Wtorek XXVIII tydzień Okresu Zwykłego (Łk 11,37-41)

37 Gdy jeszcze mówił, zaprosił Go pewien faryzeusz do siebie na obiad. Poszedł więc i zajął miejsce za stołem. 38 Lecz faryzeusz, widząc to, wyraził zdziwienie, że nie obmył wpierw rąk przed posiłkiem. 39 Na to rzekł Pan do niego: «Właśnie wy, faryzeusze, dbacie o czystość zewnętrznej strony kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest zdzierstwa i niegodziwości. 40 Nierozumni! Czyż Stwórca zewnętrznej strony nie uczynił także wnętrza? 41 Raczej dajcie to, co jest wewnątrz, na jałmużnę, a zaraz wszystko będzie dla was czyste. 42 Lecz biada wam, faryzeuszom, bo dajecie dziesięcinę z mięty i ruty, i z wszelkiego rodzaju jarzyny, a pomijacie sprawiedliwość i miłość Bożą. Tymczasem to należało czynić, i tamtego nie opuszczać. 43 Biada wam, faryzeuszom, bo lubicie pierwsze miejsce w synagogach i pozdrowienia na rynku. 44 Biada wam, bo jesteście jak groby niewidoczne, po których ludzie bezwiednie przechodzą».

 “Właśnie wy, faryzeusze, dbacie o czystość zewnętrznej strony kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest zdzierstwa i niegodziwości.” (Łk 11,39)

… „Córko moja, gdyby jakiś pokarm można było oddzielić od jego substancji i ktoś by go zjadł, nie miałby z niego żadnego pożytku, a raczej rozdęło by mu to żołądek.

Tak samo jest z dziełami pozbawionymi wewnętrznego ducha i dobrej intencji: ogołocone z boskiej substancji, są bezużyteczne i służą jedynie do napuszenia się człowieka, stąd otrzymuje on z nich więcej szkody niż pożytku.” 

(z „Księgi niebios” – Do użytku prywatnego – Tom 7; 18 listopada 1906)

…………………

Tego ranka błogosławiony Jezus przyszedł na krótko i powiedział do mnie: „Moja córko, właściwa intencja jest światłem dla duszy; przekształca ją w światło i sprawia, że działa w Boski sposób.

Dusza jest niczym innym, jak ciemnym pokojem, a dobra intencja jest jak słońce, które wchodzi do pokoju i oświetla go; z tą różnicą, że słońce nie przekształca ścian w światło, podczas gdy uczciwe działanie przekształca wszystko w światło„. 

(z „Księgi niebios”; – Do użytku prywatnego – tom 9; 8 marca 1910 r.)

…………………..

Znajdując się w swoim zwyczajowym stanie, rozmyślałam o boleściach mojego uwielbionego Jezusa, zwłaszcza o tych, które Boskość zadała Przenajświętszemu Człowieczeństwu naszego Pana. 

W tym momencie poczułam się wciągnięta w Serce mojego Jezusa i dzieliłam boleści Jego Przenajświętszego Serca, które zadała Mu Boskość w trakcie Jego życia na ziemi. Te boleści bardzo różnią się od tych, które błogosławiony Jezus znosił w czasie swojej Męki z rąk Żydów. Są to boleści, które niemal nie da się wyrazić. Z tego, co wycierpiałam, dzieląc niewielką część Jego boleści, mogę powiedzieć, że czułam ostry i gorzki ból, któremu towarzyszyło rozdarcie serca, tak iż w rzeczywistości czułam, że umieram. Wtedy Jezus niemal cudem swojej miłości przywrócił mnie do życia. 

Po tym jak to wycierpiałam, mój słodki Jezus powiedział do mnie: Córko moich boleści, wiedz, że boleści, które zadali Mi Żydzi, były znikome w porównaniu z tymi, które zadała Mi Boskość, a to było słuszne, gdyż Bóg musiał otrzymać pełne zadośćuczynienie. Kiedy człowiek grzeszy, obraża Najwyższy Majestat nie tylko zewnętrznie, lecz także wewnętrznie, i zniekształca w swoim wnętrzu boską cząstkę, która została w niego tchnięta podczas stworzenia. Tak więc grzech najpierw tworzy się we wnętrzu człowieka, a potem wychodzi na zewnątrz. Co więcej, w wielu przypadkach to, co wychodzi na zewnątrz, jest małą częścią. Wiele pozostaje w środku. Otóż stworzenia nie były w stanie przeniknąć do mojego wnętrza i sprawić, bym zaspokoił boleściami należną chwałę Ojcu, której Mu odmówiły tyloma zniewagami swego wnętrza, tym bardziej że zniewagi te raniły najszlachetniejszą część stworzenia, którą jest rozum, pamięć i wola. W nich wyryty jest Obraz Boży. Któż zatem mógłby podjąć się tego zobowiązania, jeśli stworzenie nie było tego zdolne? Było więc niemal konieczne, aby Boskość podjęła się tego zobowiązania i była dla Mnie jakby miłosnym oprawcą i choć miłosnym, tym bardziej wymagającym, aby otrzymać pełne zadośćuczynienie za wszystkie grzechy popełnione we wnętrzu człowieka. Boskość pragnęła pełnego dzieła i pełnego zadośćuczynienia zarówno za wnętrze stworzenia, jak i za zewnętrzną część stworzenia. Tak więc podczas Męki, którą zadali Mi Żydzi, zadośćuczyniłem za zewnętrzną chwałę Ojca, której stworzenia Mu odmówiły. Podczas Męki, którą zadała Mi Boskość przez całe moje życie, zadośćuczyniłem Ojcu za wszystkie grzechy wnętrza człowieka. Dzięki temu będziesz mogła zrozumieć, że boleści, które znosiłem z rąk Boskości, znacznie przewyższają boleści, które zadały Mi stworzenia. W rzeczywistości niemal nie mogą być ze sobą porównywane. Te z rąk Boskości są mniej zrozumiałe dla ludzkiego umysłu. Skoro jest duża różnica między wnętrzem człowieka, a jego zewnętrzną stroną, to tym większa jest różnica między boleściami, które zadała Mi Boskość, a boleściami, które zadały Mi stworzenia w ostatnim dniu mojego życia. Pierwsze były okrutnym rozdarciem i nadludzkim bólem, który był w stanie zadać Mi liczne śmierci. W najgłębszych zakamarkach, zarówno duszy, jak i ciała, nie oszczędziły Mi ani jednej cząstki. Drugie były gorzkim bólem, ale nie były rozdarciem zdolnym przynieść Mi śmierć z każdą boleścią. Boskość miała moc i wolę. 

Ach, ile kosztuje Mnie człowiek! Jednak niewdzięczny człowiek nie troszczy się o Mnie ani nie próbuje zrozumieć, jak bardzo go pokochałem i ile dla niego wycierpiałem, tak iż nawet nie zrozumiał wszystkiego, co wycierpiałem podczas męki, którą zadały Mi stworzenia. A jeśli nie rozumieją mniejszych rzeczy, jakże mogą zrozumieć większe rzeczy, które za nich wycierpiałem? 

Zwlekam więc z ujawnieniem niezliczonych i niesłychanych boleści, które zadała Mi Boskość z ich powodu. Jednak moja Miłość chce dać sobie upust i pragnie odwzajemnienia miłości. Wzywam więc ciebie, abyś wkroczyła w ogrom i wysokość Mojej Woli, w której wszystkie te boleści są w toku. Ty nie tylko bierzesz w nich udział, lecz także w imieniu całej ludzkiej rodziny wielbisz je i odwzajemniasz się za nie miłością, a razem ze Mną uzupełniasz we wszystkim to, co stworzenia są zobowiązane czynić, a o co się w ogóle nie troszczą, a to jest dla Mnie największym bólem, a dla nich największą szkodą.

(z „Księgi niebios”; – Do użytku prywatnego – tom 12, 8. Maja 1919)

………………….

… „Moja dobra córko, Moja zazdrość o duszę żyjącą w Mojej Woli jest tak wielka, że nie będę tolerował myśli, słabości ani niczego innego, co nie ma  życia w Niej.

Powinnaś też wiedzieć, że aby osiągnąć życie w Mojej Woli, potrzebna jest decyzja Boga i mocne postanowienie duszy, by żyć w Niej.

Tak więc, niezłomna decyzja duszy jest ożywiana boską mocą, nowym życiem, które czyni ją niezwyciężoną wobec wszelkiego zła i zmienności życia.

Ta decyzja nie podlega zmianom, ponieważ kiedy o czymś decydujemy, nie podejmujemy Naszych decyzji z dziecinnymi, niedojrzałymi duszami, które nie traktują swoich decyzji poważnie, ale z tymi, o których wiemy, że mogą wytrwać i są zdolne do poświęcenia.

Dlatego [zgodnie z Naszą decyzją] oddajemy łaskę do dyspozycji duszy, aby nie zachwiała się [w podjętej decyzji].

Może być tak, że dusza odczuwa nędzę, zło i słabości, ale to nic nie znaczy; ponieważ w obliczu Mocy i Świętości Mojej Woli zanikają, odczuwają bóle śmierci i uciekają, zwłaszcza że te nieszczęścia nie pochodzą od ludzkiej woli, ponieważ stoi ona mocno i ugruntowana w Mojej Woli, dlatego nie może chcieć niczego innego niż to, czego Ja chcę.

Bardzo często Moja Wola posługuje się tymi nieszczęściami, aby uczynić z nich najpiękniejsze podboje i rozprzestrzenić nad nimi Swoje Życie, ukształtować swoje Królestwo, aby rozszerzyć tam swoje panowanie i przekształcić słabości w zwycięstwa i triumfy. Rzeczywiście, dla duszy, która żyje w Niej, wszystko musi służyć Woli Bożej, jako najpiękniejszej miłości, jaką dusza ofiaruje Temu, który stanowi jej życie.

To podobnie jak kamienie, cegły i gruz są użyteczne dla tego, kto chce zbudować piękne mieszkanie. Otóż powinnaś to wiedzieć: zanim dusza wkroczy do Życia w Naszej Woli, My oczyszczamy wszystko, zakrywamy i ukrywamy wszystko w Naszej Miłości, abyśmy nie widzieli w tej duszy nic poza miłością.

Kiedy Nasza Miłość ukryje wszystko, nawet te nędzne rzeczy, wtedy dusza zajmuje swoje miejsce w Naszej Woli. Tak, nawet więcej, za każdym razem, gdy dusza wykonuje swoje akty, najpierw zostaje oczyszczona, a następnie Moja Wola ją otacza i czyni z tego, to co chce.

Moja córko, w Mojej Woli nie ma ani wyroków, ani sędziów, ponieważ świętość, porządek, czystość i celowość Naszego sposobu działania jest tak najwyższa, że ludzie muszą pochylić głowy i wielbić to, co robimy.

Dlatego nie trać spokoju ani nie zajmuj się nieszczęściami i perypetiami, ale pozostaw je w Mocy Mojej Woli, aby Ona mogła uczynić z nich Swoje cuda Miłości „… 

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 35; 2 stycznia 1938 r.)

…………………

Mój Jezu, całuję Twoją lewą stopę i dziękuję Ci za wszystkie kroki, które postawiłeś w swoim śmiertelnym życiu. Dziękuję Ci również za to, że Twoje członki tak często były umęczone, gdy szukałeś dusz, aby doprowadzić je do Twojego Serca.

Z tą intencją ofiaruję Ci wszystkie moje działania, kroki i ruchy, aby zadośćuczynić Ci za wszystko. Proszę Cię o przebaczenie dla tych, którzy nie działają z właściwą intencją. Jednoczę się z Twoimi Aktami, aby je ubóstwić.

Ofiarowuję je, zjednoczone ze wszystkimi Twoimi Aktami, których dokonało Twoje Najświętsze Człowieczeństwo, aby oddać Ci Cześć i Chwałę, jaką ludzie by Ci oddali, gdyby działali ze świętą i prawą intencją. 

(z „Zegara godzinowego Męki Jezusa Chrystusa” według pism Sługi Bożej Luizy Piccarrety; godzina od 12 do 13: pierwsza godzina Agonii Jezusa na Krzyżu)

Raczej dajcie to, co jest wewnątrz, na jałmużnę, a zaraz wszystko będzie dla was czyste.  (Łk 11,41)

(…) Nie pamiętam na pewno, ale wydaje mi się, że powiedział mi, że pierwszą rzeczą niezbędną do oczyszczenia wnętrza mojego serca jest unicestwienie siebie – czyli pokora. 

A On kontynuował:

(27) „Widzisz, abym mógł wlać Moje łaski w twoje serce, chcę, abyś zrozumiała, że sama z siebie nie jesteś w stanie nic uczynić. Wystrzegam się tych dusz, które przypisują sobie to, co czynią i w ten sposób chcą się dopuścić tak wielkiego rabunku Moich Łask .

Z tymi natomiast, którzy znają samych siebie, jestem hojny i wylewam na nich Moje Łaski potokami, wiedząc dobrze, że nic sobie nie przypisują; są Mi za to wdzięczni, oddają Mi za to należną cześć i żyją w ciągłej obawie, że mogę im odebrać to, czym ich obdarzyłem, jeśli nie podporządkują się Mi, wiedząc, że to nie jest ich rzecz.

Odwrotnie jest w sercach, które cuchną pychą. Nie mogę nawet wejść do ich serc, ponieważ są tak pełni siebie, że nie ma miejsca, w którym mógłbym się osiedlić. Ci nieszczęśnicy nie nie liczą się z odpowiedzialnością za Moje Łask i postępują od jednej porażki do drugiej, aż do swojego upadku.

Dlatego pragnę, abyś w tym dniu praktykowała nieustanne akty pokory; pragnę, abyś była, jak dziecko owinięte w pieluszki, które nie może ani poruszyć stopą, aby zrobić kroku, ani poruszyć ręką, aby pracować, ale które oczekuje wszystkiego od swojej matki.

W ten sposób pozostaniesz bardzo blisko Mnie, jak dziecko i zawsze będziesz prosić Mnie, abym stał przy tobie, i pomagał ci; zawsze wyznawaj Mi swoją nicość, oczekując ode Mnie w ogóle wszystkiego”… 

(z „Księgi Nieba”;  tom 1; (26) (27))

………………..

Kiedy byłam dalej w moim zwyczajowym stanie, przyszedł mój zawsze umiłowany Jezus i położył Swoją świętą rękę pod moim podbródkiem i powiedział do mnie: „Córko Moja, jesteś odbiciem Mojej Chwały”.

Potem dodał: „Na świecie potrzebuję luster, do których mógłbym pójść i zobaczyć samego Siebie. Tylko wtedy źródło może służyć jako lustro, w którym można się odzwierciedlić, jeśli jest czyste, ale nie pomorze to źródłu nic, że jest ono czyste, jeśli woda jest mętna. Na próżno to źródło chlubi się drogimi kamieniami, na których jest wyłożone, gdy wody są mętne; ani słońce nie może pozwolić swoim promieniom wejść pionowo do wody, aby uczynić ją srebrzystą i przekazać jej różnorodność kolorów, ani ludzie nie mogą się w nim odzwierciedlić.

Moja córko, czystość źródła jest przypowieścią o dziewiczych duszach, krystalicznie czyste, a czyste wody są szczerą pracą(działaniem), słońce, które wpuszcza swoje promienie pionowo to Ja, różnorodność kolorów to Miłość. Dlatego, jeśli nie znajduję w duszy czystości, uczciwego działania i miłości, to nie może być ona Moim lustrem. To są Moje zwierciadła, w których pozwalam Jaśnieć Mojej Chwale, we wszystkich innych, choćby to były dusze dziewicze, nie tylko nie mogę się zachwycić, ale gdybym nawet chciał, nie rozpoznałbym w nich Siebie.

A znakiem tego wszystkiego jest pokój; po tym poznasz, jak mało Mam zwierciadeł na świecie, bo bardzo mało jest dusz pełnych pokoju.” 

(z „Księgi Nieba”; tom 10; 3 lutego 1912)