Sobota XXXI tydzień Okresu Zwykłego (Łk 16,9-15)

9 Ja też wam powiadam: Pozyskujcie sobie przyjaciół niegodziwą mamoną, aby gdy [wszystko] się skończy, przyjęto was do wiecznych przybytków. 10 Kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny; a kto w drobnej rzeczy jest nieuczciwy, ten i w wielkiej nieuczciwy będzie. 11 Jeśli więc w zarządzie niegodziwą mamoną nie okazaliście się wierni, prawdziwe dobro kto wam powierzy? 12 Jeśli w zarządzie cudzym dobrem nie okazaliście się wierni, kto wam da wasze? 13 Żaden sługa nie może dwom panom służyć. Gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował; albo z tamtym będzie trzymał, a tym wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie». 14 Słuchali tego wszystkiego chciwi na grosz faryzeusze i podrwiwali sobie z Niego. 15 Powiedział więc do nich: «To wy właśnie wobec ludzi udajecie sprawiedliwych, ale Bóg zna wasze serca. To bowiem, co za wielkie uchodzi między ludźmi, obrzydliwością jest w oczach Bożych.

Kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny; a kto w drobnej rzeczy jest nieuczciwy, ten i w wielkiej nieuczciwy będzie. (Łk 16,10)

Byłam przygnębiona z powodu pozbawień obecności mojego dobrego Jezusa i, jakby zmęczona moim długim wygnaniem, pomyślałam sobie: „Nigdy bym nie uwierzyła, że moje życie będzie tak długie! Och, gdyby było krótsze, jak u wielu innych, nie musiałabym tak wiele wycierpieć.

Lecz Fiat, Fiat!”

Zauważyłam, że mój umysł chciał wypowiadać niedorzeczności, dlatego poprosiłam Jezusa o pomoc i przyrzekłam Mu, że zawsze będę pełnić Jego godną uwielbienia Wolę. A Jezus, Pan, rozproszył ciemności, które mnie otaczały. Odwiedził na krótko moją duszę i przemówił do mnie z niewysłowioną czułością:

„Dobra córko, odwagi! Ponieważ twój Jezus chce ci dać więcej i więcej od ciebie otrzymać, dlatego dopuszczam tak długi upływ czasu. Nie ma żadnego porównania między duszą, która przez kilka lat dawała Mi dowody [swojej wierności], a tą, która dawała Mi je przez wiele lat.

Dłuższy czas zawsze oznacza więcej: więcej okoliczności, więcej okazji, więcej prób, więcej cierpień. A jeśli w tak wielu sytuacjach, i to nie tylko przez krótki, lecz przez długi czas, dusza pozostaje wierna, stała i cierpliwa, och, jakże wiele więcej to znaczy!

Musisz wiedzieć, że z każdą godziną życia przeżytą pod panowaniem mojej Bożej Woli dusza otrzymuje nowe Życia Boże, nowe łaski, nowe piękności, nowy wpływ (pierwszeństwo) u Boga, co odpowiada nowej chwale.

My odmierzamy czas i to, co dajemy, i oczekujemy wzajemnego aktu ze strony duszy, aby móc ponownie dawać. Dusza potrzebuje czasu, aby przyswoić sobie to, co jej daliśmy, a następnie móc uczynić kolejny krok ku Nam. Jeśli nie dodaje niczego do tego, co otrzymała, nie dajemy jej natychmiast więcej, lecz czekamy na jej akt, aby ponownie obdarować ją naszym darem. Dlatego nie ma nic większego, ważniejszego i milszego dla Nas niż długie życie przeżyte w świętości.

Każda godzina jest już kolejnym dowodem miłości, wierności i ofiar, jakie dusza Mi złożyła. Liczymy również minuty, aby nie było ani jednej, której nie napełnilibyśmy naszymi łaskami i Bożymi charyzmatami. W przypadku krótkiego życia możemy policzyć tylko niewiele godzin i nie możemy dać duszy wielkich rzeczy.

Pozwól Mi zatem działać. Pragnę, abyś była zadowolona z mojego działania. Czy chcesz być szczęśliwa? Pamiętaj więc, że każda godzina twojego życia jest zadatkiem miłości, który Mi dajesz, a który zobowiąże Mnie do jeszcze większego miłowania ciebie.

Czyż nie cieszysz się z tego?”

(z „Księgi Nieba”; tom 30; 6. grudnia 1931)

………………………………

Córko moja, gdybyś tylko wiedziała, jak bardzo pragnę trzymać cię mocno w swoich  ramionach, spoczywającą na moim matczynym Sercu, abyś mogła słuchać niebiańskich tajemnic Bożego FIAT! Jeśli tak bardzo pragniesz Mnie słuchać, to dlatego, że moje własne pragnienia odzywają się w twoim sercu. To twoja Mama pragnie swojej córki i chce powierzyć jej swoje tajemnice, oraz opowiedzieć historię o tym, czego Wola Boża w Niej dokonała. Córko mojego Serca, posłuchaj Mnie uważnie, to jest Serce matki, które gorąco pragnie wyznać córce swoje uczucia. Chcę powierzyć ci swoje tajemnice, które jak dotąd nikomu nie zostały ujawnione, ponieważ godzina Boga jeszcze wtedy nie wybiła. Bóg chce hojnie obdarować stworzenie niespodziewanymi łaskami, których w ciągu całej historii świata nikomu jeszcze nie udzielił. Dlatego pragnie, aby poznane zostały cuda Bożego FIAT oraz wszystko, co ów FIAT może dokonać w stworzeniu, jeśli pozwoli Mu ono nad sobą panować. Chce zatem postawić Mnie przed oczami wszystkich jako wzór, ponieważ moim ogromnym zaszczytem było kształtowanie w Woli Bożej całego mojego życia. Wiedz, moja córko, że jak tylko zostałam poczęta, Boskie Osoby zaczęły świętować. Niebo i ziemia hucznie Mnie powitały i uznały za swoją Królową. Byłam tak utożsamiana ze swoim Stwórcą, że czułam się jak właściciel wśród Bożych posiadłości. Nie wiedziałam, co to znaczy oddzielenie się od mojego Stwórcy. Ta sama Wola Boża, która we Mnie królowała, królowała również i w Nich [Boskich Osobach] i czyniła Nas nierozłącznymi. I podczas gdy wszystko pomiędzy Mną a Nimi było uśmiechem i radością, to jednak widziałam, że Oni nie mogli Mi zaufać bez mojej próby. Córko moja, próba jest sztandarem, który oznajmia o zwycięstwie. Próba składa wszystkie dobra, którymi Bóg chce nas obdarzyć, w bezpieczne miejsce. Próba czyni duszę dojrzałą i przysposabia do uzyskania wielkich zdobyczy. Ja również widziałam potrzebę owej próby, ponieważ w zamian za tak wiele mórz łask, jakich mój Stwórca Mi udzielił, chciałam okazać Mu wierność, której ceną byłaby ofiara z całego mojego życia. Jakże pięknie jest móc powiedzieć: „Ty mnie umiłowałeś, a ja umiłowałam Ciebie”. Jednak bez próby nigdy nie można tego wypowiedzieć. Wiedz, moja córko, że Boży FIAT zapoznał Mnie ze stworzeniem człowieka, niewinnego i świętego. Dla niego również wszystko było szczęściem. Sprawował władzę nad całym Stworzeniem, a wszystkie żywioły były posłuszne na każde jego skinienie. A ponieważ Wola Boża panowała w Adamie, to dzięki Niej on również był nierozłączny ze swoim Stwórcą. Przy tak wielkiej ilości dóbr, jakimi Bóg go obdarzył, polecił mu nie dotykać tylko jednego owocu spośród tak wielu znajdujących się w ziemskim raju, aby otrzymać jeden akt posłuszeństwa Adama. Była to próba, jakiej Bóg potrzebował, aby potwierdzić niewinność, świętość i szczęście Adama i dać mu prawo panowania nad całym Stworzeniem. Ale Adam nie okazał się wierny w próbie. A ponieważ nie był wierny, Bóg nie mógł mu zaufać. Stracił więc panowanie, niewinność i szczęście i można powiedzieć, że odwrócił dzieło Stworzenia do góry nogami. Wiedz, córko mojego Serca, że gdy poznałam wielkie zło ludzkiej woli w Adamie i w całym jego potomstwie, Ja, twoja Niebieska Matka, zaledwie poczęta, płakałam gorzkimi i rzewnymi łzami nad upadłym człowiekiem. A Wola Boża, widząc Mnie płaczącą, poprosiła Mnie tytułem próby, abym Jej oddała swoją ludzką wolę. Boży FIAT powiedział do Mnie: „Nie, nie proszę Cię o owoc jak w przypadku Adama, ale proszę Cię o Twoją wolę. Zatrzymasz ją, jak gdybyś jej nie posiadała, pod zwierzchnictwem mojej Bożej Woli, która będzie Twoim życiem. Wola Boża będzie miała wtedy pewność, że może z Tobą czynić to, co chce”. I tak Najwyższy FIAT uczynił czwarty krok w mojej duszy i poprosił Mnie tytułem próby o moją wolę, oczekując ode Mnie mojego FIAT i mojej zgody na taką próbę. Tak więc jutro znowu cię oczekuję na moich kolanach, aby ci opowiedzieć o wyniku próby. A ponieważ chcę, żebyś naśladowała swoją Mamę, proszę cię jako Matka, abyś nigdy nie odmawiała niczego twojemu Bogu, nawet jeśli miałyby to być ofiary, które by trwały przez całe twoje życie. Wytrwałość w próbie, jakiej Bóg od ciebie oczekuje, oraz twoja wierność są przywołaniem Bożych planów wobec ciebie i odzwierciedleniem Jego cnót, które jak liczne pędzle czynią z duszy mistrzowskie dzieło Najwyższej Istoty. Można powiedzieć, że próba dostarcza surowca w Boże ręce, aby mogli Oni dokonać w stworzeniu swojego dzieła. Bóg nie wie, co ma czynić z kimś, kto nie jest wierny w próbie. Co więcej, taki ktoś wprowadza zamieszanie w najpiękniejsze dzieła swojego Stwórcy. Moja droga córko, bądź więc uważna. Jeśli będziesz wierna podczas próby, uczynisz swoją Mamę szczęśliwszą. Nie przysparzaj Mi zmartwień, daj Mi słowo, a Ja poprowadzę cię jak swoją własną córkę i wspomogę cię we wszystkim. (z książki „Dziewica Maryja w Królestwie Bożej Woli” Sługi Bożej Luizy Piccarrety: dzień 4.) 

„Nie możecie służyć zarówno Bogu i mamonie” (Łk 16,13)

Tego poranka ujrzałam mojego ukochanego Jezusa tylko na krótko. Wydawało się, że trzymał w dłoni zapisaną kartkę papieru, na której można było przeczytać:

„Umartwienie przynosi uwielbienie.

Kto chce odnaleźć źródło wszelkich radości, musi trzymać się z dala od wszystkiego, co mogłoby się Bogu nie podobać”.

Powiedziawszy to, zniknął.

(z „Księgi Nieba”, tom 4, 17 czerwca 1902 r.)

——————————–

Miłość duchowa i święta oraz miłość nieuporządkowana i przewrotna 

Kiedy znalazłam się w swoim zwyczajowym stanie, po wielu zmaganiach ujrzałam przez chwilę w moich ramionach mojego ukochanego Jezusa i światło wychodzące z Jego czoła. W tym świetle zostały napisane te oto słowa: 

Miłość jest wszystkim dla Boga i dla człowieka. Gdyby ustała miłość, ustałoby życie.

Istnieją jednak dwa rodzaje miłości, jedna miłość to miłość duchowa i boska, a druga cielesna i nieuporządkowana. Pomiędzy tymi miłościami istnieje wielka różnica odnośnie intensywności, mnogości i różnorodności. Można niemal powiedzieć, że różnica pomiędzy nimi jest taka jak różnica pomiędzy myśleniem umysłem a pracą rąk. Umysł może pomyśleć o stu rzeczach w bardzo krótkim czasie, podczas gdy ręce ledwo są w stanie wykonać jedną pracę. Jeśli Bóg Stwórca stwarza stworzenia, to tylko miłość sprawia, że je stwarza. Jeśli stale używa wobec stworzeń wszystkich swoich przymiotów, to miłość Go do tego popycha, a Jego przymioty otrzymują życie z miłości. 

Miłość nieuporządkowana, podobnie jak bogactwa, przyjemności i wiele innych rzeczy, nie jest tym, co kształtuje życie człowieka, a jeśli czuje on miłość do tych rzeczy, nie tylko kształtują one jego życie, lecz także stają się jego bożkiem. 

Jeśli więc miłość jest święta, tworzy życie uświęcenia, jeśli jest przewrotna, tworzy życie potępienia. 

(z „Księgi Nieba”; 23 marca 1903, tom 5)