{"id":1544,"date":"2026-09-20T09:16:48","date_gmt":"2026-09-20T09:16:48","guid":{"rendered":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/?p=1544"},"modified":"2026-09-20T09:17:56","modified_gmt":"2026-09-20T09:17:56","slug":"xxv-niedziela-zwykla-a-mt-201-16a","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/2026\/09\/20\/xxv-niedziela-zwykla-a-mt-201-16a\/","title":{"rendered":"XXV Niedziela Zwyk\u0142a\u00a0 -A- (Mt 20,1-16a)"},"content":{"rendered":"\n

Albowiem kr\u00f3lestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, kt\u00f3ry wyszed\u0142 wczesnym rankiem, aby naj\u0105\u0107 robotnik\u00f3w do swej winnicy. 2 <\/strong>Um\u00f3wi\u0142 si\u0119 z robotnikami o denara za dzie\u0144 i pos\u0142a\u0142 ich do winnicy. 3 <\/strong>Gdy wyszed\u0142 oko\u0142o godziny trzeciej, zobaczy\u0142 innych, stoj\u0105cych na rynku bezczynnie, 4 <\/strong>i rzek\u0142 do nich: „Id\u017acie i wy do mojej winnicy, a co b\u0119dzie s\u0142uszne, dam wam”. 5 <\/strong>Oni poszli. Wyszed\u0142szy ponownie oko\u0142o godziny sz\u00f3stej i dziewi\u0105tej, tak samo uczyni\u0142. 6 <\/strong>Gdy wyszed\u0142 oko\u0142o godziny jedenastej, spotka\u0142 innych stoj\u0105cych i zapyta\u0142 ich: „Czemu tu stoicie ca\u0142y dzie\u0144 bezczynnie?” 7 <\/strong>Odpowiedzieli mu: „Bo nas nikt nie naj\u0105\u0142”. Rzek\u0142 im: „Id\u017acie i wy do winnicy!” 8 <\/strong>A gdy nadszed\u0142 wiecz\u00f3r, rzek\u0142 w\u0142a\u015bciciel winnicy do swego rz\u0105dcy: „Zwo\u0142aj robotnik\u00f3w i wyp\u0142a\u0107 im nale\u017cno\u015b\u0107, pocz\u0105wszy od ostatnich a\u017c do pierwszych!” 9 <\/strong>Przyszli naj\u0119ci oko\u0142o jedenastej godziny i otrzymali po denarze. 10 <\/strong>Gdy wi\u0119c przyszli pierwsi, my\u015bleli, \u017ce wi\u0119cej dostan\u0105; lecz i oni otrzymali po denarze. 11 <\/strong>Wzi\u0105wszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, 12 <\/strong>m\u00f3wi\u0105c: „Ci ostatni jedn\u0105 godzin\u0119 pracowali, a zr\u00f3wna\u0142e\u015b ich z nami, kt\u00f3rzy\u015bmy znosili ci\u0119\u017car dnia i spiekoty”. 13 <\/strong>Na to odrzek\u0142 jednemu z nich: „Przyjacielu, nie czyni\u0119 ci krzywdy; czy nie o denara um\u00f3wi\u0142e\u015b si\u0119 ze mn\u0105? 14 <\/strong>We\u017a, co twoje i odejd\u017a! Chc\u0119 te\u017c i temu ostatniemu da\u0107 tak samo jak tobie. 15 <\/strong>Czy mi nie wolno uczyni\u0107 ze swoim, co chc\u0119? Czy na to z\u0142ym okiem patrzysz, \u017ce ja jestem dobry?” 16 <\/strong>Tak ostatni b\u0119d\u0105 pierwszymi, a pierwsi ostatnimi\u00bb.<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

Albowiem kr\u00f3lestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, kt\u00f3ry wyszed\u0142 wczesnym rankiem, aby naj\u0105\u0107 robotnik\u00f3w do swej winnicy. (Mt 20,1)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

M\u00f3j biedny duch nadal kr\u0105\u017cy w aktach Boskiej Woli i pomy\u015bla\u0142am sobie: \u201eJaka jest r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy tymi, kt\u00f3rzy przywo\u0142uj\u0105 Bosk\u0105 Wol\u0119 do swoich akt\u00f3w, a tymi, kt\u00f3rzy czyni\u0105 dobre dzie\u0142a, ale Jej nie przywo\u0142uj\u0105, nie daj\u0105 Jej pierwszego miejsca w swoich aktach?\u201d W\u00f3wczas m\u00f3j s\u0142odki Jezus, kt\u00f3ry z\u0142o\u017cy\u0142 mi kr\u00f3tk\u0105 wizyt\u0119, powiedzia\u0142 do mnie:<\/p>\n\n\n\n

\u201eMoja c\u00f3rko, nie ma \u017cadnego por\u00f3wnania mi\u0119dzy jednymi a drugimi. W pierwszym przypadku, kiedy dusza przywo\u0142uje Moj\u0105 Wol\u0119 do swoich akt\u00f3w, uwalnia si\u0119 od tego, co jest [nieuporz\u0105dkowane] ludzkie, i tworzy w swojej ludzkiej woli woln\u0105 przestrze\u0144, w kt\u00f3rej pozostawia miejsce Mojej Woli. Moja Wola upi\u0119ksza, u\u015bwi\u0119ca, tworzy swoje \u015bwiat\u0142o w tej pustej przestrzeni, nast\u0119pnie wypowiada swoje Stw\u00f3rcze Fiat i powo\u0142uje do \u017cycia swoje Boskie dzia\u0142anie w tym, co ludzkie. Stworzenie nie tylko uczestniczy w tym, lecz pozostaje w\u0142a\u015bcicielem Boskiego Aktu, kt\u00f3ry posiada moc, bezmiar, \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 i Bosk\u0105 warto\u015b\u0107, kt\u00f3ra nigdy si\u0119 nie wyczerpuje. Dlatego w duszy \u017cyj\u0105cej w Naszej Woli dostrzegamy i znajdujemy Nas samych oraz Nasze akty, kt\u00f3re oddaj\u0105 Nam cze\u015b\u0107 i otaczaj\u0105 Nas jak korona. Natomiast w tych, kt\u00f3rzy wprawdzie czyni\u0105 dobre dzie\u0142a, lecz nie s\u0105 o\u017cywieni przez Nasz\u0105 Wol\u0119, nie znajdujemy Nas samych, lecz sko\u0144czony akt stworzenia.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Poniewa\u017c wi\u0119c sami nie mo\u017cemy zachowa\u0107 dla Siebie niczego z tego dobra, kt\u00f3re ono mo\u017ce uczyni\u0107, dajemy tej duszy zas\u0142ug\u0119 [jedynie] jako nagrod\u0119. Nagroda nie jest posiadaniem, kt\u00f3re stworzenie mog\u0142oby nieustannie wytwarza\u0107. Dlatego te dusze s\u0105 symbolizowane przez tych, kt\u00f3rzy \u017cyj\u0105 z dnia na dzie\u0144, od r\u0119ki do ust: mog\u0105 oni \u2013 cho\u0107 z trudem \u2013 \u017cy\u0107 z otrzymanej zap\u0142aty. Jednak nigdy nie stan\u0105 si\u0119 bogaci, lecz potrzebuj\u0105, aby p\u0142acono im za ich dzie\u0142a, aby mogli utrzyma\u0107 swoje \u017cycie. Je\u015bli nie pracuj\u0105, nara\u017caj\u0105 si\u0119 na \u015bmier\u0107 z g\u0142odu, to znaczy nie odczuwaj\u0105 nasycenia w dobru, \u017cycia cnotami, lecz ponurej n\u0119dzy nami\u0119tno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Natomiast dla tego, kto \u017cyje w Naszej Woli, wszystko jest w obfito\u015bci i My sami m\u00f3wimy do niego: \u201eBierz, czego chcesz, i tyle, ile mo\u017cesz wzi\u0105\u0107; co wi\u0119cej, oddajemy do twojej dyspozycji nawet Nasze bogactwa, Nasze \u015bwiat\u0142o, Nasz\u0105 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 i Nasz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, poniewa\u017c to, co nale\u017cy do Nas, jest twoje, a to, co jest twoje, nale\u017cy do Nas. Nie pozostaje nic innego, jak tylko \u017cy\u0107 i pracowa\u0107 razem\u201d.<\/em><\/p>\n\n\n\n

(z \u201eKsi\u0119gi Nieba\u201d; Do u\u017cytku prywatnego \u2013 Tom 34; 20 maja 1936)<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

„Ci ostatni pracowali tylko jedn\u0105 godzin\u0119, a zr\u00f3wna\u0142e\u015b ich z nami; lecz my\u015bmy znosili ci\u0119\u017car pracy i upa\u0142 przez ca\u0142y dzie\u0144” (Mt 20,12).<\/strong><\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

Znajdowa\u0142am si\u0119 w moim zwyczajnym stanie i w\u0142a\u015bnie modli\u0142am si\u0119 do mojego kochaj\u0105cego Jezusa o szcz\u0119\u015bliwe przej\u015bcie do wieczno\u015bci pewnego kap\u0142ana, kt\u00f3ry przed laty by\u0142 moim spowiednikiem; powiedzia\u0142am przy tym do mojego ukochanego Jezusa: \u201ePami\u0119taj, ile ofiar poni\u00f3s\u0142, z jakim zapa\u0142em zabiega\u0142 o Twoj\u0105 cze\u015b\u0107 i chwa\u0142\u0119; a ponadto, ile\u017c to uczyni\u0142 dla mnie! Ile\u017c nie wycierpia\u0142! Musisz mu to wynagrodzi\u0107 i pozwoli\u0107 mu natychmiast wej\u015b\u0107 do Nieba\u201d.<\/p>\n\n\n\n

B\u0142ogos\u0142awiony Jezus odpowiedzia\u0142 mi: \u201eMoja c\u00f3rko,<\/em> nie patrz\u0119 tak bardzo na ofiary, lecz na mi\u0142o\u015b\u0107, z jak\u0105 s\u0105 sk\u0142adane, i na zjednoczenie ze Mn\u0105, jakie w nich posiadaj\u0105; poniewa\u017c im bardziej dusza jest zjednoczona ze Mn\u0105, tym bardziej uwzgl\u0119dniam jej ofiary.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Je\u015bli wi\u0119c dusza jest ca\u0142kowicie i g\u0142\u0119boko zjednoczona ze Mn\u0105, nawet najmniejsze ofiary poczytuj\u0119 jej za wielkie,<\/em> poniewa\u017c mi\u0142o\u015b\u0107 mierzy si\u0119 wed\u0142ug zjednoczenia<\/em><\/strong>, <\/em>a miara mi\u0142o\u015bci jest miar\u0105 wieczn\u0105, kt\u00f3ra nie zna ko\u0144ca ani granic.<\/em><\/strong> <\/em><\/p>\n\n\n\n

Natomiast dusza, kt\u00f3ra sk\u0142ada ogromne ofiary, ale nie jest ze Mn\u0105 zjednoczona, tak\u0105 ofiar\u0119 uwa\u017cam za ofiar\u0119 obcej osoby i daj\u0119 jej nagrod\u0119, na jak\u0105 zas\u0142uguje, to znaczy ograniczon\u0105.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Wyobra\u017a sobie ojca i syna, kt\u00f3rzy si\u0119 kochaj\u0105: syn sk\u0142ada ma\u0142e ofiary, ale ojciec, ze wzgl\u0119du na wi\u0119zy jedno\u015bci wynikaj\u0105ce z ojcostwa i synostwa oraz z mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra jest najsilniejsz\u0105 wi\u0119zi\u0105, uwa\u017ca te ma\u0142e ofiary za co\u015b wielkiego; raduje si\u0119 nimi, czuje si\u0119 przez nie uczczony i ofiarowuje synowi wszystkie swoje bogactwa oraz po\u015bwi\u0119ca mu ca\u0142\u0105 swoj\u0105 uwag\u0119 i trosk\u0119.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Wyobra\u017a sobie teraz s\u0142ug\u0119: pracuje on ca\u0142y dzie\u0144, jest wystawiony na upa\u0142 i zimno, jest do dyspozycji wszystkich polece\u0144 [pana], a je\u015bli trzeba, czuwa tak\u017ce w nocy dla swojego pana \u2013 i co otrzymuje? N\u0119dzn\u0105 zap\u0142at\u0119 za jeden dzie\u0144, tak \u017ce gdyby nie pracowa\u0142 ka\u017cdego dnia, musia\u0142by g\u0142odowa\u0107. Tak wielka jest r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy dusz\u0105, kt\u00f3ra posiada zjednoczenie ze Mn\u0105, a t\u0105, kt\u00f3ra go nie posiada\u201d.<\/em><\/p>\n\n\n\n

(z „Ksi\u0119gi niebios”; Do u\u017cytku prywatnego – tom 9; 17 pa\u017adziernika 1910)<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

Czy mi nie wolno uczyni\u0107 ze swoim, co chc\u0119? Czy na to z\u0142ym okiem patrzysz, \u017ce ja jestem dobry?” (Mt 20,15)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

M\u00f3j biedny duch do\u015bwiadcza s\u0142odkiego czaru ja\u015bniej\u0105cego S\u0142o\u0144ca Wiecznego FIAT, kt\u00f3re rozwija we mnie tak wiele poruszaj\u0105cych scen, \u017ce gdybym mog\u0142a je wszystkie opisa\u0107 tak, jak je widz\u0119, wszyscy do\u015bwiadczyliby tego s\u0142odkiego czaru i jednym ch\u00f3rem powiedzieliby: \u201eChcemy czyni\u0107 Wol\u0119 Bo\u017c\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Ach, lecz ja zawsze pozostaj\u0119 t\u0105 ma\u0142\u0105 nieuczon\u0105, kt\u00f3ra potrafi jedynie co\u015b wyj\u0105ka\u0107. Kiedy jednak zrozumia\u0142am wielkie dobro tej Woli Bo\u017cej i to, jak p\u0142ywamy w Jej ogromnych falach \u015bwiat\u0142a, niewypowiedzianego pi\u0119kna i niedo\u015bcignionej \u015bwi\u0119to\u015bci, pomy\u015bla\u0142am sobie: \u201eJak to mo\u017cliwe, \u017ce tak wielkie dobro nie jest znane? Podczas gdy w Niej p\u0142ywamy, nie znamy wielkiego dobrodziejstwa, kt\u00f3re nas otacza i od wewn\u0105trz oraz z zewn\u0105trz ogarnia nas i daje nam \u017cycie; a tylko dlatego, \u017ce Go nie znamy, nie mo\u017cemy cieszy\u0107 si\u0119 cudownymi skutkami wszystkich wielkich d\u00f3br, kt\u00f3re tak \u015bwi\u0119ta Wola zawiera w Sobie! O Wszechmog\u0105ce FIAT, uka\u017c si\u0119, a oblicze ziemi zostanie odnowione! Dlaczego ponadto spodoba\u0142o si\u0119 naszemu b\u0142ogos\u0142awionemu Panu, aby od samego pocz\u0105tku stworzenia nie objawi\u0107 wielu cudownych rzeczy, kt\u00f3rych ta Naj\u015bwi\u0119tsza Wola chce dokona\u0107 i da\u0107 stworzeniom?\u201d Kiedy m\u00f3j duch, jakby zachwycony, zagubi\u0142 si\u0119 w s\u0142odkim czarze Woli Bo\u017cej, ukaza\u0142 si\u0119 Jezus, moja Mi\u0142o\u015b\u0107, moje \u017bycie, Niebia\u0144ski Nauczyciel, kt\u00f3ry zachwyca\u0142 mnie swoimi przepi\u0119knymi s\u0142owami o swojej w\u0142asnej Woli, i powiedzia\u0142 do mnie:<\/p>\n\n\n\n

\u201eMoja ma\u0142a c\u00f3reczko mojej Woli, stworzenie nie mo\u017ce \u017cy\u0107 ani w duszy, ani w ciele bez mojej Woli Bo\u017cej. Poniewa\u017c jest Ona pierwszym aktem \u017cycia stworzenia, stworzenie znajduje si\u0119 w takiej sytuacji, \u017ce albo przyjmuje Jej akt nieustannego \u017cycia od mojej Woli, albo w og\u00f3le nie mo\u017ce istnie\u0107.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Poniewa\u017c cz\u0142owiek zosta\u0142 stworzony po to, aby \u017cy\u0107 w obfito\u015bci d\u00f3br tej Woli Bo\u017cej, swojego umi\u0142owanego dziedzictwa, zosta\u0142 stworzony, aby \u017cy\u0107 z Naszego i w Naszym Domu, jak syn ze swoim ojcem. Jak m\u00f3g\u0142by bowiem by\u0107 naszym upodobaniem, nasz\u0105 rado\u015bci\u0105 i szcz\u0119\u015bliwo\u015bci\u0105, gdyby nie \u017cy\u0142 blisko Nas i razem z Nami w Naszej Woli Bo\u017cej? Syn znajduj\u0105cy si\u0119 daleko nie mo\u017ce by\u0107 rado\u015bci\u0105 swojego ojca, jego u\u015bmiechem, jego rozrywk\u0105 i poufn\u0105 rozmow\u0105. Z dala od siebie nie mo\u017cna wsp\u00f3lnie bawi\u0107 si\u0119 ani szcz\u0119\u015bliwie u\u015bmiecha\u0107, lecz sama odleg\u0142o\u015b\u0107 przerywa mi\u0142o\u015b\u0107 i zasmuca, poniewa\u017c nie mo\u017cna cieszy\u0107 si\u0119 obecno\u015bci\u0105 ukochanej osoby. Widzisz wi\u0119c, cz\u0142owiek zosta\u0142 stworzony po to, aby \u017cy\u0107 w za\u017cy\u0142o\u015bci z Nami, w Naszym Domu i w Naszej w\u0142asnej Woli, aby zapewni\u0107 Nam nasze rado\u015bci i nieustann\u0105 szcz\u0119\u015bliwo\u015b\u0107, jak r\u00f3wnie\u017c jego w\u0142asne. <\/p>\n\n\n\n

Jednak chocia\u017c cz\u0142owiek, nasz syn, by\u0142 szcz\u0119\u015bliwy w domu swego ojca, zbuntowa\u0142 si\u0119 i opu\u015bci\u0142 sw\u00f3j ojcowski dom. Czyni\u0105c swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 wol\u0119, utraci\u0142 u\u015bmiech swojego ojca i Jego czyste rado\u015bci. Poniewa\u017c jednak nie m\u00f3g\u0142 \u017cy\u0107 bez wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania Naszej Woli Bo\u017cej, post\u0105pili\u015bmy jak ojciec i dali\u015bmy mu prawowity, nale\u017cny udzia\u0142 w Naszej Woli Bo\u017cej; ju\u017c nie jako \u017bycie, kt\u00f3re nosi\u0142o go na swoim \u0142onie, aby uczyni\u0107 go szcz\u0119\u015bliwym i \u015bwi\u0119tym, lecz jako Wsp\u00f3\u0142uczestnika, kt\u00f3ry mia\u0142 podtrzymywa\u0107 go przy \u017cyciu; nie po to, aby uczyni\u0107 go szcz\u0119\u015bliwym jak dawniej, lecz aby da\u0107 mu rzeczy koniecznie potrzebne \u2013 i to zale\u017cnie od tego, jak b\u0119dzie si\u0119 zachowywa\u0142.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Bez mojej Woli Bo\u017cej nie mo\u017ce by\u0107 \u017cycia. <\/em><\/strong>Moje Bo\u017ce FIAT jest dlatego tak ma\u0142o znane, poniewa\u017c ludzie znaj\u0105 jedynie prawowity, nale\u017cny udzia\u0142 i cz\u0119sto nawet tego prawowitego udzia\u0142u nie uznaj\u0105 w ca\u0142ej pe\u0142ni. Ten bowiem, kto \u017cyje z tego nale\u017cnego udzia\u0142u, nie \u017cyje w domu swego ojca, lecz znajduje si\u0119 daleko od niego. A cz\u0119sto jest nawet tak, \u017ce otrzymany przez niego prawowity udzia\u0142 marnuje poprzez niegodne akty. <\/p>\n\n\n\n

Nie dziw si\u0119 wi\u0119c, \u017ce o mojej Woli Bo\u017cej wiadomo tak niewiele, skoro nie \u017cyje si\u0119 w Niej i nie pozostaje si\u0119 z Ni\u0105 w nieustannym kontakcie, aby otrzymywa\u0107 Jej \u017bycie, kt\u00f3re czyni szcz\u0119\u015bliwym i \u015bwi\u0119tym. A przecie\u017c jest Ona tak blisko duszy, \u017ce otwiera przed ni\u0105 swoje tajemnice i objawia, Kim jest, co mo\u017ce da\u0107 stworzeniu i jak bardzo pragnie trzyma\u0107 je na swoim \u0142onie, aby ukszta\u0142towa\u0107 w nim swoje Bo\u017ce \u017bycie; tym bardziej \u017ce cz\u0142owiek, czyni\u0105c swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 wol\u0119, zdegradowa\u0142 si\u0119 do roli s\u0142ugi i przesta\u0142 by\u0107 dziedzicem. A s\u0142uga nie ma prawa do dziedzictwa swego pana, lecz tylko do n\u0119dznej zap\u0142aty, aby z wielkim trudem m\u00f3c prowadzi\u0107 swoje \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n

Tak wi\u0119c, moja c\u00f3rko, mog\u0119 powiedzie\u0107: wraz z tob\u0105 otworzy\u0142em drzwi, aby\u015b wesz\u0142a i \u017cy\u0142a w Naszym Domu, w Naszej Woli Bo\u017cej. <\/em><\/strong>Kiedy zatrzymali\u015bmy ci\u0119 przy Sobie, objawili\u015bmy ci tak wiele o Naszej Woli Bo\u017cej \u2013 nie jako prawowity, nale\u017cny udzia\u0142, lecz jako naszej szcz\u0119\u015bliwej dziedziczce\u201d.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Potem doda\u0142 jeszcze:<\/p>\n\n\n\n

\u201eMoja c\u00f3rko, w tym niewiele, co zosta\u0142o napisane w ca\u0142ej historii \u015bwiata o mojej Woli Bo\u017cej, poniewa\u017c znali jedynie prawowity, nale\u017cny udzia\u0142, zapisali o Niej tylko to, co wiedzieli o moim FIAT po grzechu pierworodnym; jakie relacje ma Ono ze stworzeniami, chocia\u017c te obra\u017caj\u0105 Je i nie \u017cyj\u0105 w Naszym Domu. O relacjach pomi\u0119dzy moim FIAT a niewinnym Adamem przed grzechem pierworodnym natomiast nic nie napisali.<\/p>\n\n\n\n

Jak\u017ce mogli o tym pisa\u0107, skoro nikt nie \u017cy\u0142 w mojej Woli Bo\u017cej jak we w\u0142asnym domu? Jak mogli zna\u0107 Jej tajemnice i wielki cud, kt\u00f3rego mo\u017ce dokona\u0107 czynne \u017cycie Woli Bo\u017cej w stworzeniu? Dlatego mogli i mog\u0105 powiedzie\u0107 o moim Bo\u017cym FIAT, \u017ce Ono wszystkim rozporz\u0105dza, \u017ce rozkazuje i wsp\u00f3\u0142dzia\u0142a. Lecz wyja\u015bni\u0107, jak moja Wola Bo\u017ca dzia\u0142a sama w Sobie, w swoim Domu, opisa\u0107 moc Jej bezmiaru, kt\u00f3ra w jednej chwili dokonuje wszystkiego i obejmuje wszystko \u2013 zar\u00f3wno w stworzeniu, jak i w Sobie samej \u2013 jest to wiedza, kt\u00f3rej cz\u0142owiek dotychczas jeszcze nie zna\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Mog\u0142o to zosta\u0107 zapisane jedynie dzi\u0119ki objawieniu si\u0119 mojego Bo\u017cego FIAT.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

I to przez dusz\u0119, kt\u00f3r\u0105 Nasza Wola wezwa\u0142a, aby \u017cy\u0142a w Naszym Domu jako Nasza c\u00f3rka, blisko Nas, w mojej Woli, a nie z dala, tak aby\u015bmy mogli z ni\u0105 rozmawia\u0107 i w ten spos\u00f3b przekaza\u0107 jej znajomo\u015b\u0107 Naszych najbardziej poufnych tajemnic. Gdyby\u015bmy chcieli objawi\u0107 relacje Naszej Woli ze stworzeniem, lecz stworzenie nie \u017cy\u0142oby w Niej, dusza ta nie mog\u0142aby Nas zrozumie\u0107. Nasze s\u0142owa by\u0142yby dla niej jak obcy i niezrozumia\u0142y dialekt.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n

(z „Ksi\u0119gi Nieba”; Do u\u017cytku prywatnego – tom 27; 11 lutego 1930)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Albowiem kr\u00f3lestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, kt\u00f3ry wyszed\u0142 wczesnym rankiem, aby naj\u0105\u0107 robotnik\u00f3w do swej winnicy. 2 Um\u00f3wi\u0142 si\u0119 z robotnikami o denara za dzie\u0144 i pos\u0142a\u0142 ich do winnicy. 3 Gdy wyszed\u0142 oko\u0142o godziny trzeciej, zobaczy\u0142 innych, stoj\u0105cych na rynku bezczynnie, 4 i rzek\u0142 do nich: „Id\u017acie i wy do mojej winnicy, a co b\u0119dzie s\u0142uszne, dam wam”. 5 Oni poszli. Wyszed\u0142szy ponownie oko\u0142o godziny sz\u00f3stej i dziewi\u0105tej, tak samo uczyni\u0142. 6 Gdy wyszed\u0142 oko\u0142o godziny jedenastej, spotka\u0142 innych stoj\u0105cych i zapyta\u0142 ich: „Czemu tu stoicie ca\u0142y dzie\u0144 bezczynnie?” 7 Odpowiedzieli mu: „Bo nas nikt nie naj\u0105\u0142”. Rzek\u0142 im: „Id\u017acie i wy do winnicy!” 8 A gdy nadszed\u0142 wiecz\u00f3r, rzek\u0142 w\u0142a\u015bciciel winnicy do swego rz\u0105dcy: „Zwo\u0142aj robotnik\u00f3w i wyp\u0142a\u0107 im nale\u017cno\u015b\u0107, pocz\u0105wszy od ostatnich a\u017c do pierwszych!” 9 Przyszli naj\u0119ci oko\u0142o jedenastej godziny i otrzymali po denarze. 10 Gdy wi\u0119c przyszli pierwsi, my\u015bleli, \u017ce wi\u0119cej dostan\u0105; lecz i oni otrzymali po denarze. 11 Wzi\u0105wszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, 12 m\u00f3wi\u0105c: „Ci ostatni jedn\u0105 godzin\u0119 pracowali, a zr\u00f3wna\u0142e\u015b ich z nami, kt\u00f3rzy\u015bmy znosili ci\u0119\u017car dnia i spiekoty”. 13 Na to odrzek\u0142 jednemu z nich: „Przyjacielu, nie czyni\u0119 ci krzywdy; czy nie o denara um\u00f3wi\u0142e\u015b si\u0119 ze mn\u0105? 14 We\u017a, co twoje i odejd\u017a! Chc\u0119 te\u017c i temu ostatniemu da\u0107 tak samo jak tobie. 15 Czy mi nie wolno uczyni\u0107 ze swoim, co chc\u0119? Czy na to z\u0142ym okiem patrzysz, \u017ce ja jestem dobry?” 16 Tak ostatni b\u0119d\u0105 pierwszymi, a pierwsi ostatnimi\u00bb. Albowiem kr\u00f3lestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, kt\u00f3ry wyszed\u0142 wczesnym rankiem, aby naj\u0105\u0107 robotnik\u00f3w do swej winnicy. (Mt 20,1) M\u00f3j biedny duch nadal kr\u0105\u017cy w aktach Boskiej Woli i pomy\u015bla\u0142am sobie: \u201eJaka jest r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy tymi, kt\u00f3rzy przywo\u0142uj\u0105 Bosk\u0105 Wol\u0119 do swoich akt\u00f3w, a tymi, kt\u00f3rzy czyni\u0105 dobre dzie\u0142a, ale Jej nie przywo\u0142uj\u0105, nie daj\u0105 Jej pierwszego miejsca w swoich aktach?\u201d W\u00f3wczas m\u00f3j s\u0142odki Jezus, kt\u00f3ry z\u0142o\u017cy\u0142 mi kr\u00f3tk\u0105 wizyt\u0119, powiedzia\u0142 do mnie: \u201eMoja c\u00f3rko, nie ma \u017cadnego por\u00f3wnania mi\u0119dzy jednymi a drugimi. W pierwszym przypadku, kiedy dusza przywo\u0142uje Moj\u0105 Wol\u0119 do swoich akt\u00f3w, uwalnia si\u0119 od tego, co jest [nieuporz\u0105dkowane] ludzkie, i tworzy w swojej ludzkiej woli woln\u0105 przestrze\u0144, w kt\u00f3rej pozostawia miejsce Mojej Woli. Moja Wola upi\u0119ksza, u\u015bwi\u0119ca, tworzy swoje \u015bwiat\u0142o w tej pustej przestrzeni, nast\u0119pnie wypowiada swoje Stw\u00f3rcze Fiat i powo\u0142uje do \u017cycia swoje Boskie dzia\u0142anie w tym, co ludzkie. Stworzenie nie tylko uczestniczy w tym, lecz pozostaje w\u0142a\u015bcicielem Boskiego Aktu, kt\u00f3ry posiada moc, bezmiar, \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 i Bosk\u0105 warto\u015b\u0107, kt\u00f3ra nigdy si\u0119 nie wyczerpuje. Dlatego w duszy \u017cyj\u0105cej w Naszej Woli dostrzegamy i znajdujemy Nas samych oraz Nasze akty, kt\u00f3re oddaj\u0105 Nam cze\u015b\u0107 i otaczaj\u0105 Nas jak korona. Natomiast w tych, kt\u00f3rzy wprawdzie czyni\u0105 dobre dzie\u0142a, lecz nie s\u0105 o\u017cywieni przez Nasz\u0105 Wol\u0119, nie znajdujemy Nas samych, lecz sko\u0144czony akt stworzenia. Poniewa\u017c wi\u0119c sami nie mo\u017cemy zachowa\u0107 dla Siebie niczego z tego dobra, kt\u00f3re ono mo\u017ce uczyni\u0107, dajemy tej duszy zas\u0142ug\u0119 [jedynie] jako nagrod\u0119. Nagroda nie jest posiadaniem, kt\u00f3re stworzenie mog\u0142oby nieustannie wytwarza\u0107. Dlatego te dusze s\u0105 symbolizowane przez tych, kt\u00f3rzy \u017cyj\u0105 z dnia na dzie\u0144, od r\u0119ki do ust: mog\u0105 oni \u2013 cho\u0107 z trudem \u2013 \u017cy\u0107 z otrzymanej zap\u0142aty. Jednak nigdy nie stan\u0105 si\u0119 bogaci, lecz potrzebuj\u0105, aby p\u0142acono im za ich dzie\u0142a, aby mogli utrzyma\u0107 swoje \u017cycie. Je\u015bli nie pracuj\u0105, nara\u017caj\u0105 si\u0119 na \u015bmier\u0107 z g\u0142odu, to znaczy nie odczuwaj\u0105 nasycenia w dobru, \u017cycia cnotami, lecz ponurej n\u0119dzy nami\u0119tno\u015bci. Natomiast dla tego, kto \u017cyje w Naszej Woli, wszystko jest w obfito\u015bci i My sami m\u00f3wimy do niego: \u201eBierz, czego chcesz, i tyle, ile mo\u017cesz wzi\u0105\u0107; co wi\u0119cej, oddajemy do twojej dyspozycji nawet Nasze bogactwa, Nasze \u015bwiat\u0142o, Nasz\u0105 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 i Nasz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, poniewa\u017c to, co nale\u017cy do Nas, jest twoje, a to, co jest twoje, nale\u017cy do Nas. Nie pozostaje nic innego, jak tylko \u017cy\u0107 i pracowa\u0107 razem\u201d. (z \u201eKsi\u0119gi Nieba\u201d; Do u\u017cytku prywatnego \u2013 Tom 34; 20 maja 1936) „Ci ostatni pracowali tylko jedn\u0105 godzin\u0119, a zr\u00f3wna\u0142e\u015b ich z nami; lecz my\u015bmy znosili ci\u0119\u017car pracy i upa\u0142 przez ca\u0142y dzie\u0144” (Mt 20,12). Znajdowa\u0142am si\u0119 w moim zwyczajnym stanie i w\u0142a\u015bnie modli\u0142am si\u0119 do mojego kochaj\u0105cego Jezusa o szcz\u0119\u015bliwe przej\u015bcie do wieczno\u015bci pewnego kap\u0142ana, kt\u00f3ry przed laty by\u0142 moim spowiednikiem; powiedzia\u0142am przy tym do mojego ukochanego Jezusa: \u201ePami\u0119taj, ile ofiar poni\u00f3s\u0142, z jakim zapa\u0142em zabiega\u0142 o Twoj\u0105 cze\u015b\u0107 i chwa\u0142\u0119; a ponadto, ile\u017c to uczyni\u0142 dla mnie! Ile\u017c nie wycierpia\u0142! Musisz mu to wynagrodzi\u0107 i pozwoli\u0107 mu natychmiast wej\u015b\u0107 do Nieba\u201d. B\u0142ogos\u0142awiony Jezus odpowiedzia\u0142 mi: \u201eMoja c\u00f3rko, nie patrz\u0119 tak bardzo na ofiary, lecz na mi\u0142o\u015b\u0107, z jak\u0105 s\u0105 sk\u0142adane, i na zjednoczenie ze Mn\u0105, jakie w nich posiadaj\u0105; poniewa\u017c im bardziej dusza jest zjednoczona ze Mn\u0105, tym bardziej uwzgl\u0119dniam jej ofiary. Je\u015bli wi\u0119c dusza jest ca\u0142kowicie i g\u0142\u0119boko zjednoczona ze Mn\u0105, nawet najmniejsze ofiary poczytuj\u0119 jej za wielkie, poniewa\u017c mi\u0142o\u015b\u0107 mierzy si\u0119 wed\u0142ug zjednoczenia, a miara mi\u0142o\u015bci jest miar\u0105 wieczn\u0105, kt\u00f3ra nie zna ko\u0144ca ani granic.  Natomiast dusza, kt\u00f3ra sk\u0142ada ogromne ofiary, ale nie jest ze Mn\u0105 zjednoczona, tak\u0105 ofiar\u0119 uwa\u017cam za ofiar\u0119 obcej osoby i daj\u0119 jej nagrod\u0119, na jak\u0105 zas\u0142uguje, to znaczy ograniczon\u0105. Wyobra\u017a sobie ojca i syna, kt\u00f3rzy si\u0119 kochaj\u0105: syn sk\u0142ada ma\u0142e ofiary, ale ojciec, ze wzgl\u0119du na wi\u0119zy jedno\u015bci wynikaj\u0105ce z ojcostwa i synostwa oraz z mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra jest najsilniejsz\u0105 wi\u0119zi\u0105, uwa\u017ca te ma\u0142e ofiary za co\u015b wielkiego; raduje si\u0119 nimi, czuje si\u0119 przez nie uczczony i ofiarowuje synowi wszystkie swoje bogactwa oraz po\u015bwi\u0119ca mu ca\u0142\u0105 swoj\u0105 uwag\u0119 i trosk\u0119. Wyobra\u017a sobie teraz s\u0142ug\u0119: pracuje on ca\u0142y dzie\u0144, jest wystawiony na upa\u0142 i zimno, jest do dyspozycji wszystkich polece\u0144 [pana], a je\u015bli trzeba, czuwa tak\u017ce w nocy dla swojego pana \u2013 i co otrzymuje? N\u0119dzn\u0105 zap\u0142at\u0119 za jeden dzie\u0144, tak \u017ce gdyby nie pracowa\u0142 ka\u017cdego dnia, musia\u0142by g\u0142odowa\u0107. Tak wielka jest r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy dusz\u0105, kt\u00f3ra posiada zjednoczenie ze Mn\u0105, a t\u0105, kt\u00f3ra go nie posiada\u201d. (z „Ksi\u0119gi niebios”; Do u\u017cytku prywatnego – tom 9; 17 pa\u017adziernika 1910) Czy mi nie wolno uczyni\u0107 ze swoim, co chc\u0119? Czy na to z\u0142ym okiem patrzysz, \u017ce ja jestem dobry?” (Mt 20,15) M\u00f3j biedny duch do\u015bwiadcza s\u0142odkiego czaru ja\u015bniej\u0105cego S\u0142o\u0144ca Wiecznego FIAT, kt\u00f3re rozwija we mnie tak wiele poruszaj\u0105cych scen, \u017ce gdybym mog\u0142a je wszystkie opisa\u0107 tak, jak je widz\u0119, wszyscy do\u015bwiadczyliby tego s\u0142odkiego czaru i jednym ch\u00f3rem powiedzieliby: \u201eChcemy czyni\u0107 Wol\u0119 Bo\u017c\u0105\u201d. Ach, lecz ja zawsze pozostaj\u0119 t\u0105 ma\u0142\u0105 nieuczon\u0105, kt\u00f3ra potrafi jedynie co\u015b wyj\u0105ka\u0107. Kiedy jednak zrozumia\u0142am wielkie dobro tej Woli Bo\u017cej i to, jak p\u0142ywamy w Jej ogromnych falach \u015bwiat\u0142a, niewypowiedzianego pi\u0119kna i niedo\u015bcignionej \u015bwi\u0119to\u015bci, pomy\u015bla\u0142am sobie: \u201eJak to mo\u017cliwe, \u017ce tak wielkie dobro nie jest znane? Podczas gdy w Niej p\u0142ywamy, nie znamy wielkiego dobrodziejstwa, kt\u00f3re nas otacza i od wewn\u0105trz oraz z zewn\u0105trz ogarnia nas i daje nam \u017cycie; a tylko dlatego, \u017ce Go nie znamy, nie mo\u017cemy cieszy\u0107 si\u0119 cudownymi skutkami wszystkich wielkich d\u00f3br, kt\u00f3re tak \u015bwi\u0119ta Wola zawiera w Sobie! O Wszechmog\u0105ce FIAT, uka\u017c si\u0119, a oblicze ziemi zostanie odnowione! Dlaczego ponadto spodoba\u0142o si\u0119 naszemu b\u0142ogos\u0142awionemu Panu, aby od samego pocz\u0105tku stworzenia nie objawi\u0107 wielu cudownych rzeczy, kt\u00f3rych ta Naj\u015bwi\u0119tsza Wola chce dokona\u0107 i da\u0107 stworzeniom?\u201d Kiedy m\u00f3j duch, jakby zachwycony, zagubi\u0142 si\u0119 w s\u0142odkim czarze Woli Bo\u017cej, ukaza\u0142 si\u0119 Jezus, moja Mi\u0142o\u015b\u0107, moje \u017bycie, Niebia\u0144ski Nauczyciel, kt\u00f3ry zachwyca\u0142 mnie swoimi przepi\u0119knymi s\u0142owami o swojej w\u0142asnej Woli, i powiedzia\u0142 do mnie: \u201eMoja ma\u0142a c\u00f3reczko mojej Woli, stworzenie nie mo\u017ce \u017cy\u0107 ani w duszy, ani w ciele bez mojej Woli Bo\u017cej. Poniewa\u017c jest Ona pierwszym aktem \u017cycia stworzenia, stworzenie znajduje si\u0119 w takiej sytuacji, \u017ce albo przyjmuje Jej akt nieustannego \u017cycia od mojej Woli, albo w og\u00f3le nie mo\u017ce istnie\u0107. Poniewa\u017c cz\u0142owiek zosta\u0142 stworzony po to, aby \u017cy\u0107 w obfito\u015bci d\u00f3br tej Woli Bo\u017cej, swojego umi\u0142owanego dziedzictwa, zosta\u0142 stworzony, aby \u017cy\u0107 z Naszego i w Naszym Domu, jak syn ze swoim ojcem. Jak m\u00f3g\u0142by bowiem by\u0107 naszym upodobaniem, nasz\u0105 rado\u015bci\u0105 i szcz\u0119\u015bliwo\u015bci\u0105, gdyby nie \u017cy\u0142 blisko Nas i razem z Nami w Naszej Woli Bo\u017cej? Syn znajduj\u0105cy si\u0119 daleko nie mo\u017ce by\u0107 rado\u015bci\u0105 swojego ojca, jego u\u015bmiechem, jego rozrywk\u0105 i poufn\u0105 rozmow\u0105. Z dala od siebie nie mo\u017cna wsp\u00f3lnie bawi\u0107 si\u0119 ani szcz\u0119\u015bliwie u\u015bmiecha\u0107, lecz sama odleg\u0142o\u015b\u0107 przerywa mi\u0142o\u015b\u0107 i zasmuca, poniewa\u017c nie mo\u017cna cieszy\u0107 si\u0119 obecno\u015bci\u0105 ukochanej osoby. Widzisz wi\u0119c, cz\u0142owiek zosta\u0142 stworzony po to, aby \u017cy\u0107 w za\u017cy\u0142o\u015bci z Nami, w Naszym Domu i w Naszej w\u0142asnej Woli, aby zapewni\u0107 Nam nasze rado\u015bci i nieustann\u0105 szcz\u0119\u015bliwo\u015b\u0107, jak r\u00f3wnie\u017c jego w\u0142asne.  Jednak chocia\u017c cz\u0142owiek, nasz syn, by\u0142 szcz\u0119\u015bliwy w domu swego ojca, zbuntowa\u0142 si\u0119 i opu\u015bci\u0142 sw\u00f3j ojcowski dom. Czyni\u0105c swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 wol\u0119, utraci\u0142 u\u015bmiech swojego ojca i Jego czyste rado\u015bci. Poniewa\u017c jednak nie m\u00f3g\u0142 \u017cy\u0107 bez wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania Naszej Woli Bo\u017cej, post\u0105pili\u015bmy jak ojciec i dali\u015bmy mu prawowity, nale\u017cny udzia\u0142 w Naszej Woli Bo\u017cej; ju\u017c nie jako \u017bycie, kt\u00f3re nosi\u0142o go na swoim \u0142onie, aby uczyni\u0107 go szcz\u0119\u015bliwym i \u015bwi\u0119tym, lecz jako Wsp\u00f3\u0142uczestnika, kt\u00f3ry mia\u0142 podtrzymywa\u0107 go przy \u017cyciu; nie po to, aby uczyni\u0107 go szcz\u0119\u015bliwym jak dawniej, lecz aby da\u0107 mu rzeczy koniecznie potrzebne \u2013 i to zale\u017cnie od tego, jak b\u0119dzie si\u0119 zachowywa\u0142. Bez mojej Woli Bo\u017cej nie mo\u017ce by\u0107 \u017cycia. Moje Bo\u017ce FIAT jest dlatego tak ma\u0142o znane, poniewa\u017c ludzie znaj\u0105 jedynie prawowity, nale\u017cny udzia\u0142 i cz\u0119sto nawet tego prawowitego udzia\u0142u nie uznaj\u0105 w ca\u0142ej pe\u0142ni. Ten bowiem, kto \u017cyje z tego nale\u017cnego udzia\u0142u, nie \u017cyje w domu swego ojca, lecz znajduje si\u0119 daleko od niego. A cz\u0119sto jest nawet tak, \u017ce otrzymany przez niego prawowity udzia\u0142 marnuje poprzez niegodne akty.  Nie dziw si\u0119 wi\u0119c, \u017ce o mojej Woli Bo\u017cej wiadomo tak niewiele, skoro nie \u017cyje si\u0119 w Niej i nie pozostaje si\u0119 z Ni\u0105 w nieustannym kontakcie, aby otrzymywa\u0107 Jej \u017bycie, kt\u00f3re czyni szcz\u0119\u015bliwym i \u015bwi\u0119tym. A przecie\u017c jest Ona tak blisko duszy, \u017ce otwiera przed ni\u0105 swoje tajemnice i objawia, Kim jest, co mo\u017ce da\u0107 stworzeniu i jak bardzo pragnie trzyma\u0107 je na swoim \u0142onie, aby ukszta\u0142towa\u0107 w nim swoje Bo\u017ce \u017bycie; tym bardziej \u017ce cz\u0142owiek, czyni\u0105c swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 wol\u0119, zdegradowa\u0142 si\u0119 do roli s\u0142ugi i przesta\u0142 by\u0107 dziedzicem. A s\u0142uga nie ma prawa do dziedzictwa swego pana, lecz tylko do n\u0119dznej zap\u0142aty, aby z wielkim trudem m\u00f3c prowadzi\u0107 swoje \u017cycie. Tak wi\u0119c, moja c\u00f3rko, mog\u0119 powiedzie\u0107: wraz z tob\u0105 otworzy\u0142em drzwi, aby\u015b wesz\u0142a i \u017cy\u0142a w Naszym Domu, w Naszej Woli Bo\u017cej. Kiedy zatrzymali\u015bmy ci\u0119 przy Sobie, objawili\u015bmy ci tak wiele o Naszej Woli Bo\u017cej \u2013 nie jako prawowity, nale\u017cny udzia\u0142, lecz jako naszej szcz\u0119\u015bliwej dziedziczce\u201d. Potem doda\u0142 jeszcze: \u201eMoja c\u00f3rko, w tym niewiele, co zosta\u0142o napisane w ca\u0142ej historii \u015bwiata o mojej Woli Bo\u017cej, poniewa\u017c znali jedynie prawowity, nale\u017cny udzia\u0142, zapisali o Niej tylko to, co wiedzieli o moim FIAT po grzechu pierworodnym; jakie relacje ma Ono ze stworzeniami, chocia\u017c te obra\u017caj\u0105 Je i nie \u017cyj\u0105 w Naszym Domu. O relacjach pomi\u0119dzy moim FIAT a niewinnym Adamem przed grzechem pierworodnym natomiast nic nie napisali. Jak\u017ce mogli o tym pisa\u0107, skoro nikt nie \u017cy\u0142 w mojej Woli Bo\u017cej jak we w\u0142asnym domu? Jak mogli zna\u0107 Jej tajemnice i wielki cud, kt\u00f3rego mo\u017ce dokona\u0107 czynne \u017cycie Woli Bo\u017cej w stworzeniu? Dlatego mogli i mog\u0105 powiedzie\u0107 o moim Bo\u017cym FIAT, \u017ce Ono wszystkim rozporz\u0105dza, \u017ce rozkazuje i wsp\u00f3\u0142dzia\u0142a. Lecz wyja\u015bni\u0107, jak moja Wola Bo\u017ca dzia\u0142a sama w Sobie, w swoim Domu, opisa\u0107 moc Jej bezmiaru, kt\u00f3ra w jednej chwili dokonuje wszystkiego i obejmuje wszystko \u2013 zar\u00f3wno w stworzeniu, jak i w Sobie samej \u2013 jest to wiedza, kt\u00f3rej cz\u0142owiek dotychczas jeszcze nie zna\u0142. Mog\u0142o to zosta\u0107 zapisane jedynie dzi\u0119ki objawieniu si\u0119 mojego Bo\u017cego FIAT. I to przez dusz\u0119, kt\u00f3r\u0105 Nasza Wola wezwa\u0142a, aby \u017cy\u0142a w Naszym Domu jako Nasza c\u00f3rka, blisko Nas, w mojej Woli, a nie z dala, tak aby\u015bmy mogli z ni\u0105 rozmawia\u0107 i w ten spos\u00f3b przekaza\u0107 jej znajomo\u015b\u0107 Naszych najbardziej poufnych tajemnic. Gdyby\u015bmy chcieli objawi\u0107 relacje Naszej Woli ze stworzeniem, lecz stworzenie nie \u017cy\u0142oby w Niej, dusza ta nie mog\u0142aby Nas zrozumie\u0107. Nasze s\u0142owa by\u0142yby dla niej jak obcy i niezrozumia\u0142y dialekt.\u201d (z „Ksi\u0119gi Nieba”; Do u\u017cytku prywatnego – tom 27; 11 lutego 1930)<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1544","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-wybrane"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1544","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1544"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1544\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1546,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1544\/revisions\/1546"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1544"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1544"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1544"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}