Potem Jezus uda\u0142 si\u0119 za Jezioro Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. 2 Szed\u0142 za Nim wielki t\u0142um, bo widziano znaki, jakie czyni\u0142 na tych, kt\u00f3rzy chorowali. 3 Jezus wszed\u0142 na wzg\u00f3rze i usiad\u0142 tam ze swoimi uczniami. 4 A zbli\u017ca\u0142o si\u0119 \u015bwi\u0119to \u017cydowskie, Pascha. 5 Kiedy wi\u0119c Jezus podni\u00f3s\u0142 oczy i ujrza\u0142, \u017ce liczne t\u0142umy schodz\u0105 do Niego, rzek\u0142 do Filipa: \u00abSk\u0105d kupimy chleba, aby oni si\u0119 posilili?\u00bb 6 A m\u00f3wi\u0142 to wystawiaj\u0105c go na pr\u00f3b\u0119. Wiedzia\u0142 bowiem, co mia\u0142 czyni\u0107. 7 Odpowiedzia\u0142 Mu Filip: \u00abZa dwie\u015bcie denar\u00f3w nie wystarczy chleba, aby ka\u017cdy z nich m\u00f3g\u0142 cho\u0107 troch\u0119 otrzyma\u0107\u00bb. 8 Jeden z uczni\u00f3w Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzek\u0142 do Niego: 9 \u00abJest tu jeden ch\u0142opiec, kt\u00f3ry ma pi\u0119\u0107 chleb\u00f3w j\u0119czmiennych i dwie ryby, lecz c\u00f3\u017c to jest dla tak wielu?\u00bb 10 Jezus zatem rzek\u0142: \u00abKa\u017ccie ludziom usi\u0105\u015b\u0107!\u00bb A w miejscu tym by\u0142o wiele trawy. Usiedli wi\u0119c m\u0119\u017cczy\u017ani, a liczba ich dochodzi\u0142a do pi\u0119ciu tysi\u0119cy. 11 Jezus wi\u0119c wzi\u0105\u0142 chleby i odm\u00f3wiwszy dzi\u0119kczynienie, rozda\u0142 siedz\u0105cym; podobnie uczyni\u0142 z rybami, rozdaj\u0105c tyle, ile kto chcia\u0142. 12 A gdy si\u0119 nasycili, rzek\u0142 do uczni\u00f3w: \u00abZbierzcie pozosta\u0142e u\u0142omki, aby nic nie zgin\u0119\u0142o\u00bb. 13 Zebrali wi\u0119c, i u\u0142omkami z pi\u0119ciu chleb\u00f3w j\u0119czmiennych, kt\u00f3re zosta\u0142y po spo\u017cywaj\u0105cych, nape\u0142nili dwana\u015bcie kosz\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
14 A kiedy ci ludzie spostrzegli, jaki cud uczyni\u0142 Jezus, m\u00f3wili: \u00abTen prawdziwie jest prorokiem, kt\u00f3ry mia\u0142 przyj\u015b\u0107 na \u015bwiat\u00bb. 15 Gdy wi\u0119c Jezus pozna\u0142, \u017ce mieli przyj\u015b\u0107 i porwa\u0107 Go, aby Go obwo\u0142a\u0107 kr\u00f3lem, sam usun\u0105\u0142 si\u0119 zn\u00f3w na g\u00f3r\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u00abSk\u0105d kupimy chleba, aby oni si\u0119 posilili?\u00bb(J 6,5)<\/strong><\/p>\n\n\n\n By\u0142am nadal w moim zwyczajowym stanie, gdy b\u0142ogos\u0142awiony Jezus przyszed\u0142 na kr\u00f3tko z kawa\u0142kiem chleba w r\u0119ku, jakby chc\u0105c mnie wzmocni\u0107, gdy\u017c czuj\u0119 si\u0119 tak \u017ale z powodu Jego ci\u0105g\u0142ego pozbawiania, \u017ce wydaje mi si\u0119, i\u017c tylko ni\u0107 \u017cycia utrzymuje mnie przy \u017cyciu, a pod t\u0105 nici\u0105 jestem zredukowana do prochu i poch\u0142oni\u0119ta.<\/p>\n\n\n\n Po tym jak wzmocni\u0142 mnie tym chlebem, powiedzia\u0142 do mnie: „Moja c\u00f3rko, chleb materialny jest pokarmem i \u017cyciem dla cia\u0142a i nie ma takiej cz\u0105stki cia\u0142a, kt\u00f3ra by nie otrzyma\u0142a \u017cycia z tego chleba.<\/p>\n\n\n\n Tak samo B\u00f3g jest pokarmem i \u017cyciem duszy i nie mo\u017ce by\u0107 takiej cz\u0105stki, kt\u00f3ra by nie otrzymywa\u0142a \u017cycia i pokarmu od Boga, czyli nie by\u0142a ca\u0142kowicie o\u017cywiona przez Boga: dusza od\u017cywia swoje pragnienia, uczucia, sk\u0142onno\u015bci i mi\u0142o\u015b\u0107 w Bogu, a te znajduj\u0105 \u017cycie i pokarm w Bogu, tak \u017ce dusza nie smakuje innego pokarmu jak tylko Boga.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ale o, jak wiele dusz karmi swoje dusze wszelkiego rodzaju brudami!”…<\/p>\n\n\n\n (z „Ksi\u0119gi Nieba”; tom 7; 6 maja 1906)<\/p>\n\n\n\n \u2026\u2026\u2026\u2026\u2026\u2026\u2026<\/p>\n\n\n\n By\u0142am jeszcze w moim zwyczajowym stanie, kiedy przyszed\u0142 m\u00f3j s\u0142odki Jezus, ale nic do mnie nie m\u00f3wi\u0105c, bardzo milcz\u0105cy i pe\u0142en smutku. A ja: „Co jest, Jezu, \u017ce nic nie m\u00f3wisz? Je\u015bli Ty jeste\u015b moim \u017cyciem, Twoje S\u0142owo jest moim pokarmem, a ja nie mog\u0119 po\u015bci\u0107; jestem bardzo s\u0142aba i odczuwam ci\u0105g\u0142\u0105 potrzeb\u0119 pokarmu, aby wzrasta\u0107 i stawa\u0107 si\u0119 siln\u0105.” A Jezus przem\u00f3wi\u0142 do mnie pe\u0142en dobroci:<\/p>\n\n\n\n „Moja c\u00f3rko, Ja tak\u017ce odczuwam potrzeb\u0119 pokarmu, a nakarmiwszy ci\u0119 Moim S\u0142owem, to S\u0142owo, strawione przez ciebie i przemienione w Krew, sprawia, \u017ce pokarm kie\u0142kuje dla Mnie. A je\u015bli nie po\u015bcisz, to Ja te\u017c nie chc\u0119 po\u015bci\u0107, chc\u0119 wynagrodzenia za pokarm, kt\u00f3ry ci da\u0142em, a potem wr\u00f3c\u0119 na nowo i b\u0119d\u0119 ciebie \u017cywi\u0142. Odczuwam wielki g\u0142\u00f3d, po\u015bpiesz si\u0119 i zaspok\u00f3j M\u00f3j g\u0142\u00f3d”.<\/p>\n\n\n\n By\u0142am zdezorientowana i nie wiedzia\u0142am, co Mu da\u0107, bo nigdy nic nie mia\u0142am. Ale Jezus swoimi dwiema r\u0119kami wzi\u0105\u0142 moje bicie serca, m\u00f3j oddech, moje my\u015bli, uczucia, pragnienia, kt\u00f3re przemieni\u0142y si\u0119 w wiele ma\u0142ych kulek \u015bwiat\u0142a, i gdy je spo\u017cywa\u0142, powiedzia\u0142: „To jest owoc Mojego S\u0142owa, to s\u0105 Moje w\u0142asne rzeczy, s\u0142usznym jest, abym je spo\u017cywa\u0142.”(z „Ksi\u0119gi Nieba” – tom 14; 3 marca 1922)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Potem Jezus uda\u0142 si\u0119 za Jezioro Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. 2 Szed\u0142 za Nim wielki t\u0142um, bo widziano znaki, jakie czyni\u0142 na tych, kt\u00f3rzy chorowali. 3 Jezus wszed\u0142 na wzg\u00f3rze i usiad\u0142 tam ze swoimi uczniami. 4 A zbli\u017ca\u0142o si\u0119 \u015bwi\u0119to \u017cydowskie, Pascha. 5 Kiedy wi\u0119c Jezus podni\u00f3s\u0142 oczy i ujrza\u0142, \u017ce liczne t\u0142umy schodz\u0105 do Niego, rzek\u0142 do Filipa: \u00abSk\u0105d kupimy chleba, aby oni si\u0119 posilili?\u00bb 6 A m\u00f3wi\u0142 to wystawiaj\u0105c go na pr\u00f3b\u0119. Wiedzia\u0142 bowiem, co mia\u0142 czyni\u0107. 7 Odpowiedzia\u0142 Mu Filip: \u00abZa dwie\u015bcie denar\u00f3w nie wystarczy chleba, aby ka\u017cdy z nich m\u00f3g\u0142 cho\u0107 troch\u0119 otrzyma\u0107\u00bb. 8 Jeden z uczni\u00f3w Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzek\u0142 do Niego: 9 \u00abJest tu jeden ch\u0142opiec, kt\u00f3ry ma pi\u0119\u0107 chleb\u00f3w j\u0119czmiennych i dwie ryby, lecz c\u00f3\u017c to jest dla tak wielu?\u00bb 10 Jezus zatem rzek\u0142: \u00abKa\u017ccie ludziom usi\u0105\u015b\u0107!\u00bb A w miejscu tym by\u0142o wiele trawy. Usiedli wi\u0119c m\u0119\u017cczy\u017ani, a liczba ich dochodzi\u0142a do pi\u0119ciu tysi\u0119cy. 11 Jezus wi\u0119c wzi\u0105\u0142 chleby i odm\u00f3wiwszy dzi\u0119kczynienie, rozda\u0142 siedz\u0105cym; podobnie uczyni\u0142 z rybami, rozdaj\u0105c tyle, ile kto chcia\u0142. 12 A gdy si\u0119 nasycili, rzek\u0142 do uczni\u00f3w: \u00abZbierzcie pozosta\u0142e u\u0142omki, aby nic nie zgin\u0119\u0142o\u00bb. 13 Zebrali wi\u0119c, i u\u0142omkami z pi\u0119ciu chleb\u00f3w j\u0119czmiennych, kt\u00f3re zosta\u0142y po spo\u017cywaj\u0105cych, nape\u0142nili dwana\u015bcie kosz\u00f3w. 14 A kiedy ci ludzie spostrzegli, jaki cud uczyni\u0142 Jezus, m\u00f3wili: \u00abTen prawdziwie jest prorokiem, kt\u00f3ry mia\u0142 przyj\u015b\u0107 na \u015bwiat\u00bb. 15 Gdy wi\u0119c Jezus pozna\u0142, \u017ce mieli przyj\u015b\u0107 i porwa\u0107 Go, aby Go obwo\u0142a\u0107 kr\u00f3lem, sam usun\u0105\u0142 si\u0119 zn\u00f3w na g\u00f3r\u0119. \u00abSk\u0105d kupimy chleba, aby oni si\u0119 posilili?\u00bb(J 6,5) By\u0142am nadal w moim zwyczajowym stanie, gdy b\u0142ogos\u0142awiony Jezus przyszed\u0142 na kr\u00f3tko z kawa\u0142kiem chleba w r\u0119ku, jakby chc\u0105c mnie wzmocni\u0107, gdy\u017c czuj\u0119 si\u0119 tak \u017ale z powodu Jego ci\u0105g\u0142ego pozbawiania, \u017ce wydaje mi si\u0119, i\u017c tylko ni\u0107 \u017cycia utrzymuje mnie przy \u017cyciu, a pod t\u0105 nici\u0105 jestem zredukowana do prochu i poch\u0142oni\u0119ta. Po tym jak wzmocni\u0142 mnie tym chlebem, powiedzia\u0142 do mnie: „Moja c\u00f3rko, chleb materialny jest pokarmem i \u017cyciem dla cia\u0142a i nie ma takiej cz\u0105stki cia\u0142a, kt\u00f3ra by nie otrzyma\u0142a \u017cycia z tego chleba. Tak samo B\u00f3g jest pokarmem i \u017cyciem duszy i nie mo\u017ce by\u0107 takiej cz\u0105stki, kt\u00f3ra by nie otrzymywa\u0142a \u017cycia i pokarmu od Boga, czyli nie by\u0142a ca\u0142kowicie o\u017cywiona przez Boga: dusza od\u017cywia swoje pragnienia, uczucia, sk\u0142onno\u015bci i mi\u0142o\u015b\u0107 w Bogu, a te znajduj\u0105 \u017cycie i pokarm w Bogu, tak \u017ce dusza nie smakuje innego pokarmu jak tylko Boga. Ale o, jak wiele dusz karmi swoje dusze wszelkiego rodzaju brudami!”… (z „Ksi\u0119gi Nieba”; tom 7; 6 maja 1906) \u2026\u2026\u2026\u2026\u2026\u2026\u2026 By\u0142am jeszcze w moim zwyczajowym stanie, kiedy przyszed\u0142 m\u00f3j s\u0142odki Jezus, ale nic do mnie nie m\u00f3wi\u0105c, bardzo milcz\u0105cy i pe\u0142en smutku. A ja: „Co jest, Jezu, \u017ce nic nie m\u00f3wisz? Je\u015bli Ty jeste\u015b moim \u017cyciem, Twoje S\u0142owo jest moim pokarmem, a ja nie mog\u0119 po\u015bci\u0107; jestem bardzo s\u0142aba i odczuwam ci\u0105g\u0142\u0105 potrzeb\u0119 pokarmu, aby wzrasta\u0107 i stawa\u0107 si\u0119 siln\u0105.” A Jezus przem\u00f3wi\u0142 do mnie pe\u0142en dobroci: „Moja c\u00f3rko, Ja tak\u017ce odczuwam potrzeb\u0119 pokarmu, a nakarmiwszy ci\u0119 Moim S\u0142owem, to S\u0142owo, strawione przez ciebie i przemienione w Krew, sprawia, \u017ce pokarm kie\u0142kuje dla Mnie. A je\u015bli nie po\u015bcisz, to Ja te\u017c nie chc\u0119 po\u015bci\u0107, chc\u0119 wynagrodzenia za pokarm, kt\u00f3ry ci da\u0142em, a potem wr\u00f3c\u0119 na nowo i b\u0119d\u0119 ciebie \u017cywi\u0142. Odczuwam wielki g\u0142\u00f3d, po\u015bpiesz si\u0119 i zaspok\u00f3j M\u00f3j g\u0142\u00f3d”. By\u0142am zdezorientowana i nie wiedzia\u0142am, co Mu da\u0107, bo nigdy nic nie mia\u0142am. Ale Jezus swoimi dwiema r\u0119kami wzi\u0105\u0142 moje bicie serca, m\u00f3j oddech, moje my\u015bli, uczucia, pragnienia, kt\u00f3re przemieni\u0142y si\u0119 w wiele ma\u0142ych kulek \u015bwiat\u0142a, i gdy je spo\u017cywa\u0142, powiedzia\u0142: „To jest owoc Mojego S\u0142owa, to s\u0105 Moje w\u0142asne rzeczy, s\u0142usznym jest, abym je spo\u017cywa\u0142.”(z „Ksi\u0119gi Nieba” – tom 14; 3 marca 1922)<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-546","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-wybrane"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/546","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=546"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/546\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":547,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/546\/revisions\/547"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=546"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=546"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=546"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}