Poniedziałek XXX tydzień Okresu Zwykłego (Łk 13,10-17)

10 Nauczał raz w szabat w jednej z synagog. 11 A była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy: była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować. 12 Gdy Jezus ją zobaczył, przywołał ją i rzekł do niej: «Niewiasto, jesteś wolna od swej niemocy». 13 Włożył na nią ręce, a natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga. 14 Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus w szabat uzdrowił, rzekł do ludu: «Jest sześć dni, w których należy pracować. W te więc przychodźcie i leczcie się, a nie w dzień szabatu!» 15 Pan mu odpowiedział: «Obłudnicy, czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić? 16 A tej córki Abrahama, którą szatan osiemnaście lat trzymał na uwięzi, nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu?» 17 Na te słowa wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników, a lud cały cieszył się ze wszystkich wspaniałych czynów, dokonywanych przez Niego.

A była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy: była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować. (Łk 13,11)

… Potem pomyślałam o różnicy między tym, kto pozwala, by rządziła nim Wola Boża, a tym, kto pozwala, by rządziła nim wola ludzka.

W tym ostatnim przypadku zobaczyłam przed sobą pochyloną osobę, której czoło dotykało kolan, była okryta czarną zasłoną i spowita gęstą mgłą, która uniemożliwiała jej widzenie światła. Biedactwo, wyglądała na pijaną i kołysała się, przewracała raz na prawo, raz na lewo i naprawdę wzbudzała litość. Kiedy na to patrzyłam, mój słodki Jezus poruszył się we mnie i powiedział do mnie:

„„Moja córko, oto obraz duszy, która daje się kierować własnej woli.
Ludzka wola tak bardzo wykrzywia duszę, że ta zmuszona jest wciąż patrzeć na ziemię: tę zna i tę kocha.
To poznanie i ta miłość [do ziemi] tworzą tyle wyziewów i przedstawiają ów gęsty i czarny mrok, który całkowicie ją otacza i odbiera jej widok nieba oraz piękne światło wiecznych prawd. Dlatego dar ludzkiego rozumu pozostaje upojony rzeczami ziemskimi i przez to nie ma stałego kroku, chwieje się na prawo i na lewo i coraz bardziej pogrąża się w gęstej ciemności, która ją otacza.
Nie ma więc większego nieszczęścia niż dusza, która daje się kierować swojej własnej woli.

Całkowicie odwrotnie jest u tego, kto daje się kierować Mojej Woli:
Moja Wola sprawia, że dusza rośnie prosto, tak iż nie może się pochylić ku ziemi, lecz zawsze patrzy ku niebu.
To nieustanne spoglądanie w niebo wytwarza tyle promieni światła, że całkowicie ją one otaczają, a ta chmura światła jest tak gęsta, że – rzucając w cień wszystkie rzeczy ziemskie – sprawia, iż wszystko znika sprzed duszy, a w zamian ukazuje jej ponownie wszystko, co jest z nieba.
Można więc powiedzieć, że taka dusza zna niebo i kocha wszystko, co do nieba należy.

Moja Wola czyni jej krok pewnym, a więc nie istnieje niebezpieczeństwo, by choć w najmniejszym stopniu się zachwiała, a piękny dar zdrowego rozumu jest tak oświecony światłem, które ją otacza, że przechodzi od jednej prawdy do drugiej.

To światło odsłania jej Boskie tajemnice, rzeczy niewysłowione, niebiańskie radości.
Dlatego najwyższym szczęściem duszy jest dać się kierować Mojej Woli.

Taka dusza ma panowanie nad wszystkim, zajmuje pierwsze miejsce czci w całym stworzeniu i nigdy nie oddala się od punktu, z którego Bóg ją wyprowadził.
Bóg zawsze znajduje ją na swoich ojcowskich kolanach, gdzie śpiewa Jego chwałę, Jego miłość i Jego wieczną Wolę.

A ponieważ przebywa na kolanach Ojca Niebieskiego, pierwsza miłość należy do niej, a morza łask, które nieustannie wypływają z wnętrza Boga, są jej udziałem; pierwsze pocałunki, najczulsze pieszczoty są właśnie dla niej.
Tylko jej powierzamy Nasze tajemnice, gdyż będąc najbliżej Nas i pozostając najczęściej przy Nas, dajemy jej udział we wszystkim, co Nasze, i czynimy z niej Nasze życie, Naszą radość i szczęśliwość.
Ona jest Naszą radością i rozkoszą, ponieważ jej wola jest jedna z Naszą.

A ponieważ posiada Naszą Wolę i Nasze szczęście, nie dziw więc, że – mając w sobie Naszą Wolę – może sprawiać Nam radość i rozkosz, i My wzajemnie obdarzamy się szczęściem.”

(z „Księgi Nieba”;  – Do użytku prywatnego – Tom 19; 9 kwietnia 1926)

 “Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus w szabat uzdrowił, rzekł do ludu:” (Łk 13,14)

… „Moja córko, oboje musimy być cierpliwi i myśleć o dziele budowania Królestwa Woli Bożej. Nikt nie wie o tym, co robimy, o ofiarach, które są konieczne, o nieustannych Aktach i modlitwach, które są konieczne, aby uformować i uzyskać takie dobro.

Nikt nie uczestniczy w Naszych ofiarach, nikt nie pomaga nam w tworzeniu tego Królestwa, które przyniesie im takie Dobro. Nie zwracają na nas uwagi, lecz myślą o tym, by cieszyć się  nędznym życiem, nie będąc nawet gotowymi na przyjęcie Dobra, które przygotowujemy.

O, gdyby ludzie mogli zobaczyć, co dzieje się w tajemnicy Naszego Serca, jakże byliby zdumieni! 

Tak było, gdy Ja i Moja Matka byliśmy na ziemi.

Kiedy przygotowywaliśmy Królestwo Zbawienia i wszystkie potrzebne środki, aby wszyscy mogli znaleźć zbawienie, nie szczędziliśmy ani ofiar, ani trudu, ani życia, ani modlitwy. Kiedy my byliśmy zajęci myśleniem o wszystkich, dawaniem życia wszystkim, nikt o Nas nie myślał i nikt nie wiedział, co robimy.

Moja Niebieska Mama była Skarbnicą Królestwa Odkupienia, dlatego uczestniczyła we wszystkich ofiarach i bólach. Tylko św. Józef wiedział, co robimy ale nie wchodził we wszystkie Nasze Cierpienia.

O, jakże bolało Nas serce, gdy to widzieliśmy: podczas gdy Matka i Syn byli pochłonięci cierpieniem i miłością do wszystkich, przygotowywali dla wszystkich wszystkie możliwe i wyobrażalne środki zaradcze, uzdrawiali ich i zapewniali im bezpieczeństwo, oni nie tylko nie myśleli o Nas, ale znieważali Nas i gardzili Nami.

Inni nawet usiłowali pozbawić Mnie życia od chwili narodzin! 

Powtarzam to z tobą, córko Moja, aby budować Królestwo Mojego Boskiego FIAT. Świat otrzymuje wszystko od Nas, choć Nas nie zna, i tylko Mój asystujący sługa  wie, co czynimy, ale nie bierze udziału w Naszych ofiarach ani w Naszej pracy.

Jesteśmy sami, więc miej cierpliwość w tym długim trudzie: im więcej będziemy pracować, tym więcej owoców tego Niebiańskiego Królestwa będziemy zbierać”. 

(Księga Nieba, tom 21; 30 kwietnia 1927).

  Pan mu odpowiedział: «Obłudnicy, czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić? (Łk 13,15)

Kiedy znajdowałam się w moim zwyczajowym stanie, zobaczyłam wiele zniewag ze strony kapłanów i osób konsekrowanych oraz wielki smutek, jaki z ich powodu odczuwał błogosławiony Jezus. Niemal zdziwiona powiedziałam:

„Moje słodkie Życie, to prawda, że osoby konsekrowane obrażają Ciebie, ale wydaje mi się, że ludzie ze świata obrażają Cię jeszcze bardziej. A jednak okazujesz większy ból z powodu tych pierwszych niż z powodu tych drugich. Wydaje mi się, że jesteś cały wzrokiem skierowany na wszystko, co czynią ci pierwsi, i zdajesz się nie patrzeć na to, co czynią ci drudzy”.

On odpowiedział:

„Ach, moja córko! Nie pojmujesz różnicy między zniewagami ze strony osób konsekrowanych a zniewagami ze strony ludzi ze świata, dlatego się dziwisz.

Osoby konsekrowane oświadczyły, że należą do Mnie, że Mnie kochają i chcą Mi służyć, a Ja powierzyłem im skarby mojej łaski, innym zaś skarby sakramentów — a są nimi kapłani.

Tymczasem, podczas gdy na zewnątrz udają, że należą do Mnie, wewnętrznie, gdy jest to dla nich konieczne, są daleko ode Mnie. Pokazują, że Mnie kochają i Mi służą, lecz obrażają Mnie i posługują się świętymi rzeczami, aby służyć własnym namiętnościom.

Dlatego jestem cały wzrokiem, aby nie roztrwaniali moich darów i łask. Jednak pomimo mojej troski dokonują spustoszenia za pomocą wszystkich tych rzeczy, którymi na zewnątrz zdają się oddawać Mi chwałę.

Ta zniewaga jest tak ciężka, że gdybyś mogła ją pojąć, umarłabyś z bólu w swoim sercu.

Z drugiej strony ludzie ze świata oświadczają, że do Mnie nie należą, że Mnie nie znają i nie chcą Mi służyć, a zatem od samego początku są wolni od ducha obłudy, który najbardziej Mi się nie podoba.

Skoro więc sami to oświadczyli, nie mogłem powierzyć im moich darów, chociaż łaska pobudza ich i podejmuje z nimi walkę; nie oddała się im jednak, ponieważ oni jej nie chcą.

To tak jak z królem, który stoczył bitwę wyzwoleńczą w obronie narodów zniewolonych przez innych królów i który zdołał wyzwolić część tych narodów siłą oręża, przelewając krew. Następnie wziął je pod swoje panowanie, troszczył się o nie pod każdym względem, a w razie potrzeby pozwalał im mieszkać we własnej rezydencji.

Otóż, kto bardziej wzbudziłby jego niezadowolenie, gdyby go obrażał: narody, które pozostały daleko od niego i które chciał również pozostawić wolnymi, czy te, które mieszkają razem z nim?”

( z Księgi Nieba; tom 7; 16. listopada 1906)

——————

… Widziano, jak wszystkie rasy walczyły i można było dostrzec, że wszystkie przygotowywały się do kolejnych wojen. Wówczas Jezus powiedział do mnie z wielkim smutkiem:

„Moja córko, nie wiesz, jak moje gorejące Serce pragnie wybiec pełne miłości naprzeciw stworzeniom. Jednak gdy tylko biegnie ku nim, one je odrzucają i odpowiadają Mi najokrutniejszymi zniewagami oraz najbardziej przerażającymi pozorami.

Ponieważ zatem moja Miłość widzi się prześladowaną, występuje moja Sprawiedliwość i broni mojej Miłości. Smaga biczami tych, którzy Mnie prześladują, i demaskuje pozory, jakie stwarzają nie tylko wobec Mnie, lecz także te, jakie narody wzajemnie wobec siebie stosują.

Oszukując się bowiem nawzajem, pokazują, że nienawidzą się zaciekle, zamiast się kochać. Ten wiek można by nazwać wiekiem najgorszych oszustw, i to we wszystkich stanach: dlatego nigdy nie dojdą do porozumienia między sobą.

Podczas gdy pozornie się jednoczą, w rzeczywistości knują nowe wojny. Obłuda nigdy nie przyniosła niczego naprawdę dobrego, ani w porządku świeckim, ani w kościelnym, co najwyżej pewne przemijające jego cienie.

Teraz zaś są w trakcie przemieniania pokoju, wychwalanego słowami, a nie czynami, w przygotowania do wojny. Jak już sama widzisz, wiele ras ludzkich połączyło się do walki pod takim czy innym pretekstem, a przyłączą się do nich jeszcze inne.

Ja jednak posłużę się zjednoczeniem tych różnych ras, ponieważ aby nadeszło Królestwo mojej Bożej Woli, zjednoczenie wszystkich ras będzie musiało dokonać się poprzez kolejną wojnę, jeszcze o wiele rozleglejszą niż ostatnia, podczas której Włochy zostały tak bardzo obciążone finansowo.

Dzięki zjednoczeniu tych ras narody poznają się nawzajem, a po wojnie łatwiej będzie rozszerzyć Królestwo mojej Woli.

Dlatego znoś cierpliwie moją nieobecność oraz pustkę, którą moja Sprawiedliwość pragnie stworzyć w obronie mojej prześladowanej Miłości. Ty módl się i wszystko ofiaruj, aby Królestwo mojego FIAT nadeszło jak najszybciej”.

(z Księgi Nieba; tom 21, 31. marzec 1927)