21 Gdy Jezus przeprawi\u0142 si\u0119 z powrotem w \u0142odzi na drugi brzeg, zebra\u0142 si\u0119 wielki t\u0142um wok\u00f3\u0142 Niego, a On by\u0142 jeszcze nad jeziorem. 22 Wtedy przyszed\u0142 jeden z prze\u0142o\u017conych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrza\u0142, upad\u0142 Mu do n\u00f3g i prosi\u0142 usilnie: 23 \u00abMoja c\u00f3reczka dogorywa, przyjd\u017a i po\u0142\u00f3\u017c na ni\u0105 r\u0119ce, aby ocala\u0142a i \u017cy\u0142a\u00bb. 24 Poszed\u0142 wi\u0119c z nim, a wielki t\u0142um szed\u0142 za Nim i zewsz\u0105d na Niego napiera\u0142. 25 A pewna kobieta od dwunastu lat cierpia\u0142a na up\u0142yw krwi. Wiele przecierpia\u0142a od r\u00f3\u017cnych lekarzy 26 i ca\u0142e swe mienie wyda\u0142a, a nic jej nie pomog\u0142o, lecz mia\u0142a si\u0119 jeszcze gorzej. 27 S\u0142ysza\u0142a ona o Jezusie, wi\u0119c przysz\u0142a od ty\u0142u, mi\u0119dzy t\u0142umem, i dotkn\u0119\u0142a si\u0119 Jego p\u0142aszcza. 28 M\u00f3wi\u0142a bowiem: \u00ab\u017bebym si\u0119 cho\u0107 Jego p\u0142aszcza dotkn\u0119\u0142a, a b\u0119d\u0119 zdrowa\u00bb. 29 Zaraz te\u017c usta\u0142 jej krwotok i poczu\u0142a w ciele, \u017ce jest uzdrowiona z dolegliwo\u015bci. 30 A Jezus natychmiast u\u015bwiadomi\u0142 sobie, \u017ce moc wysz\u0142a od Niego. Obr\u00f3ci\u0142 si\u0119 w t\u0142umie i zapyta\u0142: \u00abKto si\u0119 dotkn\u0105\u0142 mojego p\u0142aszcza?\u00bb 31 Odpowiedzieli Mu uczniowie: \u00abWidzisz, \u017ce t\u0142um zewsz\u0105d Ci\u0119 \u015bciska, a pytasz: Kto si\u0119 Mnie dotkn\u0105\u0142\u00bb. 32 On jednak rozgl\u0105da\u0142 si\u0119, by ujrze\u0107 t\u0119, kt\u00f3ra to uczyni\u0142a. 33 Wtedy kobieta przysz\u0142a zal\u0119kniona i dr\u017c\u0105ca, gdy\u017c wiedzia\u0142a, co si\u0119 z ni\u0105 sta\u0142o, upad\u0142a przed Nim i wyzna\u0142a Mu ca\u0142\u0105 prawd\u0119. 34 On za\u015b rzek\u0142 do niej: \u00abC\u00f3rko, twoja wiara ci\u0119 ocali\u0142a, id\u017a w pokoju i b\u0105d\u017a uzdrowiona ze swej dolegliwo\u015bci!\u00bb. 35 Gdy On jeszcze m\u00f3wi\u0142, przyszli ludzie od prze\u0142o\u017conego synagogi i donie\u015bli: \u00abTwoja c\u00f3rka umar\u0142a, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?\u00bb 36 Lecz Jezus s\u0142ysz\u0105c, co m\u00f3wiono, rzek\u0142 prze\u0142o\u017conemu synagogi: \u00abNie b\u00f3j si\u0119, wierz tylko!\u00bb. 37 I nie pozwoli\u0142 nikomu i\u015b\u0107 z sob\u0105 z wyj\u0105tkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego. 38 Tak przyszli do domu prze\u0142o\u017conego synagogi. Wobec zamieszania, p\u0142aczu i g\u0142o\u015bnego zawodzenia, 39 wszed\u0142 i rzek\u0142 do nich: \u00abCzemu robicie zgie\u0142k i p\u0142aczecie? Dziecko nie umar\u0142o, tylko \u015bpi\u00bb. 40 I wy\u015bmiewali Go. Lecz On odsun\u0105\u0142 wszystkich, wzi\u0105\u0142 z sob\u0105 tylko ojca, matk\u0119 dziecka oraz tych, kt\u00f3rzy z Nim byli, i wszed\u0142 tam, gdzie dziecko le\u017ca\u0142o. 41 Uj\u0105wszy dziewczynk\u0119 za r\u0119k\u0119, rzek\u0142 do niej: \u00abTalitha kum\u00bb, to znaczy: „Dziewczynko, m\u00f3wi\u0119 ci, wsta\u0144!” 42 Dziewczynka natychmiast wsta\u0142a i chodzi\u0142a, mia\u0142a bowiem dwana\u015bcie lat. I os\u0142upieli wprost ze zdumienia. 43 Przykaza\u0142 im te\u017c z naciskiem, \u017ceby nikt o tym nie wiedzia\u0142, i poleci\u0142, aby jej dano je\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u00abMoja c\u00f3reczka dogorywa, przyjd\u017a i po\u0142\u00f3\u017c na ni\u0105 r\u0119ce, aby ocala\u0142a i \u017cy\u0142a\u00bb.(Mk 5,23)<\/strong><\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b rano m\u00f3j ukochany Jezus ukaza\u0142 si\u0119 zjednoczony z Ojcem \u015awi\u0119tym i zdawa\u0142 si\u0119 do niego m\u00f3wi\u0107: To, co przecierpieli\u015bcie dotychczas [ty i Ko\u015bci\u00f3\u0142], to nic innego jak wszystko to, przez co Ja przeszed\u0142em od pocz\u0105tku mojej M\u0119ki a\u017c do wyroku \u015bmierci. Synu, nie pozostaje ci nic innego, jak tylko d\u017awiga\u0107 krzy\u017c na Kalwari\u0119. Kiedy to m\u00f3wi\u0142, wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce b\u0142ogos\u0142awiony Jezus wzi\u0105\u0142 krzy\u017c i po\u0142o\u017cy\u0142 go na ramionach Ojca \u015awi\u0119tego. Sam pomaga\u0142 mu go d\u017awiga\u0107. Kiedy to czyni\u0142, doda\u0142: Wydaje si\u0119, \u017ce m\u00f3j Ko\u015bci\u00f3\u0142 jest jakby umieraj\u0105cy, zw\u0142aszcza je\u015bli chodzi o warunki spo\u0142eczne. Z niepokojem wyczekuj\u0105 okrzyku \u015bmierci. Ale odwagi, m\u00f3j synu. Kiedy ju\u017c dotrzesz na g\u00f3r\u0119 i kiedy krzy\u017c zostanie wywy\u017cszony, wszyscy b\u0119d\u0105 wstrz\u0105\u015bni\u0119ci, a Ko\u015bci\u00f3\u0142 porzuci sw\u00f3j umieraj\u0105cy wygl\u0105d i odzyska pe\u0142ni\u0119 si\u0142. Krzy\u017c b\u0119dzie jedynym \u015brodkiem. I tak jak krzy\u017c by\u0142 jedynym \u015brodkiem, kt\u00f3ry wype\u0142ni\u0142 pustki wytworzone przez grzech i zjednoczy\u0142 55 Boga i cz\u0142owieka, oddzielonych od siebie niesko\u0144czon\u0105 odleg\u0142o\u015bci\u0105, tak te\u017c w obecnych czasach jedynie krzy\u017c wyniesie czo\u0142o mojego odwa\u017cnego i promieniuj\u0105cego Ko\u015bcio\u0142a oraz zmyli i przep\u0119dzi wrog\u00f3w. Powiedzia\u0142 to i znikn\u0105\u0142. Wkr\u00f3tce m\u00f3j ukochany Jezus powr\u00f3ci\u0142 ca\u0142y udr\u0119czony i znowu zacz\u0105\u0142 m\u00f3wi\u0107: C\u00f3rko moja, jak bardzo odczuwam przykro\u015b\u0107 z powodu obecnego spo\u0142ecze\u0144stwa! S\u0105 moimi cz\u0142onkami i nie mog\u0119 ich nie kocha\u0107. Ze Mn\u0105 jest tak jak z kim\u015b, kto ma zaka\u017cone i obola\u0142e rami\u0119 lub zaka\u017con\u0105 i obola\u0142\u0105 r\u0119k\u0119. Czy jej nienawidzi? Czy czuje do niej odraz\u0119? Ach nie, wr\u0119cz otacza j\u0105 troskliw\u0105 opiek\u0105. Kto wie ile wydaje, aby j\u0105 uzdrowi\u0107! To powoduje b\u00f3l ca\u0142ego jego cia\u0142a i sprawia, \u017ce jest um\u0119czony i przygn\u0119biony, dop\u00f3ki nie uda mu si\u0119 jej uzdrowi\u0107. Taki jest m\u00f3j stan. Widz\u0119, \u017ce moje cz\u0142onki s\u0105 zaka\u017cone i zranione i z tego powodu odczuwam b\u00f3l oraz smutek. Dlatego jestem bardziej sk\u0142onny, by je kocha\u0107. Och, jak bardzo r\u00f3\u017cni si\u0119 moja mi\u0142o\u015b\u0107 od mi\u0142o\u015bci stworze\u0144! Jestem zmuszony je kocha\u0107, gdy\u017c nale\u017c\u0105 do Mnie. Jednak stworzenia nie kochaj\u0105 Mnie jak kogo\u015b, kto do nich nale\u017cy. A je\u015bli Mnie kochaj\u0105, to kochaj\u0105 Mnie dla w\u0142asnego dobra. Potem znikn\u0105\u0142, a ja znalaz\u0142am si\u0119 w sobie. <\/p>\n\n\n\n (z „Ksi\u0119gi Nieba”; tom 4; 2 wrze\u015bnia 190; t\u0142umaczenie: www.wolaboza.org)<\/p>\n\n\n\n M\u00f3wi\u0142a bowiem: \u00ab\u017bebym si\u0119 cho\u0107 Jego p\u0142aszcza dotkn\u0119\u0142a, a b\u0119d\u0119 zdrowa\u00bb. (Mk 5, 28)<\/strong><\/p>\n\n\n\n Wtedy pomy\u015bla\u0142am sobie: „W tej \u015awi\u0119tej Woli nie mo\u017cna zobaczy\u0107 cud\u00f3w ani nadzwyczajnych rzeczy, kt\u00f3rych stworzenia tak bardzo pragn\u0105 i przemierzy\u0142yby p\u00f3\u0142 \u015bwiata, aby mie\u0107 jedno z nich. Przeciwnie, wszystko dzieje si\u0119 mi\u0119dzy dusz\u0105, a Bogiem, a kiedy stworzenia otrzymuj\u0105 dobro, nie wiedz\u0105, sk\u0105d ono pochodzi. Te dusze, kt\u00f3re \u017cyj\u0105 w Bo\u017cej Woli, s\u0105 naprawd\u0119 jak s\u0142o\u0144ce, na kt\u00f3re nikt nie zwraca uwagi, podczas gdy ono daje \u017cycie i ciep\u0142o wszystkim.”<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n Teraz, gdy o tym my\u015bla\u0142am, m\u00f3j Jezus powr\u00f3ci\u0142 wygl\u0105daj\u0105c imponuj\u0105co i doda\u0142: „Jakie cuda, jakie cuda! Czy\u017c nie jest najwi\u0119kszym cudem czynienie Mojej Woli? <\/em><\/p>\n\n\n\n Moja Wola jest wieczna i jest to wieczny cud, kt\u00f3ry nigdy nie ustaje, jest to cud ka\u017cdej chwili, w niej wola ludzka ma sta\u0142e po\u0142\u0105czenie z Wol\u0105 Bo\u017c\u0105.<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n Wskrzeszanie umar\u0142ych, przywracanie wzroku niewidomym i inne nie s\u0105 rzeczami wiecznymi, podlegaj\u0105 przemijaniu, dlatego mog\u0105 si\u0119 nazywa\u0107 cieniami cud\u00f3w, cudami przemijaj\u0105cymi w por\u00f3wnaniu z wielkim i trwa\u0142ym cudem \u017cycia w Mojej Woli. <\/p>\n\n\n\n A ty nie zwracaj uwagi na te (ma\u0142e) cuda; Ja wiem, kiedy s\u0105 one w\u0142a\u015bciwe i konieczne.”<\/p>\n\n\n\n (z „Ksi\u0119gi Nieba”; tom 13; 12 listopada 1921)<\/p>\n\n\n\n A Jezus natychmiast u\u015bwiadomi\u0142 sobie, \u017ce moc wysz\u0142a od Niego. Obr\u00f3ci\u0142 si\u0119 w t\u0142umie i zapyta\u0142: \u00abKto si\u0119 dotkn\u0105\u0142 mojego p\u0142aszcza?\u00bb (Mk 5, 30)<\/strong><\/p>\n\n\n\n ... „Moja c\u00f3rko, Moja Wola jest niezmierzona, a wszystko, co mo\u017ce z Jej wn\u0119trza wyj\u015b\u0107, nosi znami\u0119 tej niezmierzono\u015bci.. Jedno jedyne s\u0142owo z Niej wyprowadzi\u0142o niezmierzono\u015b\u0107 nieba ze wszystkimi gwiazdami; z jednego Jej s\u0142owa wysz\u0142o s\u0142o\u0144ce z jego bezmiern\u0105 pe\u0142ni\u0105 \u015bwiat\u0142a, i tak jest z wieloma innymi rzeczami. <\/em><\/p>\n\n\n\n Aby jednak wyprowadzi\u0107 to niezmierzone \u015bwiat\u0142o i niebo, musia\u0142em najpierw stworzy\u0107 przestrze\u0144, w kt\u00f3rej mog\u0142em umie\u015bci\u0107 t\u0119 niezmierzono\u015b\u0107 \u015bwiat\u0142a i nieba. Gdy wi\u0119c moja Wola chce przem\u00f3wi\u0107, najpierw sprawdza, czy istnieje miejsce na wielki dar Jej s\u0142owa \u2014 kt\u00f3rym mo\u017ce by\u0107 kolejne niebo, s\u0142o\u0144ce, jeszcze wi\u0119ksze morze.<\/em><\/p>\n\n\n\n Dlatego Moja Wola cz\u0119sto milczy, bo nie ma miejsca w stworzeniach, gdzie mog\u0142aby z\u0142o\u017cy\u0107 wielki Dar niezmierzono\u015bci Swego S\u0142owa. Aby m\u00f3wi\u0107, najpierw bilokuje Swoj\u0105 Wol\u0119, a potem m\u00f3wi i sk\u0142ada w sobie samej swoje niezmierzone Dary. To by\u0142 pow\u00f3d, dla kt\u00f3rego, kiedy stworzyli\u015bmy cz\u0142owieka, dali\u015bmy mu najwi\u0119kszy Dar, najcenniejsze i najbogatsze dziedzictwo, a mianowicie Moj\u0105 Wol\u0119, jako stra\u017cniczk\u0119 skarbu w nim \u2014 aby m\u00f3c opowiada\u0107 mu niespodzianki naszych niezmierzonych dar\u00f3w S\u0142owa naszego FIAT.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kiedy odrzuci\u0142 nasz\u0105 zbilokowan\u0105 Wol\u0119, nie znale\u017ali\u015bmy ju\u017c w nim miejsca, w kt\u00f3rym mogliby\u015bmy z\u0142o\u017cy\u0107 wielki Dar naszego tw\u00f3rczego S\u0142owa. Dlatego pozosta\u0142 ubogi, ze wszystkimi n\u0119dzy swojej ludzkiej woli.<\/em><\/p>\n\n\n\n Zobacz te\u017c, \u017ce ze wszystkiego, co si\u0119 dokona\u0142o w Moim Cz\u0142owiecze\u0144stwie, by\u0142o ograniczenie w Nim ca\u0142ej niezmierzono\u015bci mojej Boskiej Woli. Cuda, kt\u00f3rych dokona\u0142em, mo\u017cna w por\u00f3wnaniu z tym nazwa\u0107 niczym \u2014 tym bardziej \u017ce le\u017ca\u0142o w mojej naturze udziela\u0107 \u017cycia umar\u0142ym, wskrzeszaj\u0105c ich, przywraca\u0107 wzrok niewidomym, mow\u0119 niemym i czyni\u0107 wszystko inne cudowne, czego dokona\u0142em. <\/em><\/p>\n\n\n\n We Mnie by\u0142o to istotowo zawarte, \u017ce mog\u0142em udziela\u0107 tylu d\u00f3br, ile chcia\u0142em. By\u0142o to cudem co najwy\u017cej dla tych, kt\u00f3rzy otrzymywali te dobrodziejstwa; lecz dla Mnie wielkim cudem by\u0142o to, \u017ce zamkn\u0105\u0142em w sobie moje B\u00f3stwo, niezmierzono\u015b\u0107 Mojej Woli, Jej bezkresne \u015bwiat\u0142o, Jej pi\u0119kno i nieosi\u0105galn\u0105 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107. To by\u0142 cud nad cudami, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 uczyni\u0107 tylko B\u00f3g.<\/em> <\/em>Dlatego, jakkolwiek wiele mog\u0119 da\u0107 stworzeniu, zawsze da\u0142bym niewiele w por\u00f3wnaniu z wielkim Darem Mojej Woli. <\/em><\/p>\n\n\n\n W tym stworzeniu ujrzy si\u0119 nowe niebiosa, jeszcze bardziej \u015bwietliste s\u0142o\u0144ca, rzeczy nies\u0142ychane, niespodzianki nigdy nie widziane.<\/em><\/p>\n\n\n\n Niebo i ziemia dr\u017c\u0105 i zginaj\u0105 kolana przed dusz\u0105, kt\u00f3ra posiada wielki dar Mojej Woli. <\/em><\/p>\n\n\n\n I s\u0142usznie, poniewa\u017c widz\u0105, jak z niej wychodzi dzia\u0142anie oraz \u017cyciodajna i stw\u00f3rcza moc, kt\u00f3r\u0105 zachowuje w nowym \u017cyciu stworzonym przez Boga. <\/em><\/p>\n\n\n\n O, Mocy Mojej Woli! Gdyby Ci\u0119 poznali, jak\u017ce t\u0119skniliby za Twoim wielkim darem i z\u0142o\u017cyliby \u017cycie, by Ci\u0119 posi\u0105\u015b\u0107!”… <\/em><\/p>\n\n\n\n (z „Ksi\u0119gi Nieba”; Do u\u017cytku prywatnego – tom 21; 8 maja 1927 r.)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" 21 Gdy Jezus przeprawi\u0142 si\u0119 z powrotem w \u0142odzi na drugi brzeg, zebra\u0142 si\u0119 wielki t\u0142um wok\u00f3\u0142 Niego, a On by\u0142 jeszcze nad jeziorem. 22 Wtedy przyszed\u0142 jeden z prze\u0142o\u017conych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrza\u0142, upad\u0142 Mu do n\u00f3g i prosi\u0142 usilnie: 23 \u00abMoja c\u00f3reczka dogorywa, przyjd\u017a i po\u0142\u00f3\u017c na ni\u0105 r\u0119ce, aby ocala\u0142a i \u017cy\u0142a\u00bb. 24 Poszed\u0142 wi\u0119c z nim, a wielki t\u0142um szed\u0142 za Nim i zewsz\u0105d na Niego napiera\u0142. 25 A pewna kobieta od dwunastu lat cierpia\u0142a na up\u0142yw krwi. Wiele przecierpia\u0142a od r\u00f3\u017cnych lekarzy 26 i ca\u0142e swe mienie wyda\u0142a, a nic jej nie pomog\u0142o, lecz mia\u0142a si\u0119 jeszcze gorzej. 27 S\u0142ysza\u0142a ona o Jezusie, wi\u0119c przysz\u0142a od ty\u0142u, mi\u0119dzy t\u0142umem, i dotkn\u0119\u0142a si\u0119 Jego p\u0142aszcza. 28 M\u00f3wi\u0142a bowiem: \u00ab\u017bebym si\u0119 cho\u0107 Jego p\u0142aszcza dotkn\u0119\u0142a, a b\u0119d\u0119 zdrowa\u00bb. 29 Zaraz te\u017c usta\u0142 jej krwotok i poczu\u0142a w ciele, \u017ce jest uzdrowiona z dolegliwo\u015bci. 30 A Jezus natychmiast u\u015bwiadomi\u0142 sobie, \u017ce moc wysz\u0142a od Niego. Obr\u00f3ci\u0142 si\u0119 w t\u0142umie i zapyta\u0142: \u00abKto si\u0119 dotkn\u0105\u0142 mojego p\u0142aszcza?\u00bb 31 Odpowiedzieli Mu uczniowie: \u00abWidzisz, \u017ce t\u0142um zewsz\u0105d Ci\u0119 \u015bciska, a pytasz: Kto si\u0119 Mnie dotkn\u0105\u0142\u00bb. 32 On jednak rozgl\u0105da\u0142 si\u0119, by ujrze\u0107 t\u0119, kt\u00f3ra to uczyni\u0142a. 33 Wtedy kobieta przysz\u0142a zal\u0119kniona i dr\u017c\u0105ca, gdy\u017c wiedzia\u0142a, co si\u0119 z ni\u0105 sta\u0142o, upad\u0142a przed Nim i wyzna\u0142a Mu ca\u0142\u0105 prawd\u0119. 34 On za\u015b rzek\u0142 do niej: \u00abC\u00f3rko, twoja wiara ci\u0119 ocali\u0142a, id\u017a w pokoju i b\u0105d\u017a uzdrowiona ze swej dolegliwo\u015bci!\u00bb. 35 Gdy On jeszcze m\u00f3wi\u0142, przyszli ludzie od prze\u0142o\u017conego synagogi i donie\u015bli: \u00abTwoja c\u00f3rka umar\u0142a, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?\u00bb 36 Lecz Jezus s\u0142ysz\u0105c, co m\u00f3wiono, rzek\u0142 prze\u0142o\u017conemu synagogi: \u00abNie b\u00f3j si\u0119, wierz tylko!\u00bb. 37 I nie pozwoli\u0142 nikomu i\u015b\u0107 z sob\u0105 z wyj\u0105tkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego. 38 Tak przyszli do domu prze\u0142o\u017conego synagogi. Wobec zamieszania, p\u0142aczu i g\u0142o\u015bnego zawodzenia, 39 wszed\u0142 i rzek\u0142 do nich: \u00abCzemu robicie zgie\u0142k i p\u0142aczecie? Dziecko nie umar\u0142o, tylko \u015bpi\u00bb. 40 I wy\u015bmiewali Go. Lecz On odsun\u0105\u0142 wszystkich, wzi\u0105\u0142 z sob\u0105 tylko ojca, matk\u0119 dziecka oraz tych, kt\u00f3rzy z Nim byli, i wszed\u0142 tam, gdzie dziecko le\u017ca\u0142o. 41 Uj\u0105wszy dziewczynk\u0119 za r\u0119k\u0119, rzek\u0142 do niej: \u00abTalitha kum\u00bb, to znaczy: „Dziewczynko, m\u00f3wi\u0119 ci, wsta\u0144!” 42 Dziewczynka natychmiast wsta\u0142a i chodzi\u0142a, mia\u0142a bowiem dwana\u015bcie lat. I os\u0142upieli wprost ze zdumienia. 43 Przykaza\u0142 im te\u017c z naciskiem, \u017ceby nikt o tym nie wiedzia\u0142, i poleci\u0142, aby jej dano je\u015b\u0107. \u00abMoja c\u00f3reczka dogorywa, przyjd\u017a i po\u0142\u00f3\u017c na ni\u0105 r\u0119ce, aby ocala\u0142a i \u017cy\u0142a\u00bb.(Mk 5,23) Dzi\u015b rano m\u00f3j ukochany Jezus ukaza\u0142 si\u0119 zjednoczony z Ojcem \u015awi\u0119tym i zdawa\u0142 si\u0119 do niego m\u00f3wi\u0107: To, co przecierpieli\u015bcie dotychczas [ty i Ko\u015bci\u00f3\u0142], to nic innego jak wszystko to, przez co Ja przeszed\u0142em od pocz\u0105tku mojej M\u0119ki a\u017c do wyroku \u015bmierci. Synu, nie pozostaje ci nic innego, jak tylko d\u017awiga\u0107 krzy\u017c na Kalwari\u0119. Kiedy to m\u00f3wi\u0142, wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce b\u0142ogos\u0142awiony Jezus wzi\u0105\u0142 krzy\u017c i po\u0142o\u017cy\u0142 go na ramionach Ojca \u015awi\u0119tego. Sam pomaga\u0142 mu go d\u017awiga\u0107. Kiedy to czyni\u0142, doda\u0142: Wydaje si\u0119, \u017ce m\u00f3j Ko\u015bci\u00f3\u0142 jest jakby umieraj\u0105cy, zw\u0142aszcza je\u015bli chodzi o warunki spo\u0142eczne. Z niepokojem wyczekuj\u0105 okrzyku \u015bmierci. Ale odwagi, m\u00f3j synu. Kiedy ju\u017c dotrzesz na g\u00f3r\u0119 i kiedy krzy\u017c zostanie wywy\u017cszony, wszyscy b\u0119d\u0105 wstrz\u0105\u015bni\u0119ci, a Ko\u015bci\u00f3\u0142 porzuci sw\u00f3j umieraj\u0105cy wygl\u0105d i odzyska pe\u0142ni\u0119 si\u0142. Krzy\u017c b\u0119dzie jedynym \u015brodkiem. I tak jak krzy\u017c by\u0142 jedynym \u015brodkiem, kt\u00f3ry wype\u0142ni\u0142 pustki wytworzone przez grzech i zjednoczy\u0142 55 Boga i cz\u0142owieka, oddzielonych od siebie niesko\u0144czon\u0105 odleg\u0142o\u015bci\u0105, tak te\u017c w obecnych czasach jedynie krzy\u017c wyniesie czo\u0142o mojego odwa\u017cnego i promieniuj\u0105cego Ko\u015bcio\u0142a oraz zmyli i przep\u0119dzi wrog\u00f3w. Powiedzia\u0142 to i znikn\u0105\u0142. Wkr\u00f3tce m\u00f3j ukochany Jezus powr\u00f3ci\u0142 ca\u0142y udr\u0119czony i znowu zacz\u0105\u0142 m\u00f3wi\u0107: C\u00f3rko moja, jak bardzo odczuwam przykro\u015b\u0107 z powodu obecnego spo\u0142ecze\u0144stwa! S\u0105 moimi cz\u0142onkami i nie mog\u0119 ich nie kocha\u0107. Ze Mn\u0105 jest tak jak z kim\u015b, kto ma zaka\u017cone i obola\u0142e rami\u0119 lub zaka\u017con\u0105 i obola\u0142\u0105 r\u0119k\u0119. Czy jej nienawidzi? Czy czuje do niej odraz\u0119? Ach nie, wr\u0119cz otacza j\u0105 troskliw\u0105 opiek\u0105. Kto wie ile wydaje, aby j\u0105 uzdrowi\u0107! To powoduje b\u00f3l ca\u0142ego jego cia\u0142a i sprawia, \u017ce jest um\u0119czony i przygn\u0119biony, dop\u00f3ki nie uda mu si\u0119 jej uzdrowi\u0107. Taki jest m\u00f3j stan. Widz\u0119, \u017ce moje cz\u0142onki s\u0105 zaka\u017cone i zranione i z tego powodu odczuwam b\u00f3l oraz smutek. Dlatego jestem bardziej sk\u0142onny, by je kocha\u0107. Och, jak bardzo r\u00f3\u017cni si\u0119 moja mi\u0142o\u015b\u0107 od mi\u0142o\u015bci stworze\u0144! Jestem zmuszony je kocha\u0107, gdy\u017c nale\u017c\u0105 do Mnie. Jednak stworzenia nie kochaj\u0105 Mnie jak kogo\u015b, kto do nich nale\u017cy. A je\u015bli Mnie kochaj\u0105, to kochaj\u0105 Mnie dla w\u0142asnego dobra. Potem znikn\u0105\u0142, a ja znalaz\u0142am si\u0119 w sobie. (z „Ksi\u0119gi Nieba”; tom 4; 2 wrze\u015bnia 190; t\u0142umaczenie: www.wolaboza.org) M\u00f3wi\u0142a bowiem: \u00ab\u017bebym si\u0119 cho\u0107 Jego p\u0142aszcza dotkn\u0119\u0142a, a b\u0119d\u0119 zdrowa\u00bb. (Mk 5, 28) Wtedy pomy\u015bla\u0142am sobie: „W tej \u015awi\u0119tej Woli nie mo\u017cna zobaczy\u0107 cud\u00f3w ani nadzwyczajnych rzeczy, kt\u00f3rych stworzenia tak bardzo pragn\u0105 i przemierzy\u0142yby p\u00f3\u0142 \u015bwiata, aby mie\u0107 jedno z nich. Przeciwnie, wszystko dzieje si\u0119 mi\u0119dzy dusz\u0105, a Bogiem, a kiedy stworzenia otrzymuj\u0105 dobro, nie wiedz\u0105, sk\u0105d ono pochodzi. Te dusze, kt\u00f3re \u017cyj\u0105 w Bo\u017cej Woli, s\u0105 naprawd\u0119 jak s\u0142o\u0144ce, na kt\u00f3re nikt nie zwraca uwagi, podczas gdy ono daje \u017cycie i ciep\u0142o wszystkim.” Teraz, gdy o tym my\u015bla\u0142am, m\u00f3j Jezus powr\u00f3ci\u0142 wygl\u0105daj\u0105c imponuj\u0105co i doda\u0142: „Jakie cuda, jakie cuda! Czy\u017c nie jest najwi\u0119kszym cudem czynienie Mojej Woli? Moja Wola jest wieczna i jest to wieczny cud, kt\u00f3ry nigdy nie ustaje, jest to cud ka\u017cdej chwili, w niej wola ludzka ma sta\u0142e po\u0142\u0105czenie z Wol\u0105 Bo\u017c\u0105. Wskrzeszanie umar\u0142ych, przywracanie wzroku niewidomym i inne nie s\u0105 rzeczami wiecznymi, podlegaj\u0105 przemijaniu, dlatego mog\u0105 si\u0119 nazywa\u0107 cieniami cud\u00f3w, cudami przemijaj\u0105cymi w por\u00f3wnaniu z wielkim i trwa\u0142ym cudem \u017cycia w Mojej Woli. A ty nie zwracaj uwagi na te (ma\u0142e) cuda; Ja wiem, kiedy s\u0105 one w\u0142a\u015bciwe i konieczne.” (z „Ksi\u0119gi Nieba”; tom 13; 12 listopada 1921) A Jezus natychmiast u\u015bwiadomi\u0142 sobie, \u017ce moc wysz\u0142a od Niego. Obr\u00f3ci\u0142 si\u0119 w t\u0142umie i zapyta\u0142: \u00abKto si\u0119 dotkn\u0105\u0142 mojego p\u0142aszcza?\u00bb (Mk 5, 30) … „Moja c\u00f3rko, Moja Wola jest niezmierzona, a wszystko, co mo\u017ce z Jej wn\u0119trza wyj\u015b\u0107, nosi znami\u0119 tej niezmierzono\u015bci.. Jedno jedyne s\u0142owo z Niej wyprowadzi\u0142o niezmierzono\u015b\u0107 nieba ze wszystkimi gwiazdami; z jednego Jej s\u0142owa wysz\u0142o s\u0142o\u0144ce z jego bezmiern\u0105 pe\u0142ni\u0105 \u015bwiat\u0142a, i tak jest z wieloma innymi rzeczami. Aby jednak wyprowadzi\u0107 to niezmierzone \u015bwiat\u0142o i niebo, musia\u0142em najpierw stworzy\u0107 przestrze\u0144, w kt\u00f3rej mog\u0142em umie\u015bci\u0107 t\u0119 niezmierzono\u015b\u0107 \u015bwiat\u0142a i nieba. Gdy wi\u0119c moja Wola chce przem\u00f3wi\u0107, najpierw sprawdza, czy istnieje miejsce na wielki dar Jej s\u0142owa \u2014 kt\u00f3rym mo\u017ce by\u0107 kolejne niebo, s\u0142o\u0144ce, jeszcze wi\u0119ksze morze. Dlatego Moja Wola cz\u0119sto milczy, bo nie ma miejsca w stworzeniach, gdzie mog\u0142aby z\u0142o\u017cy\u0107 wielki Dar niezmierzono\u015bci Swego S\u0142owa. Aby m\u00f3wi\u0107, najpierw bilokuje Swoj\u0105 Wol\u0119, a potem m\u00f3wi i sk\u0142ada w sobie samej swoje niezmierzone Dary. To by\u0142 pow\u00f3d, dla kt\u00f3rego, kiedy stworzyli\u015bmy cz\u0142owieka, dali\u015bmy mu najwi\u0119kszy Dar, najcenniejsze i najbogatsze dziedzictwo, a mianowicie Moj\u0105 Wol\u0119, jako stra\u017cniczk\u0119 skarbu w nim \u2014 aby m\u00f3c opowiada\u0107 mu niespodzianki naszych niezmierzonych dar\u00f3w S\u0142owa naszego FIAT. Kiedy odrzuci\u0142 nasz\u0105 zbilokowan\u0105 Wol\u0119, nie znale\u017ali\u015bmy ju\u017c w nim miejsca, w kt\u00f3rym mogliby\u015bmy z\u0142o\u017cy\u0107 wielki Dar naszego tw\u00f3rczego S\u0142owa. Dlatego pozosta\u0142 ubogi, ze wszystkimi n\u0119dzy swojej ludzkiej woli. Zobacz te\u017c, \u017ce ze wszystkiego, co si\u0119 dokona\u0142o w Moim Cz\u0142owiecze\u0144stwie, by\u0142o ograniczenie w Nim ca\u0142ej niezmierzono\u015bci mojej Boskiej Woli. Cuda, kt\u00f3rych dokona\u0142em, mo\u017cna w por\u00f3wnaniu z tym nazwa\u0107 niczym \u2014 tym bardziej \u017ce le\u017ca\u0142o w mojej naturze udziela\u0107 \u017cycia umar\u0142ym, wskrzeszaj\u0105c ich, przywraca\u0107 wzrok niewidomym, mow\u0119 niemym i czyni\u0107 wszystko inne cudowne, czego dokona\u0142em. We Mnie by\u0142o to istotowo zawarte, \u017ce mog\u0142em udziela\u0107 tylu d\u00f3br, ile chcia\u0142em. By\u0142o to cudem co najwy\u017cej dla tych, kt\u00f3rzy otrzymywali te dobrodziejstwa; lecz dla Mnie wielkim cudem by\u0142o to, \u017ce zamkn\u0105\u0142em w sobie moje B\u00f3stwo, niezmierzono\u015b\u0107 Mojej Woli, Jej bezkresne \u015bwiat\u0142o, Jej pi\u0119kno i nieosi\u0105galn\u0105 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107. To by\u0142 cud nad cudami, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 uczyni\u0107 tylko B\u00f3g. Dlatego, jakkolwiek wiele mog\u0119 da\u0107 stworzeniu, zawsze da\u0142bym niewiele w por\u00f3wnaniu z wielkim Darem Mojej Woli. W tym stworzeniu ujrzy si\u0119 nowe niebiosa, jeszcze bardziej \u015bwietliste s\u0142o\u0144ca, rzeczy nies\u0142ychane, niespodzianki nigdy nie widziane. Niebo i ziemia dr\u017c\u0105 i zginaj\u0105 kolana przed dusz\u0105, kt\u00f3ra posiada wielki dar Mojej Woli. I s\u0142usznie, poniewa\u017c widz\u0105, jak z niej wychodzi dzia\u0142anie oraz \u017cyciodajna i stw\u00f3rcza moc, kt\u00f3r\u0105 zachowuje w nowym \u017cyciu stworzonym przez Boga. O, Mocy Mojej Woli! Gdyby Ci\u0119 poznali, jak\u017ce t\u0119skniliby za Twoim wielkim darem i z\u0142o\u017cyliby \u017cycie, by Ci\u0119 posi\u0105\u015b\u0107!”… (z „Ksi\u0119gi Nieba”; Do u\u017cytku prywatnego – tom 21; 8 maja 1927 r.)<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1016","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-wybrane"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1016","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1016"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1016\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1017,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1016\/revisions\/1017"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1016"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1016"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wybrane.echobogafiat.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1016"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}