Środa VII tydzień Okresu Wielkanocnego  (J 17,6a.11b-19)

6aTo powiedział Jezus, a podniósłszy oczy ku niebu, rzekł: Objawiłem imię Twoje ludziom, których Mi dałeś ze świata. Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno. 12 Dopóki z nimi byłem, zachowywałem ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, i ustrzegłem ich, a nikt z nich nie zginął z wyjątkiem syna zatracenia, aby się spełniło Pismo. 13 Ale teraz idę do Ciebie i tak mówię, będąc jeszcze na świecie, aby moją radość mieli w sobie w całej pełni. 14 Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. 15 Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. 16 Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. 17 Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. 18 Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. 19 A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

„Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim Imieniu…” (J 17,11)

Kiedy byłam w moim zwyczajowym stanie, czułam się bardzo przygnębiona z powodu opuszczenia przez Najświętszego Jezusa. Potem przyszedł bardzo krótko i powiedział do mnie:

„Córko moja, wszystkie inne cnoty tworzą w stworzeniu mur o pewnej wysokości, ale mur duszy, która żyje w Woli Bożej, jest murem tak wysokim i głębokim, że nie można dostrzec ani jego głębokości, ani wysokości, jest on całkowicie z czystego i litego złota, nie narażony na żadne zgorszenie, ponieważ mur ten znajduje się w Woli Bożej, to znaczy w Bogu, On sam go strzeże, a przeciwko Bogu nie może wystąpić żadna siła.

Gdy dusza żyje w tej Bożej Woli, zostaje przyobleczona w światło podobne do tego, w którym żyje, dlatego też będzie świecić w niebie bardziej niż wszyscy inni, tak że stanie się przyczyną większej chwały nawet dla samych świętych.

Ach, moja córko, zastanów się nieco, jaką atmosferę pokoju i dobroci zawierają same słowa „Wola Boża”! Już na samą myśl o tym, że chce żyć w tej atmosferze, dusza czuje się przemieniona, otacza ją boska atmosfera, czuje, że jej ludzka istota zatraca się i czuje się ubóstwiona: jeśli była niecierpliwa, staje się cierpliwa, jeśli była pyszna, staje się pokorna, potulna, kochająca, posłuszna.

Jednym słowem ta, która była uboga, staje się bogata; wszystkie inne cnoty wznoszą się, aby otoczyć, jak koroną ten wysoki mur, który nie ma granic. Jak bowiem Bóg nie ma granic, tak i dusza pozostaje zagubiona w Bogu, tracąc własne granice, a zyskując te, z Woli Bożej”. 

(z „Księgi Nieba”; tom 7; 12 lutego 1906)

…………………

Trwałam w moim zwyczajowym stanie, kiedy przyszedł mój zawsze umiłowany Jezus. Byłam bardzo przygnębiona z powodu ciągłego zagrożenia jeszcze gorszymi karami i z powodu opuszczenia, a On powiedział do mnie:

„Córko moja, powstań, nie smuć się zbytnio, Moja Wola czyni duszę szczęśliwą nawet pośród ciężkich burz, owszem, wznosi ją tak wysoko, że burze nie mogą jej dotknąć, choć ona je widzi i słyszy. Miejsce, w którym przebywa, nie jest narażone na burze, ale zawsze jest pogodne i słońce się uśmiecha, gdyż jej pochodzenie jest z nieba, jej szlachetność jest boska, jej świętość jest w Bogu, gdzie jest strzeżona przez samego Boga.

Zazdrosny o świętość tej duszy, która żyje w Mojej Woli, czuwam nad nią w najgłębszym wnętrzu Mojego Serca, mówiąc: „Niech nikt jej nie dotyka, bo Moja Wola jest nienaruszalna i święta, i wszyscy muszą oddać cześć Mojej Woli”. 

(z „Księgi Nieba”; tom 12; 6 sierpnia 1917)

Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno. (J 17,11b)

Moje oddanie Woli Bożej trwa nadal, chociaż pod koszmarem pozbawienia mojego słodkiego Jezusa. Moje biedne serce jest tak udręczone i niespokojne, ponieważ nie znajduje Tego, który sprawia, że oddycha Jego niebiańskim powietrzem i pulsuje życiem Jego własnego bicia Serca!

Mój Jezu, moje życie, czyż Ty sam nie powiedziałeś mi, że mogę oddychać Twoim boskim powietrzem i żyć w nim; i że Ty kształtujesz moje życie w biciu Twojego Serca, aby moje życie rozpuściło się w Twoim i żyło biciem Twojego Serca, a zatem Twoją Miłością, Twoimi cierpieniami i całkowicie Tobą?

Ale kiedy moje biedne serce wylewało swój smutek z powodu pozbawienia mojego ukochanego Jezusa, poczułam, jak On porusza się we mnie namacalnie. Czystym głosem Jego słowa zabrzmiały w moim uchu, mówiąc z nieopisaną czułością:

„Ojcze Święty, proszę Cię za Moje dzieci i za wszystkich, których Mi dałeś i których Ja uznaję za Moich. Tymi Moimi ramionami przyciskam ich do Mnie, aby byli chronieni i bezpieczni przed burzą, która właśnie ma rozpętać się przeciwko Mojemu Kościołowi”.

Następnie dodał: „Moja córko, jak wiele będzie zmian poglądów(serca), jak wiele masek zostanie zdemaskowanych! Nie mogłem dłużej znieść ich hipokryzji.

Moja Sprawiedliwość była wypełniona tymi tak licznymi pozorami i dlatego nie mogli już dłużej utrzymać tej maski, którą założyli. Więc módl się ze Mną, aby ci, którzy mają służyć Mojej chwale, pozostali bezpieczni, a ci, którzy chcą uderzyć w Mój Kościół, zostali zdezorientowani”.

Jezus zamilkł, a mój biedny umysł ujrzał tyle nieszczęść i tragedii. Kiedy się modliłam, Jezus, moje najwyższe dobro, powtórzył:

„Moja córko, aby przekazać coś dobrego innym, trzeba samemu posiadać pełnię tego dobra, ponieważ posiadając je, dusza uczy się efektów [tego dobra] i jego istoty oraz praktycznego jego zdobywania. W ten sposób będzie w stanie zaszczepić je innym i przedstawić piękno, przywileje i owoce, które to dobro wytwarza.

Ale jeśli dusza ledwie łyknęła jakiegoś dobra lub cnoty, to nie będzie mogła poznać dogłębnie pełni tej cnoty.

Jeśli więc chce zacząć nauczać o niej innych, nie będzie w stanie ani przekazać wielkich korzyści płynących z cnoty, ani pokazać praktycznego jej zdobywania.

Będzie przypominać dziecko, które ledwo nauczyło się samogłosek i chce działać jako nauczyciel, wywyższając się ponad innych. Biedne dziecko, będzie „wyśmiewanym nauczycielem”, ponieważ nie będzie w stanie udzielić żadnych dalszych pouczeń!

Dlatego prawdziwi święci najpierw napełniali się miłością, boską wiedzą, niezwyciężoną cierpliwością i innymi.

Kiedy byli już tak napełnieni, że nie mogli się dłużej powstrzymywać, dzielili się z narodami obfitością dóbr, które posiadali. Ich słowo było ogniem i światłem. Nie nauczali w sposób powierzchowny, ale w sposób praktyczny i znaczący o dobru, które posiadali.

To jest powód, dla którego tak wielu chce działać jako nauczyciele, a mimo to nic dobrego nie mogą zdziałać: ponieważ brakuje im odpowiedniego pożywienia.

Jak więc mogliby karmić innych?”… 

(z „Księgi niebios”; Do użytku prywatnego – Tom 29; 16 czerwca 1931 r.)

A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie. (J17,19)

Czyny dokonane w Woli Bożej nabierają wiecznego wymiaru i mają pierwszeństwo nad wszystkim. Dusza jest zatem konsekrowana z Jezusem we wszystkich hostiach ze wszystkich czasów, aby oddać Mu życie za życie 

Składałam siebie razem z Jezusem w świętej ofierze Mszy św., gdyż ja również chciałam przejść Jego konsekrację. On zaś, poruszając się w moim wnętrzu, powiedział do mnie: Córko moja, wniknij w Moją Wolę, tak abym mógł znaleźć cię we wszystkich hostiach, nie tylko obecnych, lecz także przyszłych. W ten sposób razem ze Mną przejdziesz tyle konsekracji, ile Ja przechodzę. Ja w każdej hostii umieszczam moje życie i pragnę w zamian drugiego życia. Jednak jak wielu Mi go nie daje! Inni Mnie przyjmują, Ja im się oddaję, ale oni Mi się nie oddają. Tak więc Moja Miłość ubolewa, jest krępowana, tłumiona i nieodwzajemniona. Przyjdź zatem i wniknij w Moją Wolę, aby przejść wszystkie konsekracje, które Ja przechodzę. Tak więc ujrzę w każdej hostii, jak odwzajemniasz Mi się życiem, i to nie tylko wtedy, kiedy przebywasz na ziemi, lecz także wtedy, kiedy będziesz w Niebie, ponieważ skoro się z wyprzedzeniem konsekrowałaś, gdy przebywałaś na ziemi w mojej Woli, to kiedy Ja będę przechodzić konsekracje aż do ostatniego dnia, ty także będziesz je przechodzić. Ujrzę więc, jak odwzajemniasz Mi się życiem aż do ostatniego dnia. 

Następnie dodał: Akty dokonane w Mojej Woli to te, które przodują nad wszystkimi i mają przewagę nad wszystkim, ponieważ są dokonane w Mojej Woli i dlatego wkraczają w przestrzeń wieczności, a zajmując pierwsze miejsce, pozostawiają w tyle wszystkie ludzkie akty i nieustannie je wyprzedzają. Nie ma znaczenia, czy zostały dokonane wcześniej czy później, czy w jednej czy w drugiej epoce, czy są małe czy duże. Wystarczy, że zostały dokonane w Mojej Woli, a będą zawsze jednymi z pierwszych i będą wyprzedzać wszystkie ludzkie akty. Są one podobne do oleju. Jeśli miesza się olej z innymi produktami spożywczymi, nawet o większej wartości, nawet ze złotem lub srebrem lub z pokarmem o bogatej zawartości, to te inne produkty pozostają pod nim, a olej nad nimi góruje. Nigdy nie schodzi pod spód nawet w minimalnej ilości. Swoim małym odblaskiem światła zdaje się mówić: jestem tutaj, aby górować nad wszystkim, nie tworzę wspólnoty z innymi rzeczami ani nie mieszam się z nimi. Tak samo jest z aktami dokonanymi w Mojej Woli. Skoro dokonywane są w Mojej Woli, to stają się światłem, i to światłem połączonym oraz utożsamianym z odwiecznym Światłem. Dlatego nie mieszają się z ludzkimi czynami, co więcej, mają moc przemienić ludzkie akty w boskie akty. Zostawiają więc wszystko w tyle i są pierwsze pośród wszystkich.

(Tom 12; 28 maja 1920)