Wtorek XXIII tydzień Okresu Zwykłego (Łk 6,12-19) 

W tym czasie Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga. 13 Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami: 14 Szymona, którego nazwał Piotrem; i brata jego, Andrzeja; Jakuba i Jana; Filipa i Bartłomieja; 15 Mateusza i Tomasza; Jakuba, syna Alfeusza, i Szymona z przydomkiem Gorliwy; 16 Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.

17 Zeszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie. Był tam duży poczet Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i Jerozolimy oraz z wybrzeża Tyru i Sydonu; 18 przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Także i ci, których dręczyły duchy nieczyste, doznawali uzdrowienia. 19 A cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich.

W tym czasie Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga. (Łk 6,12)

… „Moja córko, odwagi, nie opuszczam cię, ale jestem w tobie, chociaż nie zawsze Mnie widzisz; i ty zawsze jednocz się ze Mną.

Kiedy się modlisz, niech twoja modlitwa płynie w Mojej i uczyń ją swoją; w ten sposób wszystko, co zdziałałem Moimi modlitwami, chwałę, którą oddałem Ojcu, dobro, które wyprosiłem dla wszystkich, ty również to uczynisz.

Kiedy pracujesz, niech twoja praca płynie w Mojej i uczyń ją swoją, abyś miała w swojej mocy całe dobro, które zdziałało Moje Człowieczeństwo, które uświęciło i ubóstwiło wszystko. 

Kiedy cierpisz, niech twoje cierpienie płynie w Moim i uczyń je swoim.

W ten sposób będziesz miała w swojej mocy całe Dobro, które uczyniłem w Odkupieniu.

W ten sposób posiądziesz trzy istotne punkty Mojego Życia, a w takiej mierze, w jakiej to uczynisz, wypłyną z ciebie niezmierzone morza łaski, które wyleją się dla dobra wszystkich; a Ja uznam twoje życie nie za twoje, ale za Moje „. 

(z „Księgi Nieba”; do użytku prywatnego – Tom 11; 10 grudnia 1915)

……………………

Sposób modlenia się modlitwą powszechną w Woli Bożej podobny jest do modlitwy Jezusa. Wtedy jest tak, jakby modliło się Jego drugie Człowieczeństwo. 

Kiedy się modliłam, mój słodki Jezus poruszył się obok mnie i poczułam, że On także się modlił. Zaczęłam więc Mu się przysłuchiwać. Jezus zaś powiedział do mnie: Córko moja, módl się, ale módl się tak, jak Ja się modlę, czyli rozpłyń się całkowicie w Mojej Woli, a znajdziesz w Niej Boga i wszystkie stworzenia. Oddasz je Bogu, jak gdyby były jednym tylko stworzeniem, ponieważ Wola Boża jest Panią wszystkich. A u stóp Boskości złożysz dobre czyny, aby oddać Jej cześć, oraz złe czyny, aby za nie zadośćuczynić mocą świętości, potęgi i bezmiaru Woli Bożej, przed którą nic nie może umknąć. 

Takim było życie Mojego Człowieczeństwa na ziemi. Mimo że Moje Człowieczeństwo było święte, potrzebowałem Woli Bożej, aby dać Ojcu pełne zadośćuczynienie i odkupić ludzkie pokolenia, ponieważ tylko w Woli Bożej mogłem znaleźć, jakby stale obecne, wszystkie pokolenia – przeszłe, teraźniejsze i przyszłe, jak również wszystkie ich myśli, słowa, czyny itp. W tej Świętej Woli, nie pozwalając umknąć niczemu, przyjmowałem w swoim Umyśle wszystkie myśli i przybywałem przed Najwyższy Majestat, aby zadośćuczynić za każdą myśl z osobna. W tej Woli schodziłem do umysłu wszystkich stworzeń, aby dać im dobro, które wybłagałem dla ich umysłów. W moich spojrzeniach przyjmowałem oczy wszystkich stworzeń, w moim głosie ich słowa, w moich ruchach ich ruchy, w moich rękach ich czyny, w moich stopach ich kroki, w moim Sercu ich uczucia i pragnienia. A gdy je czyniłem jakby swoimi własnymi, Moje Człowieczeństwo oddawało Ojcu zadośćuczynienie w  Woli Bożej. Ratowałem więc biedne stworzenia, a Boski Ojciec był z tego zadowolony. Nie mógł Mnie odrzucić, gdyż On sam był Świętą Wolą. Czy mógłby odrzucić siebie samego? 

Oczywiście że nie, tym bardziej, że w tych czynach znajdował doskonałą świętość, nieuchwytne i zachwycające piękno, najwyższą miłość, wielkie i wieczne czyny oraz niezwyciężoną moc… 

Takim było całe życie Mojego Człowieczeństwa na ziemi od pierwszej chwili Mojego Poczęcia aż do ostatniego tchnienia i tak kontynuuję je w Niebie i w Przenajświętszym Sakramencie. 

Otóż dlaczego także i ty nie mogłabyś tego uczynić? Dla tego, kto Mnie kocha i jest zjednoczony ze Mną, wszystko jest możliwe. Módl się w Mojej Woli i przynieś przed Majestat Boży w twoich myślach myśli wszystkich, w twoich oczach spojrzenia wszystkich, w twoich słowach, ruchach, uczuciach i pragnieniach słowa, ruchy, uczucia i pragnienia twoich braci, aby za nich wynagrodzić i wybłagać dla nich światło, łaskę i miłość. W Mojej Woli znajdziesz się we Mnie i we wszystkich, będziesz żyła Moim Życiem, będziesz się modliła ze Mną, a Bóg Ojciec będzie szczęśliwy i całe Niebo powie: „Kto przywołuje nas z ziemi? Kto pragnie zawrzeć w sobie tę Świętą Wolę, obejmując nas wszystkich razem?”. Jakże wiele dobra może uzyskać ziemia, kiedy dusza żyjąca w Woli Bożej sprowadza Niebo na ziemię!

(Księga Nieba; Tom 11; 3 maja 1916)

——————–

     Przenajświętsze Człowieczeństwo Jezusa otworzyło człowiekowi drzwi Woli Bożej i źródła wszelkich dóbr 

Modliłam się, a mój słodki Jezus przyciągnął mnie do siebie, przemieniając mnie całkowicie w siebie i powiedział do mnie: Córko moja, módlmy się razem, aby móc zawładnąć Niebem i nie dopuścić, aby ziemia dalej pogrążała się w nurcie zła. Tak więc modliliśmy się razem, a On dodał potem: Kiedy moje Człowieczeństwo przebywało na ziemi, czuło, że jest w obliczu Boskości bardzo ciasne. A ponieważ moje Człowieczeństwo było nierozłączne z Boskością, nie czyniło nic innego, jak tylko wkraczało w ogrom Odwiecznej Woli i otwierało wiele źródeł na korzyść stworzeń. Źródła te otwierane były przez Boga-Człowieka i dlatego ludzka rodzina otrzymywała prawo zbliżenia się do nich i mogła czerpać z nich to, co chciała. Stworzyłem więc źródło miłości, źródło modlitwy, źródło zadośćuczynienia, źródło przebaczenia, źródło mojej krwi i źródło chwały. A czy chcesz wiedzieć, kto porusza tymi źródłami, tak aby wypłynęły i się przelały, i tym samym zalały całą ziemię? Dusza, która wkracza w moją Wolę. Kiedy w Nią wkracza, jeśli chce miłować, zbliża się do źródła miłości, a kiedy miłuje, nawet przez złożenie tylko intencji miłowania porusza źródłem miłości. Kiedy wody są poruszone, unoszą się, przelewają i zalewają całą ziemię. Czasami te ruchy są tak silne, że fale wznoszą się bardzo wysoko i sięgają aż do Nieba oraz zalewają ojczyznę niebieską. Jeśli chcesz się modlić, zadośćuczynić, błagać o przebaczenie dla grzeszników i oddać Mi chwałę, porusz źródłami modlitwy, zadośćuczynienia, przebaczenia, a te źródła uniosą się, wyleją i zaleją wszystkich. Ileż dóbr wybłagało moje Człowieczeństwo dla człowieka! Zostawiłem otwarte drzwi, aby stworzenia mogły swobodnie przez nie wejść. Ale jak mało jest tych, którzy przez nie wchodzą! (Księga Nieba, Tom 13, 28 stycznia 1922)

„Przywołał do siebie swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu; ich też nazwał apostołami” (Łk 6:13)

… „Jezu, oszczędź przełożonych Kościoła; jest ich już niewielu, a jeśli w nich uderzysz, zabraknie i przełożonych”.

A Jezus: „Czy nie pamiętasz, że wraz z dwunastoma apostołami założyłem Mój Kościół? Tak więc ci nieliczni, którzy pozostaną, wystarczą, aby zreformować świat.

Wróg jest już u ich drzwi, rewolucje już trwają, narody będą pływać we krwi, a przywódcy zostaną rozproszeni.

Módl się, módl się i cierp, aby wróg nie miał wolności by zniszczyć wszystko.”

 (z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – Tom 12; 7 kwietnia 1919)