Środa XXXI tydzień Okresu ZwykŁego (Łk 14,25-33)

25 A szły z Nim wielkie tłumy. On odwrócił się i rzekł do nich: 26 «Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. 27 Kto nie nosi swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem. 28 Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie? 29 Inaczej, gdyby założył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy, patrząc na to, zaczęliby drwić z niego: 30 „Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć”. 31 Albo który król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestoma tysiącami nadciąga przeciw niemu? 32 Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju. 33 Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem.

«Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. (Łk 14,26)

Po tym, jak bardzo się natrudziłam, Najdostojniejszy Jezus pozwolił siebie we mnie zobaczyć i powiedział: „Pójdziemy i zobaczymy, czy stworzenia Mnie miłują?”.

A ja: „Z pewnością będą Cię kochać, bo Ty jesteś najbardziej godną miłości Istotą; któż byłby tak zuchwały, by Ciebie nie kochać?”.

A On: ” Pójdźmy, a zobaczymy, co oni czynią”.

Wyruszyliśmy więc, a kiedy dotarliśmy do miejsca, gdzie było wielu ludzi, On wysunął Swoją Głowę z mojego wnętrza i wypowiedział te słowa, które wypowiedział Piłat, kiedy pokazał Go ludziom: „Ecce Homo”.

Zrozumiałam, że te słowa oznaczają, iż zapytano ich, czy chcą, aby Pan był ich Królem i aby On panował w ich sercach, umysłach i dziełach. A oni odpowiedzieli: „Zabierzcie Go, nie chcemy Go; raczej ukrzyżujcie Go, aby wszelka pamięć o Nim została zniszczona”. O, jakże często powtarzały się te sceny! 

Potem rozległy się szemrania i zamieszanie. Niektórzy mówili: „Nie chcę Go, jako mojego Króla, chcę bogactwa”, inni pragnęli przyjemności, zaszczytów, godności i wielu innych rzeczy.

Z drżeniem słuchałam ich głosów, a Pan powiedział do mnie: „Czy widziałaś, że nikt Mnie nie chce? A przecież to nic; zwróćmy się do tych, którzy są religijni, i zobaczmy, czy Mnie chcą”.

Byłam tam, wśród kapłanów, biskupów, kobiet konsekrowanych i pobożnych ludzi, a Jezus dźwięcznym głosem powtarzał: „Ecce Homo!”. A ci mówili: „Kochamy Go, ale pragniemy też naszej wygody”, inni: „Pragniemy Go, ale razem z naszymi interesami”, jeszcze inni odpowiadali: „Kochamy Go, ale jednocześnie z szacunkiem i czcią; cóż bowiem zrobi człowiek konsekrowany bez poważania?”. 

Inni odpowiadali: „Pragniemy Go, ale wraz z pewnymi przyjemnościami ze strony stworzeń; jak można żyć samemu i bez nikogo, kto dałby nam zadowolenie?”. 

Niektórzy posuwali się tak daleko, że pragnęli zaspokojenia przynajmniej w sakramencie spowiedzi, ale Jego samego prawie nikt nie pragnął, nie brakowało też takich, którym wcale nie zależało na Jezusie Chrystusie.

Wtedy rzekł On do mnie zasmucony: „Córko moja, wycofujemy się; czy widziałaś, że nikt Mnie nie chce, a co najwyżej razem z czymś, co im sprawia przyjemność? 

Nie jestem z tego zadowolony, bo prawdziwe rządy, to rządy w pojedynkę”.

Kiedy to powiedział, znalazłam się w sobie. 

(z Księgi Nieba, Irmengard Haslinger – do użytku prywatnego – tom 4; 6 marca 1903)