{"id":1413,"date":"2026-07-22T17:46:04","date_gmt":"2026-07-22T17:46:04","guid":{"rendered":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/?p=1413"},"modified":"2026-07-22T17:46:04","modified_gmt":"2026-07-22T17:46:04","slug":"swieto-sw-marii-magdalenyj-201-2-11-18","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/2026\/07\/22\/swieto-sw-marii-magdalenyj-201-2-11-18\/","title":{"rendered":"\u015aWI\u0118TO \u015aW. MARII MAGDALENY(J 20,1-2.11-18)"},"content":{"rendered":"\n

A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze by\u0142o ciemno, Maria Magdalena uda\u0142a si\u0119 do grobu i zobaczy\u0142a kamie\u0144 odsuni\u0119ty od grobu. 2 Pobieg\u0142a wi\u0119c i przyby\u0142a do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, kt\u00f3rego Jezus kocha\u0142, i rzek\u0142a do nich: \u00abZabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go po\u0142o\u017cono\u00bb. Maria Magdalena natomiast sta\u0142a przed grobem p\u0142acz\u0105c. A kiedy [tak] p\u0142aka\u0142a, nachyli\u0142a si\u0119 do grobu 12 <\/strong>i ujrza\u0142a dw\u00f3ch anio\u0142\u00f3w w bieli, siedz\u0105cych tam, gdzie le\u017ca\u0142o cia\u0142o Jezusa – jednego w miejscu g\u0142owy, drugiego w miejscu n\u00f3g. 13 <\/strong>I rzekli do niej: \u00abNiewiasto, czemu p\u0142aczesz?\u00bb Odpowiedzia\u0142a im: \u00abZabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go po\u0142o\u017cono\u00bb. 14 <\/strong>Gdy to powiedzia\u0142a, odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 i ujrza\u0142a stoj\u0105cego Jezusa, ale nie wiedzia\u0142a, \u017ce to Jezus. 15 <\/strong>Rzek\u0142 do niej Jezus: \u00abNiewiasto, czemu p\u0142aczesz? Kogo szukasz?\u00bb Ona za\u015b s\u0105dz\u0105c, \u017ce to jest ogrodnik, powiedzia\u0142a do Niego: \u00abPanie, je\u015bli ty Go przenios\u0142e\u015b, powiedz mi, gdzie Go po\u0142o\u017cy\u0142e\u015b, a ja Go wezm\u0119\u00bb. 16 <\/strong>Jezus rzek\u0142 do niej: \u00abMario!\u00bb A ona obr\u00f3ciwszy si\u0119 powiedzia\u0142a do Niego po hebrajsku: \u00abRabbuni\u00bb, to znaczy: Nauczycielu! 17 <\/strong>Rzek\u0142 do niej Jezus: \u00abNie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wst\u0105pi\u0142em do Ojca. Natomiast udaj si\u0119 do moich braci i powiedz im: „Wst\u0119puj\u0119 do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego”\u00bb. 18 <\/strong>Posz\u0142a Maria Magdalena oznajmiaj\u0105c uczniom: \u00abWidzia\u0142am Pana i to mi powiedzia\u0142\u00bb.<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

\u201c Pobieg\u0142a wi\u0119c\u2026\u201d (J 20.2)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Nieustanne spotkania mi\u0119dzy Wol\u0105 Bo\u017c\u0105 a stworzeniem. Kto w Niej \u017cyje, ukszta\u0142towa\u0142 w sobie ma\u0142e morze FIAT. Jak Ona nieustannie biegnie we wszystkim, aby dawa\u0107 nowe \u0142aski i now\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

M\u00f3j lot w <\/em>FIAT <\/em><\/strong>trwa nadal. Co wi\u0119cej, czuj\u0119, \u017ce On przychodzi, aby spotyka\u0107 si\u0119 ze mn\u0105 w ka\u017cdej chwili, we wszystkim, czego dotykam, co czyni\u0119, w cierpieniach i rado\u015bciach, w ka\u017cdej rzeczy stworzonej, kt\u00f3r\u0105 mnie otacza, abym z niej korzysta\u0142a. Wydaje mi si\u0119, \u017ce jakby czuwa\u0142 w ukryciu, aby si\u0119 objawi\u0107 i powiedzie\u0107 mi: \u201eJestem tutaj.<\/em> Powiedz Mi, czego chcesz; uczynisz Mnie szcz\u0119\u015bliwszym, je\u015bli postawisz Mnie w okoliczno\u015bciach, abym m\u00f3g\u0142 dawa\u0107 ci jeszcze obficiej. Gdy Ja czyni\u0119 ci\u0119 szcz\u0119\u015bliw\u0105, czuj\u0119 si\u0119 jeszcze szcz\u0119\u015bliwszy z powodu szcz\u0119\u015bcia Mojej c\u00f3rki\u201d.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Gdy wi\u0119c m\u00f3j umys\u0142 znajdowa\u0142 si\u0119 jakby zanurzony w Jego Boskim Morzu, m\u00f3j umi\u0142owany Jezus zaskoczy\u0142 mnie swoj\u0105 kr\u00f3tk\u0105, ma\u0142\u0105 wizyt\u0105. Z mi\u0142o\u015bci\u0105, kt\u00f3rej nie m\u00f3g\u0142 powstrzyma\u0107, powiedzia\u0142 do mnie:<\/p>\n\n\n\n

\u201eMoja b\u0142ogos\u0142awiona c\u00f3rko, nadmiar mi\u0142o\u015bci Woli Bo\u017cej jest niepoj\u0119ty. Gdy stworzenie \u017cyje w Niej, Ona ukszta\u0142towa\u0142a w jego duszy swoje ma\u0142e morze FIAT.<\/em><\/strong> Popychana swoj\u0105 moc\u0105, pragnie Ona coraz bardziej powi\u0119ksza\u0107 to swoje ma\u0142e morze w obr\u0119bie duszy. Ty czujesz, co Ona czyni. Ogarniana nieodpart\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, Ona biegnie. Biegnie zawsze, w ka\u017cdym akcie, kt\u00f3ry stworzenie spe\u0142nia.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Gdy widzi, \u017ce musi pos\u0142u\u017cy\u0107 si\u0119 s\u0142owem, biegnie i idzie, aby je spotka\u0107. Nape\u0142nia s\u0142owo swoim FIAT i pomna\u017ca swoj\u0105 Bosk\u0105 moc w s\u0142owie stworzenia. Gdy widzi, \u017ce musi pracowa\u0107, biegnie, bierze jego r\u0119ce, \u015bciska je, nape\u0142nia je swoim FIAT i pomna\u017ca swoj\u0105 Bosk\u0105 moc w jego dzie\u0142ach. Gdy widzi, \u017ce ma uczyni\u0107 krok, spieszy si\u0119, nape\u0142nia go i daje mu tak\u0105 moc, \u017ce zawsze biegnie ku Temu, kt\u00f3ry zawsze biegnie ku niemu. Gdy kocha, spieszy si\u0119, aby da\u0107 mu now\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107. Gdy widzi, \u017ce pragnie stawa\u0107 si\u0119 coraz lepsze, spieszy si\u0119 i pomna\u017ca swoj\u0105 dobro\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Nie ma my\u015bli<\/em><\/strong>, uderzenia serca ani oddechu, kt\u00f3rego nie nape\u0142nia\u0142aby swoim FIAT, aby wzrasta\u0142a Jej m\u0105dro\u015b\u0107, Jej pi\u0119kno i puls Jej odwiecznej mi\u0142o\u015bci. Lecz to jeszcze nie wszystko. Czy s\u0105dzisz, \u017ce Moja Wola mo\u017ce si\u0119 zatrzyma\u0107, Ona, kt\u00f3ra zawsze biegnie ku temu, kto J\u0105 posiada? Aby bowiem biec, pos\u0142uguje si\u0119 wszystkim.<\/p>\n\n\n\n

Gdy s\u0142o\u0144ce<\/em><\/strong> nape\u0142nia dusz\u0119, Ona biegnie, aby da\u0107 jej jeszcze wi\u0119cej \u015bwiat\u0142a. A poniewa\u017c stworzenie jest czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c s\u0142o\u0144ce, daje mu w\u0142a\u015bciwo\u015bci, jakie posiada \u015bwiat\u0142o, a nawet sprawia, \u017ce one wzrastaj\u0105. Daje mu swoj\u0105 Bosk\u0105 s\u0142odycz, swoj\u0105 p\u0142odno\u015b\u0107, r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 swoich niebia\u0144skich wonno\u015bci, smak swoich Boskich smak\u00f3w oraz swoje wznios\u0142e przymioty, jak najpi\u0119kniejsze barwy. Czyni to moc\u0105 swojego FIAT w taki spos\u00f3b, \u017ce nie ma ju\u017c nic innego jak tylko \u015bwiat\u0142o i \u017car, kt\u00f3rymi nape\u0142nia swoje umi\u0142owane stworzenie bardziej ni\u017c s\u0142o\u0144ce, a ono pozwala si\u0119 nimi nape\u0142nia\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Gdy wiatr<\/em><\/strong> owiewa stworzenie, Ona spieszy si\u0119, nape\u0142nia je i pomna\u017ca swoim FIAT moc swojej panuj\u0105cej mi\u0142o\u015bci, swoje Boskie westchnienie, aby sprawi\u0107, by wzdycha\u0142o Jego w\u0142asnymi westchnieniami i pragnieniami, aby Jego Kr\u00f3lestwo przysz\u0142o na ziemi\u0119. Ca\u0142uje je, przyciska do siebie, aby czu\u0142o, jak bardzo jest kochane i jak On pragnie by\u0107 wzajemnie kochany.<\/p>\n\n\n\n

Gdy pije wod\u0119,<\/em><\/strong> biegnie, aby nape\u0142ni\u0107 je swoj\u0105 \u015bwie\u017co\u015bci\u0105 i niebia\u0144skimi orze\u017awieniami. Gdy przyjmuje pokarm, biegnie, aby karmi\u0107 je pokarmem swojej Woli, aby Boskie \u017cycie w stworzeniu wzrasta\u0142o. Umacnia si\u0119 w nim i coraz bardziej si\u0119 w nim utwierdza.<\/p>\n\n\n\n

Jednym s\u0142owem: nie ma niczego, w czym Moja Wola by nie bieg\u0142a<\/em><\/strong>. I o, jakie \u015bwi\u0119to Ona obchodzi, gdy widzi, \u017ce stworzenie przyjmuje to mi\u0142e spotkanie i dobro, kt\u00f3re pragnie mu da\u0107, nie przestaj\u0105c nigdy!<\/em><\/strong> A gdy tak\u017ce stworzenie spieszy si\u0119 we wszystkim ku Temu, kt\u00f3ry ku niemu biegnie, o wtedy M\u00f3j FIAT ogarnia tak wielka mi\u0142o\u015b\u0107, \u017ce Jego bezkresne Morze wzbiera, tworzy swoje najwy\u017csze fale i wylewa si\u0119 w to ma\u0142e morze, powi\u0119kszaj\u0105c jego pojemno\u015b\u0107(zdolno\u015b\u0107 przyjmowania) i przestrze\u0144 w cudowny i cudotw\u00f3rczy spos\u00f3b w ma\u0142ym morzu duszy.<\/p>\n\n\n\n

C\u00f3rko moja, takie s\u0105 Nasze Boskie sposoby dzia\u0142ania: zawsze kocha\u0107, nigdy nie przestaj\u0105c; zawsze dawa\u0107, nigdy nie przestaj\u0105c dawa\u0107.<\/em><\/strong> Gdyby by\u0142o inaczej, na\u0142o\u017cyliby\u015bmy granic\u0119 Naszej mocy i powiedzieliby\u015bmy \u201edo\u015b\u0107\u201d Naszej mi\u0142o\u015bci. Lecz My nie jeste\u015bmy nawet zdolni tego uczyni\u0107, poniewa\u017c Nasza istota sama z siebie biegnie w poszukiwaniu kogo\u015b, kto kocha i pragnie by\u0107 kochany, gdy\u017c jest niesko\u0144czona. Dlatego granice nie maj\u0105 dla Nas warto\u015bci, a \u201edo\u015b\u0107\u201d dla Nas nie istnieje.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Co najwy\u017cej niekt\u00f3rzy niewdzi\u0119czni nie chc\u0105 Nas rozpozna\u0107; a poniewa\u017c Nas nie rozpoznaj\u0105, dzieje si\u0119 z nimi jak z niewidomym<\/em><\/strong>. Cho\u0107 s\u0142o\u0144ce nie odmawia mu swego \u015bwiat\u0142a i nape\u0142nia go jak wszystkich innych, on go nie widzi ani nie zna, lecz nie mo\u017ce zaprzeczy\u0107, \u017ce odczuwa jego ciep\u0142o. Lecz to nie mo\u017ce przydarzy\u0107 si\u0119 temu, kto \u017cyje w Naszej Woli. On ju\u017c czuwa, w postawie sta\u0142ego oczekiwania, nad przyjmowaniem Naszych spotka\u0144, aby Nas spotyka\u0107, nad Naszymi biegami, aby biec ku Nam.<\/p>\n\n\n\n

A gdy Nasza mi\u0142o\u015b\u0107 ukrywa Nasze biegi, aby on jeszcze bardziej bieg\u0142, podczas gdy My r\u00f3wnocze\u015bnie biegniemy, o, jak\u017ce to biedne dziecko bywa dr\u0119czone skurczami t\u0119sknoty, do tego stopnia, \u017ce jeste\u015bmy zmuszeni natychmiast przerwa\u0107 zas\u0142on\u0119 ukrycia i powiedzie\u0107 mu: \u201eJeste\u015bmy tutaj. Uspok\u00f3j si\u0119, nie l\u0119kaj si\u0119, \u017ce kiedykolwiek opu\u015bcimy Nasze dziecko, dziecko Naszej Woli\u201d.<\/em> A aby je uspokoi\u0107, pozwalamy mu odczuwa\u0107 Nasz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 \u017cywiej i obdarzamy je jeszcze wi\u0119kszymi \u0142askami.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

(z „Ksi\u0119gi Nieba”;  tom 34; 18 kwietnia 1937).<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

 Rzek\u0142 do niej Jezus: \u00abNiewiasto, czemu p\u0142aczesz? Kogo szukasz?\u00bb (J 20,15).<\/strong><\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

T\u0119 noc sp\u0119dzi\u0142am razem z Jezusem w wi\u0119zieniu; ubolewa\u0142am nad Nim, obj\u0119\u0142am Jego kolana, aby Go wspiera\u0107, a Jezus powiedzia\u0142 do mnie:<\/p>\n\n\n\n

„Moja c\u00f3rko, w Mojej Pasji r\u00f3wnie\u017c chcia\u0142em cierpie\u0107 wi\u0119zienie, aby uwolni\u0107 istoty z lochu winy. O, jakim strasznym wi\u0119zieniem jest dla cz\u0142owieka grzech! Jego nami\u0119tno\u015bci wi\u0105\u017c\u0105 go, jak biednego niewolnika, a moje uwi\u0119zienie i \u0142a\u0144cuchy uwolni\u0142y go z lochu i rozwi\u0105za\u0142y jego \u0142a\u0144cuchy.<\/p>\n\n\n\n

Dla kochaj\u0105cych dusz, m\u00f3j loch sta\u0142 si\u0119 ich wi\u0119zieniem mi\u0142o\u015bci, gdzie by\u0142yby bezpieczne i chronione przed wszystkim i wszystkimi. Uwolni\u0142em je aby mie\u0107 je jako wi\u0119\u017ani\u00f3w i jako \u017cywe tabernakulum, kt\u00f3re ogrzewa Mnie przed zimnem kamiennych tabernakul\u00f3w, a o wiele bardziej z powodu zimna stworze\u0144, kt\u00f3re uwi\u0119zi\u0142y Mnie w sobie i pozwalaj\u0105 Mi umiera\u0107 z zimna i g\u0142odu.<\/p>\n\n\n\n

Dlatego bardzo cz\u0119sto opuszczam wi\u0119zienie tabernakulum i przychodz\u0119 do twojego serca, aby si\u0119 ogrza\u0107 z tego zimna i orze\u017awi\u0107 twoj\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, a kiedy widz\u0119, \u017ce szukasz Mnie w tabernakulach ko\u015bcio\u0142\u00f3w, m\u00f3wi\u0119 do ciebie: „Czy nie jeste\u015b prawdziwym wi\u0119zieniem mi\u0142o\u015bci dla Mnie?”. <\/em><\/p>\n\n\n\n

Szukaj Mnie w swoim sercu i kochaj Mnie”.<\/em> <\/strong><\/p>\n\n\n\n

( tom 12; 4 grudnia 1918)<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze by\u0142o ciemno, Maria Magdalena uda\u0142a si\u0119 do grobu i zobaczy\u0142a kamie\u0144 odsuni\u0119ty od grobu. 2 Pobieg\u0142a wi\u0119c i przyby\u0142a do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, kt\u00f3rego Jezus kocha\u0142, i rzek\u0142a do nich: \u00abZabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go po\u0142o\u017cono\u00bb. Maria Magdalena natomiast sta\u0142a przed grobem p\u0142acz\u0105c. A kiedy [tak] p\u0142aka\u0142a, nachyli\u0142a si\u0119 do grobu 12 i ujrza\u0142a dw\u00f3ch anio\u0142\u00f3w w bieli, siedz\u0105cych tam, gdzie le\u017ca\u0142o cia\u0142o Jezusa – jednego w miejscu g\u0142owy, drugiego w miejscu n\u00f3g. 13 I rzekli do niej: \u00abNiewiasto, czemu p\u0142aczesz?\u00bb Odpowiedzia\u0142a im: \u00abZabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go po\u0142o\u017cono\u00bb. 14 Gdy to powiedzia\u0142a, odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 i ujrza\u0142a stoj\u0105cego Jezusa, ale nie wiedzia\u0142a, \u017ce to Jezus. 15 Rzek\u0142 do niej Jezus: \u00abNiewiasto, czemu p\u0142aczesz? Kogo szukasz?\u00bb Ona za\u015b s\u0105dz\u0105c, \u017ce to jest ogrodnik, powiedzia\u0142a do Niego: \u00abPanie, je\u015bli ty Go przenios\u0142e\u015b, powiedz mi, gdzie Go po\u0142o\u017cy\u0142e\u015b, a ja Go wezm\u0119\u00bb. 16 Jezus rzek\u0142 do niej: \u00abMario!\u00bb A ona obr\u00f3ciwszy si\u0119 powiedzia\u0142a do Niego po hebrajsku: \u00abRabbuni\u00bb, to znaczy: Nauczycielu! 17 Rzek\u0142 do niej Jezus: \u00abNie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wst\u0105pi\u0142em do Ojca. Natomiast udaj si\u0119 do moich braci i powiedz im: „Wst\u0119puj\u0119 do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego”\u00bb. 18 Posz\u0142a Maria Magdalena oznajmiaj\u0105c uczniom: \u00abWidzia\u0142am Pana i to mi powiedzia\u0142\u00bb. \u201c Pobieg\u0142a wi\u0119c\u2026\u201d (J 20.2) Nieustanne spotkania mi\u0119dzy Wol\u0105 Bo\u017c\u0105 a stworzeniem. Kto w Niej \u017cyje, ukszta\u0142towa\u0142 w sobie ma\u0142e morze FIAT. Jak Ona nieustannie biegnie we wszystkim, aby dawa\u0107 nowe \u0142aski i now\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107. M\u00f3j lot w FIAT trwa nadal. Co wi\u0119cej, czuj\u0119, \u017ce On przychodzi, aby spotyka\u0107 si\u0119 ze mn\u0105 w ka\u017cdej chwili, we wszystkim, czego dotykam, co czyni\u0119, w cierpieniach i rado\u015bciach, w ka\u017cdej rzeczy stworzonej, kt\u00f3r\u0105 mnie otacza, abym z niej korzysta\u0142a. Wydaje mi si\u0119, \u017ce jakby czuwa\u0142 w ukryciu, aby si\u0119 objawi\u0107 i powiedzie\u0107 mi: \u201eJestem tutaj. Powiedz Mi, czego chcesz; uczynisz Mnie szcz\u0119\u015bliwszym, je\u015bli postawisz Mnie w okoliczno\u015bciach, abym m\u00f3g\u0142 dawa\u0107 ci jeszcze obficiej. Gdy Ja czyni\u0119 ci\u0119 szcz\u0119\u015bliw\u0105, czuj\u0119 si\u0119 jeszcze szcz\u0119\u015bliwszy z powodu szcz\u0119\u015bcia Mojej c\u00f3rki\u201d. Gdy wi\u0119c m\u00f3j umys\u0142 znajdowa\u0142 si\u0119 jakby zanurzony w Jego Boskim Morzu, m\u00f3j umi\u0142owany Jezus zaskoczy\u0142 mnie swoj\u0105 kr\u00f3tk\u0105, ma\u0142\u0105 wizyt\u0105. Z mi\u0142o\u015bci\u0105, kt\u00f3rej nie m\u00f3g\u0142 powstrzyma\u0107, powiedzia\u0142 do mnie: \u201eMoja b\u0142ogos\u0142awiona c\u00f3rko, nadmiar mi\u0142o\u015bci Woli Bo\u017cej jest niepoj\u0119ty. Gdy stworzenie \u017cyje w Niej, Ona ukszta\u0142towa\u0142a w jego duszy swoje ma\u0142e morze FIAT. Popychana swoj\u0105 moc\u0105, pragnie Ona coraz bardziej powi\u0119ksza\u0107 to swoje ma\u0142e morze w obr\u0119bie duszy. Ty czujesz, co Ona czyni. Ogarniana nieodpart\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, Ona biegnie. Biegnie zawsze, w ka\u017cdym akcie, kt\u00f3ry stworzenie spe\u0142nia. Gdy widzi, \u017ce musi pos\u0142u\u017cy\u0107 si\u0119 s\u0142owem, biegnie i idzie, aby je spotka\u0107. Nape\u0142nia s\u0142owo swoim FIAT i pomna\u017ca swoj\u0105 Bosk\u0105 moc w s\u0142owie stworzenia. Gdy widzi, \u017ce musi pracowa\u0107, biegnie, bierze jego r\u0119ce, \u015bciska je, nape\u0142nia je swoim FIAT i pomna\u017ca swoj\u0105 Bosk\u0105 moc w jego dzie\u0142ach. Gdy widzi, \u017ce ma uczyni\u0107 krok, spieszy si\u0119, nape\u0142nia go i daje mu tak\u0105 moc, \u017ce zawsze biegnie ku Temu, kt\u00f3ry zawsze biegnie ku niemu. Gdy kocha, spieszy si\u0119, aby da\u0107 mu now\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107. Gdy widzi, \u017ce pragnie stawa\u0107 si\u0119 coraz lepsze, spieszy si\u0119 i pomna\u017ca swoj\u0105 dobro\u0107. Nie ma my\u015bli, uderzenia serca ani oddechu, kt\u00f3rego nie nape\u0142nia\u0142aby swoim FIAT, aby wzrasta\u0142a Jej m\u0105dro\u015b\u0107, Jej pi\u0119kno i puls Jej odwiecznej mi\u0142o\u015bci. Lecz to jeszcze nie wszystko. Czy s\u0105dzisz, \u017ce Moja Wola mo\u017ce si\u0119 zatrzyma\u0107, Ona, kt\u00f3ra zawsze biegnie ku temu, kto J\u0105 posiada? Aby bowiem biec, pos\u0142uguje si\u0119 wszystkim. Gdy s\u0142o\u0144ce nape\u0142nia dusz\u0119, Ona biegnie, aby da\u0107 jej jeszcze wi\u0119cej \u015bwiat\u0142a. A poniewa\u017c stworzenie jest czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c s\u0142o\u0144ce, daje mu w\u0142a\u015bciwo\u015bci, jakie posiada \u015bwiat\u0142o, a nawet sprawia, \u017ce one wzrastaj\u0105. Daje mu swoj\u0105 Bosk\u0105 s\u0142odycz, swoj\u0105 p\u0142odno\u015b\u0107, r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 swoich niebia\u0144skich wonno\u015bci, smak swoich Boskich smak\u00f3w oraz swoje wznios\u0142e przymioty, jak najpi\u0119kniejsze barwy. Czyni to moc\u0105 swojego FIAT w taki spos\u00f3b, \u017ce nie ma ju\u017c nic innego jak tylko \u015bwiat\u0142o i \u017car, kt\u00f3rymi nape\u0142nia swoje umi\u0142owane stworzenie bardziej ni\u017c s\u0142o\u0144ce, a ono pozwala si\u0119 nimi nape\u0142nia\u0107. Gdy wiatr owiewa stworzenie, Ona spieszy si\u0119, nape\u0142nia je i pomna\u017ca swoim FIAT moc swojej panuj\u0105cej mi\u0142o\u015bci, swoje Boskie westchnienie, aby sprawi\u0107, by wzdycha\u0142o Jego w\u0142asnymi westchnieniami i pragnieniami, aby Jego Kr\u00f3lestwo przysz\u0142o na ziemi\u0119. Ca\u0142uje je, przyciska do siebie, aby czu\u0142o, jak bardzo jest kochane i jak On pragnie by\u0107 wzajemnie kochany. Gdy pije wod\u0119, biegnie, aby nape\u0142ni\u0107 je swoj\u0105 \u015bwie\u017co\u015bci\u0105 i niebia\u0144skimi orze\u017awieniami. Gdy przyjmuje pokarm, biegnie, aby karmi\u0107 je pokarmem swojej Woli, aby Boskie \u017cycie w stworzeniu wzrasta\u0142o. Umacnia si\u0119 w nim i coraz bardziej si\u0119 w nim utwierdza. Jednym s\u0142owem: nie ma niczego, w czym Moja Wola by nie bieg\u0142a. I o, jakie \u015bwi\u0119to Ona obchodzi, gdy widzi, \u017ce stworzenie przyjmuje to mi\u0142e spotkanie i dobro, kt\u00f3re pragnie mu da\u0107, nie przestaj\u0105c nigdy! A gdy tak\u017ce stworzenie spieszy si\u0119 we wszystkim ku Temu, kt\u00f3ry ku niemu biegnie, o wtedy M\u00f3j FIAT ogarnia tak wielka mi\u0142o\u015b\u0107, \u017ce Jego bezkresne Morze wzbiera, tworzy swoje najwy\u017csze fale i wylewa si\u0119 w to ma\u0142e morze, powi\u0119kszaj\u0105c jego pojemno\u015b\u0107(zdolno\u015b\u0107 przyjmowania) i przestrze\u0144 w cudowny i cudotw\u00f3rczy spos\u00f3b w ma\u0142ym morzu duszy. C\u00f3rko moja, takie s\u0105 Nasze Boskie sposoby dzia\u0142ania: zawsze kocha\u0107, nigdy nie przestaj\u0105c; zawsze dawa\u0107, nigdy nie przestaj\u0105c dawa\u0107. Gdyby by\u0142o inaczej, na\u0142o\u017cyliby\u015bmy granic\u0119 Naszej mocy i powiedzieliby\u015bmy \u201edo\u015b\u0107\u201d Naszej mi\u0142o\u015bci. Lecz My nie jeste\u015bmy nawet zdolni tego uczyni\u0107, poniewa\u017c Nasza istota sama z siebie biegnie w poszukiwaniu kogo\u015b, kto kocha i pragnie by\u0107 kochany, gdy\u017c jest niesko\u0144czona. Dlatego granice nie maj\u0105 dla Nas warto\u015bci, a \u201edo\u015b\u0107\u201d dla Nas nie istnieje. Co najwy\u017cej niekt\u00f3rzy niewdzi\u0119czni nie chc\u0105 Nas rozpozna\u0107; a poniewa\u017c Nas nie rozpoznaj\u0105, dzieje si\u0119 z nimi jak z niewidomym. Cho\u0107 s\u0142o\u0144ce nie odmawia mu swego \u015bwiat\u0142a i nape\u0142nia go jak wszystkich innych, on go nie widzi ani nie zna, lecz nie mo\u017ce zaprzeczy\u0107, \u017ce odczuwa jego ciep\u0142o. Lecz to nie mo\u017ce przydarzy\u0107 si\u0119 temu, kto \u017cyje w Naszej Woli. On ju\u017c czuwa, w postawie sta\u0142ego oczekiwania, nad przyjmowaniem Naszych spotka\u0144, aby Nas spotyka\u0107, nad Naszymi biegami, aby biec ku Nam. A gdy Nasza mi\u0142o\u015b\u0107 ukrywa Nasze biegi, aby on jeszcze bardziej bieg\u0142, podczas gdy My r\u00f3wnocze\u015bnie biegniemy, o, jak\u017ce to biedne dziecko bywa dr\u0119czone skurczami t\u0119sknoty, do tego stopnia, \u017ce jeste\u015bmy zmuszeni natychmiast przerwa\u0107 zas\u0142on\u0119 ukrycia i powiedzie\u0107 mu: \u201eJeste\u015bmy tutaj. Uspok\u00f3j si\u0119, nie l\u0119kaj si\u0119, \u017ce kiedykolwiek opu\u015bcimy Nasze dziecko, dziecko Naszej Woli\u201d. A aby je uspokoi\u0107, pozwalamy mu odczuwa\u0107 Nasz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 \u017cywiej i obdarzamy je jeszcze wi\u0119kszymi \u0142askami. (z „Ksi\u0119gi Nieba”;  tom 34; 18 kwietnia 1937).  Rzek\u0142 do niej Jezus: \u00abNiewiasto, czemu p\u0142aczesz? Kogo szukasz?\u00bb (J 20,15). T\u0119 noc sp\u0119dzi\u0142am razem z Jezusem w wi\u0119zieniu; ubolewa\u0142am nad Nim, obj\u0119\u0142am Jego kolana, aby Go wspiera\u0107, a Jezus powiedzia\u0142 do mnie: „Moja c\u00f3rko, w Mojej Pasji r\u00f3wnie\u017c chcia\u0142em cierpie\u0107 wi\u0119zienie, aby uwolni\u0107 istoty z lochu winy. O, jakim strasznym wi\u0119zieniem jest dla cz\u0142owieka grzech! Jego nami\u0119tno\u015bci wi\u0105\u017c\u0105 go, jak biednego niewolnika, a moje uwi\u0119zienie i \u0142a\u0144cuchy uwolni\u0142y go z lochu i rozwi\u0105za\u0142y jego \u0142a\u0144cuchy. Dla kochaj\u0105cych dusz, m\u00f3j loch sta\u0142 si\u0119 ich wi\u0119zieniem mi\u0142o\u015bci, gdzie by\u0142yby bezpieczne i chronione przed wszystkim i wszystkimi. Uwolni\u0142em je aby mie\u0107 je jako wi\u0119\u017ani\u00f3w i jako \u017cywe tabernakulum, kt\u00f3re ogrzewa Mnie przed zimnem kamiennych tabernakul\u00f3w, a o wiele bardziej z powodu zimna stworze\u0144, kt\u00f3re uwi\u0119zi\u0142y Mnie w sobie i pozwalaj\u0105 Mi umiera\u0107 z zimna i g\u0142odu. Dlatego bardzo cz\u0119sto opuszczam wi\u0119zienie tabernakulum i przychodz\u0119 do twojego serca, aby si\u0119 ogrza\u0107 z tego zimna i orze\u017awi\u0107 twoj\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, a kiedy widz\u0119, \u017ce szukasz Mnie w tabernakulach ko\u015bcio\u0142\u00f3w, m\u00f3wi\u0119 do ciebie: „Czy nie jeste\u015b prawdziwym wi\u0119zieniem mi\u0142o\u015bci dla Mnie?”.  Szukaj Mnie w swoim sercu i kochaj Mnie”. ( tom 12; 4 grudnia 1918)<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1413","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-wybrane"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1413","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1413"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1413\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1414,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1413\/revisions\/1414"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1413"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1413"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1413"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}