ŚWIĘTO CHRZTU PAŃSKIEGO -A- (Mt 3,13-17)

13 Wtedy przyszedł Jezus z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć chrzest od niego. 14 Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: «To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?» 15 Jezus mu odpowiedział: «Pozwól teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe». Wtedy Mu ustąpił. 16 A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego. 17 A głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».

 Wtedy przyszedł Jezus z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć chrzest od niego.  (Mt 3,13)

„Jezu, gdy przybywasz nad Jordan, zanurzam w tych wodach moje „kocham Cię”: w ten sposób, gdy tylko święty Jan wyleje ją na Twoją głowę, aby Cię ochrzcić, poczujesz płynącą w niej pełnię mojej miłości, która błaga dla wszystkich stworzeń o wody chrztu Twojej Boskiej Woli i nadejście Jej Królestwa.

Umiłowany, w tym uroczystym Akcie Twojego Chrztu  proszę Cię o łaskę, której z pewnością mi nie odmówisz: Proszę Cię bowiem, abyś swoimi świętymi rękoma oczyścił moją małą duszę życiodajnymi i twórczymi wodami Twojej Bożej Woli, abym nic nie słyszała, nie widziała i nie znała niczego poza życiem Twojego Fiat. O tak, proszę Cię, uczyń moją egzystencję niczym innym jak nieprzerwanym Aktem Twojej Woli! 

(„Wędrówka duszy w dziełach Woli Bożej”).

«Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie». (Mt 3,17)

… „Moja córko, jedność Naszej Trójjedynej Woli jest tak wielka, że nie sposób odróżnić, która jest wolą jednego, a która drugiego. To właśnie ta jedność Woli tworzy całą doskonałość Trzech Osób Boskich, ponieważ jesteśmy jednością w Woli, a jedność ta przynosi jednakową świętość, mądrość, piękno, moc, miłość i całą resztę naszej Istoty. Tak więc przeglądamy się nawzajem jeden w drugim, a nasza radość z patrzenia na siebie jest tak wielka, że jesteśmy w pełni szczęśliwi. Tak więc Jeden odzwierciedla się w Drugim i Jeden przekazuje Drugiemu każdą cechę naszej Istoty, jak wiele bezkresnych mórz posiadających rozmaitą radość. Dlatego, gdyby coś między Nami było odmienne, nasza Istota nie byłaby doskonała ani w pełni szczęśliwa. Otóż, stwarzając człowieka, tchnęliśmy w niego nasz obraz i podobieństwo aby dzielić się z nim naszym szczęściem oraz aby się w nim przeglądać i cieszyć. Ale człowiek zerwał pierwsze ogniwo, to znaczy ogniwo woli między sobą a Stwórcą, i dlatego utracił prawdziwe szczęście, co więcej, spadło na niego wszelkie nieszczęście. Dlatego nie możemy się w Nim przeglądać ani radować. Czynimy to tylko w duszy, która we wszystkim spełnia naszą Wolę, i cieszymy się pełnym owocem dzieła Stworzenia. 

Otóż jeśli ci, którzy mają jakieś cnoty, którzy się modlą, którzy przystępują do sakramentów, nie są dostosowani do Naszej Woli, My nie możemy się w nich przeglądać, ponieważ ich wola jest oderwana od naszej i dlatego wszystko wewnątrz nich jest nieuporządkowane i w nieładzie. 

Ach, moja córko, tylko nasza Wola może być uznana, gdyż porządkuje, uszczęśliwia i niesie ze sobą wszelkie dobra. Tak więc zawsze i we wszystkim czyń moją Wolę i nie troszcz się o nic innego. 

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 11; 8.2.1915)