WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH (J 11,17-27).
„Jezus jej odpowiedział: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto wierzy we mnie, choćby i umarł, żyć będzie…”. (J 11,25-26)
(204) Otóż, kiedy widziałam Jezusa lub kapłana celebrującego Święte Tajemnice, Jezus dał mi do zrozumienia, że we Mszy Świętej znajduje się cały fundament naszej najświętszej religii.
O tak, Msza mówi nam wszystko i mówi o wszystkim; przypomina nam o naszym Odkupieniu; mówi nam, krok po kroku, o cierpieniach, które Jezus poniósł za nas; objawia nam także Jego ogromną Miłość, ponieważ nie wystarczyło Mu umrzeć na Krzyżu, ale chciał kontynuować swój ofiarny stan w Najświętszej Eucharystii.
Msza Święta mówi nam również, że nasze ciała, zbutwiałe i zredukowane w śmierci do prochu, zmartwychwstaną w Dniu Sądu, razem z Chrystusem, do nieśmiertelnego i chwalebnego życia.
Jezus dał mi do zrozumienia, że najbardziej pocieszającą rzeczą dla chrześcijanina oraz najwyższymi i najwznioślejszymi tajemnicami naszej świętej religii są Eucharystia i zmartwychwstanie naszych ciał do chwały. Są to głębokie tajemnice, które zrozumiemy dopiero w zaświatach, ale Jezus w Sakramencie sprawia, że chwytamy je niemal rękoma, na różne sposoby.
Po pierwsze Jego Zmartwychwstanie, po drugie Jego stan unicestwienia pod tymi postaciami, a jednak jest to tak pewne, że Jezus żyje i jest tu naprawdę obecny. Kiedy te Postacie zostają pochłonięte, Jego rzeczywista obecność już nie istnieje.
A kiedy te Postacie są znowu konsekrowane, On przychodzi ponownie, aby przyjąć Swój Sakramentalny Stan. W ten sposób Sakramentalny Pan przypomina nam o zmartwychwstaniu naszych ciał do chwały
Tak jak Jezus, gdy kończy się Jego Sakramentalna Postać, przebywa na Łonie Boga Ojca, tak też – gdy kończy się nasze życie, nasze dusze pójdą i zamieszkają w niebie, na Łonie Boga, podczas gdy nasze ciała zostaną strawione, tak że można powiedzieć, że praktycznie przestały istnieć; ale wtedy, cudem Bożej wszechmocy, otrzymają nowe życie, zjednoczą się z duszą i zjednoczone, będą cieszyć się wieczną błogością.
Czy może być coś bardziej pocieszającego dla ludzkiego serca niż fakt, że nie tylko dusza, ale i ciało będą cieszyć się wieczną radością?
Wydaje mi się, że w tym wzniosłym dniu będzie tak, jakby niebo było pełne gwiazd i wzeszło słońce. Co się stanie?
Swoim ogromnym światłem słońce pochłania gwiazdy i sprawia, że znikają; ale gwiazdy [nadal] istnieją. Słońce jest Bogiem, a wszystkie błogosławione dusze są gwiazdami.
Swoim niezmierzonym światłem Bóg wchłonie nas wszystkich w Siebie, abyśmy istnieli w Bogu i pływali w niezmierzonym Morzu Boga. O, jak wiele rzeczy Jezus mówi nam w Sakramencie, ale któż może je wszystkie wyliczyć?
To naprawdę byłoby zbyt długie, ale jeśli Pan pozwoli, powiem więcej przy innych okazjach…
(z „Księgi Nieba”; – Tom 1; (204)
……………………………
Kiedy byłam w moim zwyczajowym stanie, mój najukochańszy Jezus przyszedł po długim oczekiwaniu i usiadłszy na chwilkę obok mnie, powiedział do mnie:
„Moja córko, kto stara się we wszystkim upodobnić do Mojego Życia, ten nie czyni nic innego, jak tylko dodaje kolejną, szczególną woń do tego wszystkiego, co Ja uczyniłem w Moim Życiu, tak że napełnia wonią Niebo i cały Kościół; owszem, nawet źli czują tę niebiańską woń, która się unosi.
Prawdą jest też to, że Święci są niczym innym, jak wieloma wonnościami i to właśnie najbardziej zachwyca Kościół, i Niebo, bo różnią się od siebie.
Nie tylko to, ale jeśli ktoś próbuje kontynuować Moje Życie, robiąc to, co Ja robiłem, gdziekolwiek może – a gdzie nie może, przynajmniej z chęcią i zamiarem zrobienia tego – to trzymam go w rękach tak, jakbym kontynuował całe Moje Życie w tej duszy, nie jako coś przeszłego ale jakbym Ja żył teraz.
To jest skarb w Moich rękach, bo jak podwajam skarb tego wszystkiego, co uczyniłem, tak używam go dla dobra całej ludzkości. Więc czy nie chcesz być jedną z nich?”.
Byłam dość zakłopotana i nie wiedziałam co odpowiedzieć, a Jezus zniknął mi z oczu. Ale nieco później wrócił, wraz z wieloma ludźmi, którzy bardzo bali się śmierci. Kiedy to zobaczyłam, powiedziałam: „Mój miły Jezu, to musi być moja wina, że nie boję się śmierci, podczas gdy widzę, że tak wielu się jej boi.
Ponieważ jednak myślę tylko o tym, że śmierć zjednoczy mnie z Tobą na zawsze i położy kres męczarniom mojego ciężkiego oddzielenia(od Ciebie), myśl o śmierci nie tylko mnie nie przeraża, ale jest ulgą, przynosi mi pokój i jestem w świątecznym nastroju, nie zwracając uwagi na wszystkie inne konsekwencje, które śmierć przynosi.”
A Jezus: „Córko, w rzeczywistości ten dziwny lęk przed śmiercią jest czymś głupim, skoro ktoś ma wszystkie Moje zasługi, cnoty i uczynki, jako paszport do wejścia do Nieba, które dałem jako dar dla wszystkich.
Ci, którzy dodali jeszcze coś od siebie, profitują jeszcze bardziej z tego Mojego Daru; a z całym tym kapitałem, jakiż strach można mieć jeszcze przed śmiercią? Przeciwnie, z tym niezwykle bezpiecznym paszportem dusza może wejść gdziekolwiek zechce, a z uwagi na jej paszport wszyscy ją szanują i przepuszczają.
Jeśli chodzi o ciebie, to twój całkowity brak lęku przed śmiercią wynika z faktu, że miałaś do czynienia ze Mną i wiesz z doświadczenia, jak słodkie, i drogie jest zjednoczenie z Najwyższym Dobrem.
Wiedz jednak, że najmilszym hołdem, jaki można Mi złożyć, jest pragnienie śmierci, aby zjednoczyć się ze Mną. Jest to najpiękniejsze przygotowanie, aby dusza została oczyszczona i szła bez przerwy wprost do nieba.”Gdy to powiedział, zniknął.
(z „Księgi Nieba”; tom 4; 6 stycznia 1902)
WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH (2. Św. Msza – J 14, 1–6)
1 Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! 2 W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. 3 A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. 4 Znacie drogę, dokąd Ja idę». 5 Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» 6 Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.
Znacie drogę, dokąd Ja idę». (J 14, 4)
Kiedy byłam w swoim zwyczajowym stanie, znalazłam się poza sobą. Po długim błądzeniu w poszukiwaniu Jezusa, zamiast Niego znalazłam Królową Matkę, a przygnębiona i zmęczona powiedziałam do Niej: „Moja najsłodsza Mamo, zgubiłam drogę do odnalezienia Jezusa, nie wiem, dokąd iść, ani co robić, aby Go znowu odnaleźć”.
Mówiąc to, płakałam, a Ona powiedziała do mnie: „Córko Moja, pójdź za Mną, a znajdziesz drogę i Jezusa. Co więcej, chcę cię nauczyć tajemnicy w jaki sposób możesz zawsze być z Jezusem i zawsze żyć zadowolona i szczęśliwa, nawet tutaj na tej ziemi: pamiętaj(i trzymaj to) w swoim wnętrzu, że na świecie jest tylko Jezus i ty, i nikt inny; i że tylko Jemu musisz się podobać, zadowalać i kochać Go, i tylko od Niego oczekiwać, że będziesz kochana i zadowolona we wszystkim.
Jeśli w ten sposób jesteś z Jezusem, nie będziesz się już troszczyła o to, czy otaczają cię oszczerstwa czy pochwały, krewni czy obcy, przyjaciele czy wrogowie. Tylko Jezus będzie twoją radością, i tylko Jezus wystarczy ci za wszystkich. Moja córko, dopóki wszystko, co istnieje tu na dole, nie zniknie całkowicie z twojej duszy, nie znajdziesz prawdziwego i trwałego zadowolenia.”
Kiedy Ona to mówiła, Jezus pojawił się pośród nas, jak z błyskawicy. Wzięłam Go i zabrałam ze sobą; wtedy znalazłam się w sobie.
(z „Księgi Nieba”; tom 4; 21 sierpnia 1901)
WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH (3. Msza Św. – Łk 7, 11–17)
11 Wkrótce potem udał się do pewnego miasta, zwanego Nain; a szli z Nim Jego uczniowie i tłum wielki. 12 Gdy zbliżył się do bramy miejskiej, właśnie wynoszono umarłego – jedynego syna matki, a ta była wdową. Towarzyszył jej spory tłum z miasta. 13 Na jej widok Pan użalił się nad nią i rzekł do niej: «Nie płacz!» 14 Potem przystąpił, dotknął się mar – a ci, którzy je nieśli, stanęli – i rzekł: «Młodzieńcze, tobie mówię wstań!» 15 Zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce. 16 A wszystkich ogarnął strach; wielbili Boga i mówili: «Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg łaskawie nawiedził lud swój». 17 I rozeszła się ta wieść o Nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.
Potem przystąpił, dotknął się mar – a ci, którzy je nieśli, stanęli – i rzekł: «Młodzieńcze, tobie mówię wstań!» (Łk 7, 14)
(…) Miłości moja, wola ludzka jest siewcą wszelkiego zła, dlatego proszę Cię, abyś dokonał cudu nad cudami; spraw, aby Twoja Wola panowała na ziemi, tak jak panuje w niebie, aby skończyło się wszelkie zło moralne i fizyczne. Moja umiłowana Dobroci, w czasie Twego publicznego życia nieustannie rozsiewasz Twoje Boskie Słowo, pocieszając wszędzie strapionych; gdy spotykasz matkę płaczącą i odprowadzającą własnego syna na pogrzeb, nie opierasz się łzom tej kobiety, podchodzisz do trumny, budzisz chłopca i zwracasz go Mamie. Moja miłość, moje „kocham cię” towarzyszy ci, gdy przywracasz życie temu, kto je utracił, prosząc cię o przywrócenie do życia tak wielu dusz, które są martwe dla twojej Boskiej Woli, o osuszenie łez Boskiej Woli, która – bardziej niż matka – wciąż płacze po tylu wiekach, widząc, że wielka część Jej dzieci jest jakby martwa dla Niej.
(z ” Wędrówki duszy w Królestwie Woli Bożej” z pism Sługi Bożej Luizy Piccarrety; Siedemnasta godzina)
—————————-
Następnie podążałam za aktami Bożego Fiat i wędrowałam przez dzieła stworzenia. Przybyłam do ogrodu Eden i odwiedziłam najważniejsze wydarzenia oraz osoby z historii świata, aby w imieniu wszystkich błagać o Królestwo Bożej Woli na ziemi. Wtedy mój słodki Jezus poruszył się we mnie i powiedział do mnie:
„Moja córko, kiedy człowiek wycofał się z Mojej Bożej Woli, zadał śmierć wszystkim dobrom, które Moje Boże Fiat wytworzyłoby w nim, gdyby człowiek Go nie odrzucił. Kiedy człowiek opuścił Moją Wolę, umarł nieustanny akt Bożego Życia w człowieku.
Umarła świętość, która nieustannie wzrasta. Umarło światło, które zawsze jaśnieje, i piękno, które nieprzerwanie czyni [duszę] piękniejszą. Umarła niestrudzona miłość, która nigdy nie mówi: „Wystarczy”, lecz pragnie nieustannie dawać. Tym bardziej że wraz z odrzuconą Moją Wolą umarły także porządek, powietrze i pokarm, które miały nieustannie odżywiać człowieka.
Widzisz więc, jak wiele Bożych dóbr człowiek pozwolił w sobie umrzeć przez swoje wycofanie się z Mojej Bożej Woli. Otóż, kiedy jakieś dobro umarło, konieczna jest ofiara życia, aby to zniszczone dobro mogło zmartwychwstać.
Dlatego też, kiedy chciałem odnowić świat i wyświadczyć człowiekowi dobrodziejstwo, zażądałem — ze względu na sprawiedliwość i mądrość — ofiary życia. Tak jak zażądałem od Abrahama, aby złożył Mi w ofierze swego jedynego syna, co on rzeczywiście chciał uczynić, lecz Ja powstrzymałem go przed wykonaniem tego.
W tej ofierze, która kosztowała Abrahama więcej niż własne życie, na nowo powstało nowe pokolenie, do którego miał zstąpić Boski Odkupiciel i Wyzwoliciel, aby wskrzesić dobro, które umarło w człowieku.
Po pewnym czasie dopuściłem u [patriarchy] Jakuba do ofiary i bólu z powodu śmierci jego ukochanego syna Józefa. Chociaż Józef nie umarł, dla Jakuba było tak, jakby rzeczywiście umarł.
Było to nowe wezwanie, które odżyło na nowo w tej ofierze. Niebiański Wyzwoliciel wezwał utracone dobro do zmartwychwstania. Ponadto, kiedy przyszedłem na ziemię, sam chciałem umrzeć, lecz przez ofiarę Mojego życia sprawiłem, że zmartwychwstało wiele istnień, a także dobro, któremu człowiek pozwolił umrzeć.
Następnie chciałem zmartwychwstać, aby umocnić życie dobra i potwierdzić zmartwychwstanie dla rodziny ludzkiej. Jakże wielką zbrodnią jest dopuszczenie do śmierci dobra, skoro konieczna jest nawet ofiara kolejnych istnień, aby to dobro mogło na nowo ożyć!
Ponieważ jednak Moja Boża Wola nie króluje [w człowieku], pomimo Mojego Odkupienia i ofiary Mojego życia nie całe dobro zmartwychwstało jeszcze w człowieku. Moja Wola jest odsuwana na bok i nie może rozwinąć zamierzonej świętości.
Dobro doświadcza przerw: raz się pojawia (ukazuje), a za chwilę znów znika. Moje Fiat musi żyć z nieustannym bólem, że nie może w stworzeniu wytworzyć całego dobra, jakiego pragnie. Dlatego pozostałem w Sakramencie, w małej Hostii.
Chociaż wstąpiłem do Nieba, jednocześnie pozostałem na ziemi pośród ludzi.
Dzięki temu mogłem — choć w sposób mistyczny — rodzić się, żyć, umierać i przywracać w nich do życia całe to dobro, które człowiek odrzucił, wycofując się z Mojej Bożej Woli.
A zjednoczywszy się z Moją ofiarą, zażądałem od ciebie ofiary twojego życia, aby Moja Wola ponownie królowała pośród pokoleń. Z każdego tabernakulum jestem jakby na posterunku strażniczym, aby uczynić z Odkupienia i dzieła „Fiat Voluntas Tua, jako w niebie, tak i na ziemi” dzieło doskonałe.
Czynię to, ograniczając się do składania siebie w ofierze i umierania w każdej Hostii, aby pozwolić wzejść słońcu Mojego Bożego Fiat, nowej erze i Jego pełnemu triumfowi.
Kiedy ponownie opuszczałem ziemię, powiedziałem: „Idę do Nieba, a zarazem pozostaję na ziemi w Sakramencie. Wiem, że będę musiał czekać całe wieki i że będzie Mnie to wiele kosztowało. Nie zabraknie Mi niesłychanych zniewag, być może nawet większych niż podczas samej Mojej Męki. Ale uzbroję się w Boską cierpliwość i z małej Hostii dokonam dzieła doskonałego.
Sprawię, że Moja Wola będzie królować w sercach, i nadal będę pozostawał pośród nich, aby rozkoszować się owocami Moich licznych ofiar”.
Zjednocz się więc ze Mną w ofierze dla tak świętej sprawy i dla sprawiedliwego triumfu królowania i panowania Mojej Woli”.
(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – Tom 28; 22. luty 1930)
———————-
Podczas gdy kontynuuję mój obchód w Bożej Woli, Jej łagodne panowanie, Jej nieodparta moc, Jej miłość i Jej niezniszczalne światło rozlewają się na moją małość, która jakby porwana zachwytem znajduje się w morzu Bożej Woli.
Jakże słodkie są Jej niespodzianki, Jej zawsze nowe sposoby działania, Jej zachwycające piękno i bezmiar, który jakby nosi wszystkich i wszystko na swoim łonie!
Lecz tym, co najbardziej porusza, jest Jej miłość do człowieka. Zdaje się Ona być samym okiem, aby na niego patrzeć, samym sercem, aby go kochać, samą ręką i stopą, aby przycisnąć go do swojej piersi i użyczać mu swoich kroków.
Och, jakże Ona pragnie dać stworzeniu swoje Życie, aby żyło Życiem Jej Woli! Zdaje się wręcz usychać z tęsknoty za tym. Jakby zobowiązała się do tego; jest to jak zwycięstwo, które za wszelką cenę chce odnieść: aby Jej Życie ukształtowało życie duszy.
Tak więc mój duch zatracił się w tym widowisku miłości Bożej Woli, a mój dobry Jezus powiedział do mnie z wielką czułością:
„Moja córko, człowiek, czyniąc własną wolę, utracił głowę, Boski rozum, regulację, prawidła i porządek swego Stwórcy.
Ponieważ utracił głowę, wszystkie członki chciały działać jak głowa. Lecz ponieważ nie było zadaniem członków posiadać zdolności działania właściwej głowie, nie potrafiły zachować między sobą ani systemu, ani porządku.
Jeden członek występował przeciwko drugiemu, zostały między sobą rozdzielone i pozostały bez jedności głowy, niczym rozproszone członki. Jednak nasza Istota Najwyższa kochała człowieka.
Bolało Nas, gdy widzieliśmy go bez głowy, a ponadto było to największą hańbą dla dzieła naszego stworzenia. Nie mogliśmy też dopuścić do takiego rozdarcia w tym, którego tak bardzo kochaliśmy.
W ten sposób Nasza Boża Wola przeważyła w Nas, a Nasza miłość pokonała Nas, sprawiła, że zstąpiłem z Nieba na ziemię, i ustanowiła Mnie Głową człowieka, jednocząc na nowo pod Moją Głową wszystkie rozproszone członki.
Członki zaś odzyskały system, porządek, jedność i szlachetność głowy. Tak więc Moje Wcielenie, Moje czyny i cierpienia, a nawet Moja śmierć, nie były niczym innym, jak tylko drogami, którymi podążałem w poszukiwaniu tych rozproszonych członków.
Chciałem mocą Mojej Boskiej Głowy wlać życie, ciepło i zmartwychwstanie w martwe członki, aby uczynić z wszystkich pokoleń ludzkich jedno ciało pod Moją Boską Głową.
Ile Mnie to kosztowało! Lecz Moja miłość pozwoliła Mi wszystko przezwyciężyć, stawić czoło wszelkim cierpieniom i zatriumfować nad wszystkim.
Teraz, Moja córko, widzisz, co oznacza nieczynienie Mojej Woli: utracić głowę, oddzielić się od Mojego Ciała i jako odłączone członki mozolnie i po omacku błąkać się tutaj na dole niczym istoty potworne, niczym monstra, budząc litość.
Całe dobro człowieka jest skupione w Mojej Bożej Woli. Ona jest Naszą chwałą i chwałą ludzkości. Stąd właśnie Nasze pragnienie i Nasze zaangażowanie: pragniemy odnieść zwycięstwo za pomocą miłości i niesłychanych ofiar, aby człowiek żył w Naszej Woli.
Bądź więc uważna i zadowól swojego Jezusa”.
(z „Księgi Nieba”;tom 33; 24. luty 1934)