XXXII Niedziela Zwykła -A- (Mt 25,1-13)

1 Wtedy podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. 2 Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. 3 Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. 4 Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. 5 Gdy się pan młody opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły. 6 Lecz o północy rozległo się wołanie: „Pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!” 7 Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. 8 A nierozsądne rzekły do roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”. 9 Odpowiedziały roztropne: „Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie!” 10 Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. 11 W końcu nadchodzą i pozostałe panny, prosząc: „Panie, panie, otwórz nam!” 12 Lecz on odpowiedział: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”. 13 Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny.

 Wtedy podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. (Mt 25,1)

O mój Jezu, Niebiański Więźniu, słońce już zachodzi i mrok ogarnia ziemię, a Ty pozostajesz sam w Tabernakulum miłości… Wydaje mi się, że jesteś smutny ze względu na samotność nocy. Nie masz wokół siebie korony swoich dzieci i swoich czułych oblubienic, którzy mogliby dotrzymać Ci towarzystwa w Twoim dobrowolnym uwięzieniu. O mój Boski Więźniu, ja także czuję ucisk w sercu, że muszę opuścić Ciebie i pożegnać się z Tobą… Ale co ja mówię, o Jezu? Już nigdy więcej pożegnań! Nie mam odwagi zostawić Cię samego. Żegnam Cię ustami, ale nie sercem, a raczej me serce pozostawiam z Tobą w Tabernakulum. Będę zliczać bicia Twego Serca i odpowiem na nie biciem mego przepełnionego miłością serca. Będę zliczać Twoje uciążliwe westchnienia i aby Cię pocieszyć, dam Ci odpocząć w moich ramionach. Będę Twoim czujnym wartownikiem. Będę bardzo uważnie obserwować, czy jest coś, co Cię niepokoi lub sprawia Ci ból, nie tylko po to, by nigdy nie zostawić Cię samego, lecz także po to, by dzielić wszystkie Twoje boleści. O Serce mego serca! O Miłości mojej miłości! Porzuć tę aurę smutku, rozchmurz się. Serce mi się kraje, gdy widzę Cię zasmuconego. Choć żegnam Cię ustami, pozostawiam Ci moje oddechy, moje uczucia, moje myśli, moje pragnienia i moje ruchy, które tworząc łańcuch nieustannych aktów miłości zjednoczonych z Twoją miłością, utworzą dla Ciebie koronę i będą Cię miłować za wszystkich. Czyż nie jesteś szczęśliwy, o Jezu? Wydaje mi się, że mówisz „tak”, nieprawdaż? Żegnaj, o kochający Więźniu. Ale jeszcze nie skończyłam. Zanim odejdę, pragnę zostawić przy Tobie również moje ciało. Zamierzam podzielić moje ciało i moje kości na wiele małych kawałków, aby utworzyć tak wiele lamp, jak wiele Tabernakulów istnieje na całym świecie, a z mojej krwi uczynić tak wiele płomieni, aby te lampy zapalić. W każdym Tabernakulum zamierzam postawić moją lampę, która łącząc się z lampą Tabernakulum, oświetlającą Ci ciemności nocy, powie Tobie: „Kocham Cię, wielbię Cię, błogosławię Ci, wynagradzam i dzięki Ci składam za siebie i za wszystkich”. Żegnaj, o Jezu… Posłuchaj, jeszcze jedno słowo. Zawrzyjmy pakt, a paktem tym niech będzie to, że będziemy się miłować coraz więcej. Dasz mi więcej miłości, zamkniesz mnie w Twojej miłości, sprawisz, że będę żyć miłością i pochowasz mnie w Twojej Miłości. Zaciśnijmy mocniej nasze więzy miłości. Będę szczęśliwa tylko wtedy, gdy obdarzysz mnie Twoją Miłością, tak abym mogła Cię naprawdę miłować… Żegnaj, o Jezu! Pobłogosław mnie, pobłogosław wszystkich. Przytul mnie do Twojego Serca, uwięź mnie w Twojej Miłości, gdy ja składam pocałunek na Twym Sercu … Żegnaj, żegnaj!

(Ta modlitwa Luizy, podobnie jak „Dzień dobry, Jezu”, znajduje się w 11 tomie Dziennika Luizy) 

Gdy się pan młody opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły. (Mt 25,5)

Mój zawsze umiłowany  Jezus powrócił do swej małej córeczki i ukazał się z raną w Sercu, z której wylewała się Krew i płomienie, jakby chciał wszystkie dusze pokryć Krwią swoją i spalić je w Miłości swojej. Wtedy On powiedział do mnie z wielka dobrocia:

„Odwagi, moja córko! Twój Jezus też cierpi, a cierpienia, które Mnie najbardziej bolą, to cierpienia wewnętrzne, które sprawiają, że wylewam Krew i płomienie. Ale Moim największym cierpieniem jest ciągłe czekanie. 

Moje oczy są zawsze zwrócone na dusze i kiedy widzę duszę upadłą w grzech, to nieustannie czekam, aż powróci do Mojego Serca, aby jej przebaczyć.

Jeśli nie widzę jej, że nadchodzi, czekam z przebaczeniem w Moich rękach. To oczekiwanie ożywia Moje cierpienie i jest dla Mnie taką agonią, że z Mojego przebitego Serca wylewają się Krew i płomienie. Godziny i dni, w których czekam, wydają się dla mnie, jak lata. O, jakże trudne jest to czekanie dla Mnie!…”.

Idźmy dalej: Moja Miłość kocha człowieka tak bardzo, że kiedy powołuję go do istnienia, określam liczbę aktów, które powinien wykonać z miłości do Mnie, ile modlitw i dobrych uczynków powinien wykonać.

To po to, by dać mu prawo, abym zawsze go kochał i mógł mu udzielić łask i pomocy w czynieniu dobra. Ale ludzie używają ich, aby zmusić Mnie do czekania w cierpieniu.

Och, jak długo czekam od jednego aktu miłości do następnego, jeśli w ogóle dadzą Mi jeden [akt miłości]! Jak opieszali są w czynieniu dobra, w modlitwie, jeśli w ogóle to robią!

Czekam na nią wciąż na nowo; czuję Moją niespokojną Miłość, która sprawia, że tęsknię za nią i która jest dla mnie tak wielkim wewnętrznym cierpieniem, że gdybym podlegał śmierci, umarłbym tak często, jak nie jestem kochany przez dusze.

Jest jeszcze to długie oczekiwanie w Sakramencie Mojej Miłości. Czekam na nich wszystkich, a nawet liczę minuty [do ich przybycia], ale niestety czekam na wielu z nich na próżno. Inni przychodzą z lodowatym chłodem, powodując największe i najtrudniejsze męczeństwo Mojego oczekiwania.

Niewiele jest tych, w których czekamy na siebie nawzajem: tylko w nich czuję się orzeźwiony, jakbym powrócił(do domu) do ich serc, gdzie wylewam Moją Miłość i znajduję ulgę w ciężkim męczeństwie Mojego ciągłego oczekiwania.

Dla niektórych to cierpienie wydaje się niczym, ale jest ono największe i stanowi najcięższe męczeństwo. Możesz sama opisać, ile kosztuje cię czekanie na Mnie, tak że gdybym nie położył temu kresu i nie wspierał cię, nie byłabyś w stanie tego znieść.

Jest też inne, jeszcze bardziej bolesne oczekiwanie: tęsknota, palące pragnienie, długie oczekiwanie na Królestwo Mojej Bożej Woli.

Od około sześciu tysięcy lat czekam, aż człowiek powróci do tego Królestwa. Kocham go tak bardzo, że pragnę i tęsknię za tym, aby był szczęśliwy, ale w tym celu musimy żyć z jedną Wolą: więc każdy akt sprzeczny z Moją Wolą jest gwoździem, który Mnie przebija.

Ale czy wiesz dlaczego? Ponieważ czyni człowieka bardziej nieszczęśliwym i bardziej niepodobnym do Mnie; a kiedy widzę Siebie w niezmierzonym oceanie Mojej błogości, ale Moje dzieci są nieszczęśliwe – och, jak cierpię!

Podczas gdy czekam i czekam, otaczam ich, i obsypuję łaskami i światłem w taki sposób, że oni sami mogą pospieszyć, aby prowadzić swoje życie razem ze Mną, i z jedną Wolą.

To zmieni ich los: Będziemy razem posiadać Dobra i dzielić niekończące się szczęście. Inne cierpienia dają Mi trochę wytchnienia, ale ból oczekiwania nigdy się dla Mnie nie kończy, zawsze trzyma Mnie w pogotowiu, sprawia, że używam nieograniczonych pomysłów i czynię wynalazki miłości, które zadziwiają niebo i ziemię.

Sprawia, że posuwam się tak daleko, że proszę i błagam ludzi, aby nie pozwolili Mi już dłużej czekać, ponieważ nie mogę już  i to zbytnio Mnie obciąża.

Dlatego, Moja córko, zjednocz się ze Mną, aby oczekiwać Królestwa Mojej Woli i [zjednocz się] z całym długim oczekiwaniem, które ludzie Mi narzucają.

W ten sposób przynajmniej będzie nas dwoje, a twoje towarzystwo da Mi odpoczynek w tak ciężkim cierpieniu „.

(z „The Book of Heaven”; Tom 33; 21 lipiec 1935)

A nierozsądne rzekły do roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”. (Mt 25,8)

Kiedy byłam w swoim zwyczajowym stanie, usłyszałam głos, który do mnie przemówił:

„Jest lampa, od której każdy, kto się do niej zbliży, może zapalić tyle płomieni, ile zechce. A te małe płomyki służą do tworzenia  honorowej korony wokół lampy i dają światło osobie, która ją zapaliła”.

Powiedziałem do siebie: „Cóż to za piękna lampa! Ma tak wiele światła i mocy, że zawsze pozostaje tym, czym jest i nigdy nie traci światła, dając innym tyle światła, ile chcą. Kto wie, kto jest jej właścicielem?”.

Kiedy o tym myślałem, usłyszałem głos powtarzający: „Ta lampa jest Moją Łaską, a Bóg jest jej właścicielem. Zbliżenie się do niej oznacza dobrą wolę duszy do czynienia dobra, ponieważ z Mojej Łaski można czerpać tyle dóbr, ile się chce.

Małe płomyki, które tworzą się wokół niej, to różne cnoty, które oddają chwałę Bogu i jednocześnie oświecają duszę”. 

(z „Das Buch des Himmels”;  tom 6; 26 września 1904 r.)