rozbrzmiewała. Wszystko w nim było miłością. We wszystkim wysławiał naszą chwałę, moc i nieskończoną mądrość. Wszystko — niebo, słońce i ziemia — przynosiło mu radości, szczęście i miłość Tego, który go stworzył.

Gdybyś mogła wyrzeźbić posąg według swego największego upodobania, a następnie całkowicie przelać się w niego i udzielić mu wszystkich sił życiowych, dając mu życie poprzez panowanie twojej miłości, jakże bardzo byś go miłowała! I jakże bardzo pragnęłabyś, aby on miłował ciebie! Jakże wielka byłaby zazdrość twojej miłości, aby wszystko było całkowicie do twojej dyspozycji i abyś nie zniosła nawet jednego uderzenia serca, które nie byłoby całkowicie dla ciebie! Ach, oglądałabyś samą siebie w swoim posągu, dlatego przy każdej najmniejszej rzeczy, która nie zostałaby uczyniona dla ciebie, odczuwałabyś pęknięcie, jakby zadano je tobie samej.

Tak jest ze Mną. Wszystko, czego stworzenie nie czyni dla Mnie, jest jak tyle pęknięć, które odczuwam — tym bardziej że ziemia, która je nosi, należy do Mnie; słońce, które je oświeca i ogrzewa, należy do Mnie; woda, którą pije, i pokarm, który spożywa, należą do Mnie. Wszystko jest moje. Stworzenie żyje moim kosztem, a jednak, podczas gdy Ja daję temu mojemu pięknemu posągowi wszystko, ono nie jest dla Mnie.

Pomyśl więc sama, moja córko, jak wielki musi być mój ból z powodu zniewagi i obrazy, jaką wyrządza Mi ten posąg!

Powinnaś wiedzieć, że tylko moja Wola może przywrócić Mi mój posąg tak piękny, jakim go ukształtowałem. Ona bowiem jest strażniczką wszystkich naszych dzieł i nosicielką wszystkich naszych odbić. Dzięki temu dusza żyje w naszym odbiciu, które, gdy miłuje, udziela jej doskonałości miłości, a gdy pracuje — doskonałości dzieł.

Jednym słowem, wszystko, co czyni, staje się w niej doskonałe, a ta doskonałość nadaje jej tak wiele odcieni różnorodnego piękna, że sprawia, iż Artysta, który ją ukształtował, zakochuje się w niej.

Dlatego tak bardzo pragnę, aby Najwyższe FIAT zostało poznane i aby Jego Królestwo zostało ustanowione pośród ludzi. Chcę bowiem umocnić porządek między Stwórcą a stworzeniem, abyśmy mogli ponownie dzielić z nim nasze dobra. Tylko nasza Wola posiada tę moc. Bez Niej nie może być wiele dobra, ani nasz posąg nie może powrócić do Nas tak piękny, jak wyszedł z naszych stwórczych rąk”.

(Z Księgi Nieba – Tom 20, 29 października 1926)

—————————

Zawsze pozostaję we władzy Boskiego FIAT. Moja małość nie męczy się krążeniem w Nim i poza Nim, żywiąc bezpieczną nadzieję, że spłonę w Jego świetle. Pragnę nieustannie wnikać coraz głębiej w Jego poznanie, aby móc kosztować nowych Boskich rozkoszy.

Każde bowiem kolejne poznanie jest dodatkowym smakiem, którego się kosztuje i który pobudza apetyt na następne. Czasami odczuwa się nienasycony głód, który nigdy nie zostaje zaspokojony, i pragnie się z otwartymi ustami nieustannie przyjmować ten niebiański pokarm. Mój umysł był teraz wypełniony wieloma rzeczami dotyczącymi Boskiej Woli. Gdybym chciała zapisać je wszystkie, nie wiedziałabym, skąd wziąć tyle papieru, dlatego ograniczam się, na ile tylko mogę. Ponieważ jednak w moim umyśle pojawiło się kilka wątpliwości, mój Niebiański Nauczyciel Jezus odwiedził swoją małą nowo narodzoną i powiedział do mnie:

„Błogosławiona córko, akt ma wartość wtedy, gdy poznaje się dobro, które jest w nim zawarte. Im lepiej dusza poznaje tę wartość, tym więcej zyskuje, ponieważ spełnia ten akt na miarę wartości, którą zna.

Nasza ojcowska dobroć nie potrafi nikogo oszukać ani zwieść. Jeśli dajemy poznać wartość jakiegoś aktu, to dlatego, że chcemy obdarzyć duszę tą wartością, którą jej objawiliśmy. Pewnym znakiem jest samo poznanie, które już zawiera w sobie tę wartość.

Jesteśmy podobni do króla, który każe zadrukować papier, sam w sobie pozbawiony wartości. Na jednym miejscu każe napisać 100, na innym 1000, a jeszcze gdzie indziej milion. Papier wszędzie ma tę samą jakość i formę, lecz jego wartość odpowiada liczbie, którą król na nim umieścił. Co zatem nadaje papierowi wartość? Liczba oraz wizerunek króla, który posługuje się nim jako pieniądzem w swoim królestwie.

Tak samo postępujemy My. Papierem jest akt stworzenia, poznanie jest naszym Boskim wizerunkiem, a wartością — liczba, którą na nim umieszczamy.

Cóż więc dziwnego w tym, że twierdzimy, iż jeden jedyny akt dokonany w naszej Woli przewyższa wartością wszystkie akty wszystkich pozostałych stworzeń razem wzięte, które są spełniane poza Nią?

To nasz wizerunek odciska się niejako na papierze ludzkiego aktu, a wartość naszego poznania dodaje mu liczbę. Czyż nie jesteśmy wolni, aby zapisać na papierze ludzkiej woli taką liczbę, jaką zechcemy?

Jeśli król może bez przeszkód umieścić wybraną liczbę na zwykłym, pozbawionym wartości papierze, o ileż większe prawo mamy My, aby wypuszczać pieniądz, który ma być w obiegu w naszej lazurowej Ojczyźnie!

Ponadto nasza Wola była naszym bezpłatnym darem dla człowieka. Nie zapłacił Nam nic, aby go otrzymać. Nie posiadał ani pieniędzy, ani wystarczających środków do zapłaty, poza najbardziej lichym papierem swojej ludzkiej woli, którego — na swoje nieszczęście — nawet nie chciał Nam pożyczyć, aby móc zachować dla siebie nasz wielki dar.

Co więcej, byliśmy dla niego najczulszym i najbardziej kochającym Ojcem. Między ojcem a dziećmi nie prowadzi się rachunków, ponieważ wiadomo, że ojciec powinien dawać dzieciom. One zaś, z obowiązku sprawiedliwości, powinny z miłością i szacunkiem strzec darów swego ojca.

Dlatego konieczne jest poznawanie Boskiej Woli. Udzielamy tych poznań stopniowo, aby stworzenia doceniły tak wielki dar, który pragniemy im dać bez żadnej zapłaty.

Poznanie rodzi pragnienie i chęć poznawania coraz więcej. W ten sposób ludzka wola zostaje stopniowo przygotowana do przemiany i zjednoczenia z Wolą Boską.

Nie prowadzimy rachunków ani nie zwracamy uwagi na zdolność duszy do zapłaty. Pragniemy natomiast odcisnąć na ludzkiej woli nasz wizerunek oraz bezcenną liczbę Boskiej wartości.

Jesteśmy zadowoleni, gdy widzimy nasze dzieci bogate i szczęśliwe dzięki naszym własnym Boskim rozkoszom i bogactwom”.

(Z Księgi Nieba – Tom 31, 27 listopada 1932)