Sobota XXVIII tydzień Okresu Zwykłego (Łk 12,8-12)

8 A powiadam wam: Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; 9 a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych. 10 Każdemu, kto mówi jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie przebaczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie przebaczone. 11 Kiedy was ciągać będą do synagog, urzędów i władz, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić, 12 bo Duch Święty nauczy was w tej właśnie godzinie, co należy powiedzieć».

 A powiadam wam: Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec Aniołów Bożych.” (Łk 12,8)

Czułam się, jakbym była zanurzona w Woli Przedwiecznej, a mój wiecznie łaskawy Jezus przyciągnął mnie do siebie, wydobył z ciała i pokazał mi Niebo i Ziemię; gdy pozwolił mi spojrzeć, rzekł do mnie: „Czy widzisz, umiłowana córko Naszej Najwyższej Woli ? Cała ta struktura wszechświata, niebo, słońce, morza i cała reszta zostały stworzone przez Nas, aby uczynić z nich Dar – ale czy wiesz dla kogo? Dla tych, którzy chcą pełnić Naszą Wolę. Wszystko zostało im dane, jako Naszym prawowitym dzieciom.

Uczyniliśmy to dla ozdoby Naszych Dzieł, nie powierzając ich ani obcym, ani bezprawnym dzieciom, ani nie czyniąc z nich daru dla nich, ponieważ ci nie zrozumieliby wielkich Dóbr w nich zawartych, ani nie doceniliby wielkości i świętości Naszych Dzieł, lecz zmarnowaliby je i wzgardzili nimi – My natomiast obdarzyliśmy nimi Nasze prawowite dzieci.

Ponieważ w każdej stworzonej rzeczy jest szczególna miłość i szczególne dobro dla tego, do którego ten dar jest skierowany, Nasza Wola, która mieszka w naszych dzieciach i jest ich życiem, sprawiłaby, że zrozumiałyby całą tę różnorodną miłość, która jest obecna w każdej stworzonej rzeczy, i wszystkie szczególne cechy dóbr.

W ten sposób nasze dzieci ofiarowałyby Nam, jako odpłatę Chwałę i Cześć za każdą szczególną Miłość i za wszystkie Dobra, które zostały im dane. 

Nasza Wola, która jednym FIAT stworzyła je i znała wszystkie ich tajemnice – a która zamieszkuje w naszych prawowitych dzieciach – za pomocą kolejnego FIAT objawiłaby nasze tajemnice zawarte we wszystkich stworzonych rzeczach i sprawiłaby, że odwzajemniałyby one Naszą Miłość miłością. Istniałaby wzajemna harmonia i wzajemna komunikacja między nimi a Nami. 

I chociaż wydaje się, że ci, którzy nie pełnią Naszej Woli, cieszą się i biorą udział w tych dobrach, to jednak korzystają oni z tych darów – ponieważ nie należą one do nich – [jedynie] jako pośrednie następstwa, jako uzurpatorzy i bezprawne dzieci. 

Ponadto, ponieważ nie mieszka w nich Moja Wola, nie rozumieją nic lub bardzo niewiele z Mojej Miłości, którą darzy ich całe Stworzenie, oraz z wielkich Dóbr, które w nim są.

Tak, wielu nawet nie wie, kto stworzył te liczne rzeczy – są oni naprawdę obcymi, którzy żyjąc z rzeczy, które należą do Mnie, nie chcą Mnie nawet uznać. 

Tak więc ten wielki Dar całego Wszechświata został ofiarowany przez Mojego Ojca w Niebie Mojemu Człowieczeństwu, jako prawdziwie prawowitemu Synowi, który odpłacił Mu za wszystko: Darem za Dar, Miłością za Miłość.

Potem nadeszła Moja Niebiańska Matka, która tak dobrze wiedziała, jak odwdzięczyć się swojemu Stwórcy, a następnie nadeszły Dzieci Mojej Woli, które On musiał uprawomocnić, jako swoje własne dzieci. Dlatego całe Stworzenie cieszy się z radości, obchodzi święto i uśmiecha się, gdy pozwalam ci wyjść z twego ciała; razem ze Mną uznaje prawowitą córkę Najwyższej Woli, swoja prawdziwa właścicielkę.

Wszystkie stworzone rzeczy pragnęłyby wejść na twoje łono i otoczyć cię, nie tylko po to, aby oddawać ci cześć, lecz także po to, aby być docenionymi, bronionymi i uznanymi za dary swego Stwórcy. Wszystkie współzawodniczyłyby ze sobą, aby ofiarować ci szczególną miłość i dar, który zawiera w sobie każda stworzona rzecz: jedne chciałyby ofiarować ci dar piękna twego Stwórcy i miłość, którą zawiera piękno; inne – dar mocy i miłość, którą zawiera moc; jeszcze inne – dar mądrości, dobroci, świętości, światła, czystości oraz szczególne rodzaje miłości, które zawierają w sobie mądrość, dobroć, świętość, światło, czystość itd.

W ten sposób moja Wola pokonuje wszelkie przeszkody między duszą a Bogiem, wprowadza duszę w harmonię z Niebem i ziemią, objawia jej wszystkie tajemnice zawarte w całym Stworzeniu i czyni ją szafarką wszystkich dóbr Boga”.

(z „Księgi Nieba”; tom 15; 25 maja 1923).

“A kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych.“(Łk 12,8)

Oddech Boga (oddech, tchnienie = Duch Święty) daje życie wszystkiemu i wszystkim stworzeniom. Kiedy Jezus daje życie, daje oddech, a stworzenia powinny Mu je odwzajemnić. 

Kiedy nadal trwałam w swoim biednym stanie, próbowałam tak jak zwykle wtopić się w mojego słodkiego Jezusa. Jednak bez względu na to, jak bardzo się starałam, było to bezużyteczne. Sam Jezus mnie rozpraszał i wzdychając głośno, powiedział do mnie: Córko moja, stworzenie nie jest niczym innym, jak Moim Tchnieniem. Kiedy oddycham, daję życie wszystkiemu. Całe życie zależy od oddechu. Jeśli nie ma oddechu, serce przestaje bić, krew już nie krąży, ręce stają się bezwładne, a umysł czuje, że rozum umiera. I tak jest z całą resztą. 

Całe więc życie ludzkie polega na przyjmowaniu i dawaniu tego oddechu. 

Ale kiedy Moim Oddechem daję wszystkim stworzeniom życie i ruch, a Moim Świętym Tchnieniem chcę je uświęcić, miłować, upiększyć, wzbogacić itd., one, dając Mi oddech, który otrzymują, wysyłają Mi zniewagi, bunt, niewdzięczność, bluźnierstwa i tak dalej. 

Posyłam więc czysty Oddech, a powraca do Mnie nieczysty oddech, posyłam go z błogosławieństwem, a powraca do Mnie z przekleństwem. Posyłam go z pełną Miłością, a kiedy powraca do Mnie, znieważa Mnie aż do głębi Mojego Serca. Jednak Miłość sprawia, że nadal posyłam Oddech, aby utrzymać te maszyny ludzkiego życia, w przeciwnym  razie przestałyby działać i rozpadłyby się. 

Ach, moja córko, czy słyszałaś, jak utrzymywane jest ludzkie życie? Moim oddechem. Kiedy znajduję duszę, która Mnie miłuje, czuję, jak słodki jest jej oddech, jak Mnie pokrzepia i wzmacnia! Między nią, a Mną tworzy się echo harmonii. 

Te dusze odróżniają się od innych stworzeń i będą również wyróżniać się w Niebie. Córko moja, nie mogłem powstrzymać Mojej Miłości i chciałem dać sobie upust przy tobie. 

I tak nie mogłam się dzisiaj wtopić w Jezusa, gdyż On sam skupiał moją uwagę na swoim Oddechu. Ileż rzeczy zrozumiałam! Jednak nie potrafię ich dobrze wyrazić, dlatego milczę. 

(z Księgi Nieba, Tom 12, 10 maja 1917)

Każdemu, kto mówi jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie przebaczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie przebaczone. (Łk 12,8)

Boża Wola zawsze tka swoje Boskie Życie w mojej duszy swoim słodkim czarem.  Pozwala Jej wzrastać, opracowuje ją i odżywia, okrywa ją swoimi skrzydłami światła i ukrywa, aby żaden powiew wiatru nie mógł jej zaszkodzić i przeszkodzić we wzroście Jej Życia w mojej duszy. Och, gdyby Wola Boża nie trzymała mnie w swoich ramionach i nie okrywała swoim Światłem czulej niż kochająca matka w moich aż nazbyt bolesnych okolicznościach, nie wiedziałabym, co robić! Ale Jej światło mnie koi i umacnia, więc podążam dalej. O uwielbiana Wolo, jakże powinnam być Ci wdzięczna za tak wielkie dobrodziejstwo. Ofiaruję Ci więc, jako godne dziękczynienie, nieskończoność Twojej własnej Woli. Kiedy mój duch czuł się całkowicie zanurzony w Jej Światłości, mój ukochany Jezus złożył kolejną krótką wizytę w mojej duszy i powiedział do mnie:

„Moja błogosławiona córko, jak pięknie jest patrzeć, jak dusza wzrasta pod skrzydłami Światła Mojej Woli. Spowita Jej Światłem, nie widzi, nie słyszy i nie dotyka niczego poza otulającym ją Światłem jej Matki. 

Kiedy ludzie ją ranią, biją i trapią, ona czuje, że jeszcze głębiej wnika [w Moją Wolę] i jeszcze intensywniej wtula się w ramiona Jej Światła. Reaguje pełnym światła uśmiechem na wszystkich tych, którzy chcą ją zasmucić i zranić, stroi sobie z nich żarty i w ten sposób zawstydza ich ludzką nikczemność. 

O, Mocy Mojej działającej Woli! Uwolni się od wszystkiego, triumfuje nad wszystkim, a Swoim Światłem ustanawia Tron swojej nieprzemijającej Chwały w duszy, która pozwala Jej swobodnie działać. Wiedz, że Jej Moc jest tak wielka, że czyni z wszystkich wieków Jeden, Jej panowanie rozciąga się wszędzie i czyni z wszystkich Aktów jeden.

Wieki znikają w obliczu Jej Mocy, a wszystkie dobre akty ludzi są niczym innym, jak tylko wieloma atomami, które razem tworzą jeden Akt. Atomy te uznają Jej Moc i padając u Jej stóp, reprezentują uwielbienie i adorację Jej Najwyższej Woli przez rodzaj ludzki.

Symbolem tego jest Słońce, które jest niczym innym jak wielką rzeszą atomów światła, które razem tworzą słońce, dające światło całej ziemi. Atomy te jednak uzbrojone są w Boską Moc i każdy z nich zawiera w sobie cudowną Moc.

W ten sposób, przy samym dotknięciu ziemi i wegetacji, przekazują cudowne dobra, i efekty, aby uformować w każdej roślinie, i kwiecie jej własne życie. 

W ten sam sposób akty stworzenia, choć są [tylko] atomami, zawierają cudowną Moc Mojej Woli i dlatego wywołują cudowne skutki. 

Musisz wiedzieć, że kiedy dusza dysponuje się do wykonania jakiegoś aktu w Mojej Woli, Ona umacnia jej siłę i ułatwia jej to.

Tworzy w niej puste miejsce, formuje Boską Naturę w ludzkiej woli i niejako zwycięsko toruje sobie drogę w woli duszy.

Idzie nieustannie naprzód, zatrzymując się dopiero wtedy, gdy ludzka wola utrudnia Jej krok i stawia bariery, wykonując nie Moją, lecz swoją wolę.

Jakim przestępstwem jest zagradzanie drogi i przejścia w woli duszy, dla Mojej Woli: Stworzyłem przecież ludzi właśnie po to, by stworzyć dla Siebie tyle dróg w ludzkiej woli, tak, aby posiadać w nich Moją stałą drogę, a tym samym Mój czynny Akt w nich!

Kto blokuje Moją drogę, ten niejako utrudniałby Mi kontynuowanie Mojego Dzieła i chciałby związać Moje kroki i ręce, abym Ja nie był aktywny.

Niewypełnianie Mojej Woli wydaje się być czymś nieznaczącym, a jednak jest to największe przewinienie, które woła przed Boskim Majestatem o pomstę na biednych stworzeniach; zwłaszcza, gdy dusza wie, że Moja Wola domaga się pewnej pracy lub ofiary; niewypełnienie jej oznaczałoby zanegowanie prawdy, chęć zaprzeczenia jej – jest to grzech przeciwko Duchowi Świętemu i woła do Boga o pomstę.

Poznanie Mojej Woli i nie wykonywanie jej zamyka niebo, zrywa relacje z Bogiem i oznacza nieuznawanie Bożego Prawa własności; każde stworzenie musi je bowiem uznać i poddać się pragnieniom Mojej Woli, nawet za cenę własnego życia.

Dlatego bądź uważna, czcij Moją Wolę i Moje panowanie nad tobą, jeśli chcesz uszczęśliwić twojego Jezusa.” 

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 31; 16 października 1932)