XXX Niedziela Zwykła – A – (Mt 22,34-40)

34 Gdy faryzeusze dowiedzieli się, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, 35 a jeden z nich, uczony w Prawie, zapytał Go, wystawiając Go na próbę: 36 «Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?» 37 On mu odpowiedział: «Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. 38 To jest największe i pierwsze przykazanie. 39 Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. 40 Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy».

“Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. (Mt 22,37)

… „Jutro jest święto mojego kochanego Alojzego, muszę tam być. … Spójrz, jaki piękny jest Alojzy; ale największą rzeczą w nim, która wyróżniała go na ziemi, była miłość, z jaką pracował.

Wszystko w nim było miłością, miłość zawładnęła jego wnętrzem, miłość otaczała go na zewnątrz; można więc powiedzieć, że nawet jego oddech był miłością. Dlatego mówi się o nim, że nigdy nie cierpiał z powodu rozproszeń – ponieważ miłość zalewała go wszędzie i przez tę miłość jest wiecznie zalewany, jak widzisz „.

I rzeczywiście wydawało się, że miłość św. Alojzego była tak wielka, że mogłaby spalić cały świat na popiół. Następnie Jezus dodał: „Wędruję po najwyższych górach i tam przygotowuję Moją rozkosz”.

Ponieważ nie rozumiałam, co to znaczy, kontynuował: „Najwyższe góry to święci, którzy najbardziej Mnie umiłowali i w nich przygotowuję Moją rozkosz, zarówno gdy są na ziemi, jak i gdy przyjdą do nieba. Tak więc wszystko zależy od miłości”.

Wtedy poprosiłam Jezusa, aby pobłogosławił mnie i tych, których widziałam w tym momencie; i błogosławiąc mnie, zniknął. 

(z “Księgi Nieba”, Do użytku prywatnego – Tom 2; 20 czerwca 1899 r.);

……………………………

Trwałam w moim zwczajowym stanie, gdy Jezus ukazał się na krótko, jak błyskawica i powiedział do mnie: “Córko moja, nie ma niczego, co mogłoby przewyższyć Miłość, ani doktryny, ani godności, a tym bardziej szlachetność.

Co najwyżej może być tak, że ktoś używa tych rzeczy dla dobra, aby snuć spekulacje na temat Mojej Istoty i w ten sposób mniej lub bardziej dobrze Mnie rozpoznaje. 

Ale komu udaje się uczynić ze Mnie swój własny „obiekt miłości.”?  

Kto posuwa się tak daleko, aby spożywać Mnie jak pokarm? 

Miłość. Kto mnie kocha, ten mnie „pochłania”. 

Ten, kto Mnie kocha, znajduje Moją Istotę upodobnioną w każdej cząstce swojej istoty. Między tym, który prawdziwie Mnie kocha, a innymi – niezależnie od tego jaki jest ich stan, czy cechy- istnieje taka różnica, jak między tym, który zna, docenia i uznaje cenny przedmiot, ale go nie posiada, a tym, który posiada cenny przedmiot, jako swój własny; kto jest szczęśliwszy z tych dwóch, ten, który go zna, czy ten, który go posiada? Z pewnością właściciel.

W ten sposób miłość również zastępuje doktrynę(naukę) i nawet ją przewyższa; przewyższa wszystkie możliwe godności, obdarzając duszę boską godnością; zastępuje wszystko i przewyższa wszystko.” 

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 9; 20 maja 1909)

…………………………

Dziś rano, kiedy przyszedł mój ukochany Jezus, powiedziałam do Niego: O Serce moje, Życie moje, Ty, który jesteś dla mnie Wszystkim, jak można poznać, czy ktoś kocha jedynie Ciebie czy innych? 

Córko moja, jeśli dusza wypełniona jest Mną aż po brzegi, tak iż przelewa to na zewnątrz, czyli myśli tylko o Mnie, szuka tylko Mnie, mówi tylko o Mnie i miłuje Mnie jedynie, to wtedy cała reszta wydaje się dla niej nie istnieć, co więcej, cała reszta ją nudzi, drażni i co najwyżej przyznaje ostatnie miejsce temu, co nie jest Bogiem, jak(by to miała być) ostatnia myśl, słowo lub akt w odniesieniu do czegoś, co jest niezbędne do naturalnego życia. Wtedy daje jedynie odpady naturze. Tak postępują święci. Ja też tak postępowałem z samym sobą i z apostołami,  udzielając wskazówek, gdzie należy nocować, co należy jeść.

Jeśli dusza daje naturze to co niezbędne do naturalnego życia, to nie szkodzi miłości ani prawdziwej świętości. Jest to znak, że kocha Mnie jedynie. 

A jeśli dusza czyni na przemian różne rzeczy – raz myśli o Mnie, raz o czymś innym, raz mówi o Mnie, a potem długo mówi o czymś innym i tak czyni ze wszystkim innym – to znak, że nie kocha Mnie jedynie. Ja zaś nie jestem z tego zadowolony. Jeśli ma dla Mnie tylko ostatnią myśl, ostatnie słowo i ostatni akt, to znak, że Mnie nie kocha. A jeśli coś Mi daje, to daje Mi tylko nędzne odpady. Jednak to właśnie czyni większość stworzeń. 

Ach, córko moja, dusze, które Mnie miłują, są ze Mną złączone, tak jak złączone są gałęzie z pniem drzewa. Czy kiedykolwiek może być rozłąka, zapomnienie i inne pożywienie między gałęziami a pniem? 

Jedno jest ich życie, jeden cel, wspólne owoce. Co więcej, pień jest życiem gałęzi, a gałęzie są chwałą pnia. Są zespolone w jedno. W ten sposób są złączone ze Mną dusze, które Mnie miłują.

(z „Księgi Nieba”; Tom 11, 28 lutego 1912)

……………………………….

………………….

(…) Podążałam za Wolą Najwyższą w Akcie, kiedy Boska Istota była w trakcie stwarzania człowieka, abym i ja, wraz z moim pierwszym ojcem Adamem, mogła kochać Go tą samą miłością, którą Adam kochał Go od pierwszej chwili swego stworzenia. Chciałam przyjąć ten Boski Akt, ten wylew miłości, aby zwrócić go mojemu Stwórcy. Kiedy tak myślałam, mój słodki Jezus powiedział do mnie z upodobaniem:

„Moja córko, kto żyje w Mojej Woli, to dla niego nie ma żadnego Naszego Aktu, który nie byłby aktualny[dla niego], ani nie ma żadnego Aktu, który My wytworzyliśmy, a którego on nie mógłby przyjąć. Więc i do ciebie należy Mój oddech i Nasze wylanie Miłości.

Jak wielkie było Nasze upodobanie w tym pierwszym Akcie stworzenia człowieka. Stworzyliśmy niebo i ziemię, ale nie czuliśmy(przy tym) w Nas nic nowego. Przy stworzeniu człowieka było inaczej. Była to wola, która została stworzona, i była to wola wolna, a w niej zawarliśmy Naszą własną. Umieściliśmy ją praktycznie w banku, aby zebrać procenty Naszej Miłości, Chwały, należnej Adoracji. 

O, jak Miłość przelewała się w Nas, jak drżała z radości, gdy przelewała się w tę wolną wolę, abyśmy mogli usłyszeć słowa: „Kocham Cię”. Kiedy pierwsze słowo „kocham cię” wypłynęło z piersi człowieka wypełnionego Naszą Miłością, Nasza radość była ogromna, bo to tak, jakby dał nam odsetki od wszystkich dóbr, które w nim umieściliśmy. Ta stworzona przez Nas wolna wola była skarbcem dla kapitału Boskiej Woli i zadowoliliśmy się małym zyskiem, nie domagając się więcej kapitału. 

Dlatego ból upadku człowieka był wielki, bo odmówił nam kapitału, nie dając nam [nawet] małych odsetek. Jego bank pozostał pusty, wróg sprzymierzył się z nim, napełnił go namiętnościami i nieszczęściem, i tak biedak został bankrutem. 

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 21; 22 kwietnia 1927)

…………………………….

Posłuchaj Mnie teraz, droga córko, kiedy Najwyższa Istota poprosiła Mnie o moją ludzką wolę, zrozumiałam, jak wielkie zło ludzka wola może uczynić w stworzeniu i jak naraża wszystko na niebezpieczeństwo, nawet najpiękniejsze dzieła jego Stwórcy. Stworzenie ze swoją ludzką wolą jest całe chwiejne, słabe, niestałe i nieuporządkowane. A to dlatego, że kiedy Bóg je stworzył, stworzył je jakby naturalnie zjednoczone ze swoją Bożą Wolą, tak aby była Ona siłą, podstawowym popędem, podporą, pożywieniem i życiem ludzkiej woli. Tak więc jeśli nie dajemy życia Woli Bożej w naszej woli, odrzucamy dobra otrzymane od Boga przy Stworzeniu, jak również wrodzone prawa, które otrzymaliśmy w akcie naszego stworzenia. Och, jak dobrze zrozumiałam wielką obrazę zadawaną Bogu oraz całe zło, które spływa na stworzenie! Miałam taki lęk i strach przed czynieniem mojej woli. I słusznie się obawiałam, ponieważ Adam również został stworzony niewinnym przez Boga. A jednak jak wielkie zło sprowadził na siebie i na wszystkie pokolenia, czyniąc swoją własną wolę! Dlatego Ja, twoja Mama, przepełniona strachem, ale jeszcze bardziej miłością do mojego Stwórcy, poprzysięgłam, że nigdy nie uczynię swojej woli. I aby być bardziej pewną i bardziej potwierdzić moją ofiarę Temu, który dał Mi tak wiele mórz łask i przywilejów, wzięłam moją wolę i przywiązałam do stóp Bożego Tronu jako nieustanny hołd miłości i ofiary oraz przysięgłam, że nigdy, nawet przez chwilę, nie użyję w moim życiu własnej woli, ale jedynie Wolę Bożą. Córko moja, dla ciebie moja ofiara życia bez własnej woli może się nie wydawać wielka, ale powiadam ci, że nie ma ofiary podobnej do mojej, co więcej, wszystkie inne ofiary w całej historii świata można nazwać cieniem w porównaniu z moją. Poświęcić siebie na jeden dzień, poświęcić się jednym razem, a innym nie, jest łatwe, ale poświęcić siebie, nie dając nigdy życia swojej woli, i to w każdej chwili, przez całe życie, w każdym czynie i w dobrych uczynkach, jakie zamierza się spełnić, jest ofiarą ponad ofiarami, jest największym świadectwem, jakie można złożyć, jest najczystszą miłością (wypływającą z samej Woli Bożej), jaką można obdarzyć własnego Stwórcę. Ofiara ta jest tak wielka, że Bóg nie może prosić stworzenia o nic więcej ani stworzenie nie może znaleźć dla swojego Stwórcy większej ofiary niż ta. Moja droga córko, kiedy złożyłam mojemu Stwórcy dar z własnej woli, poczułam się zwyciężczynią w próbie, której sama pragnęłam, a Bóg poczuł się zwycięzcą nad moją ludzką wolą. Bóg oczekiwał mojej próby, czyli duszy, która by żyła bez swojej woli, gdyż chciał naprawić losy rodzaju ludzkiego oraz przybrać łaskawą i miłosierną postawę. 

(Piąty krok Woli Bożej w Królowej Nieba. Triumf w próbie.; Z Dziewica Maryja w Królestwie Woli Bożej- Dzień piąty)

 Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. (Mt 22,39)

 „Córko moja, co się stanie z tyloma uczynkami, nawet dobrymi, wykonanymi bez czystej intencji, z przyzwyczajenia i dla własnej korzyści?

Jakiż wstyd  spadnie na nich w Dniu Sądu Ostatecznego, gdy zobaczą tak wiele dzieł, które same w sobie są dobre, ale zostały zepsute przez ich intencję, tak że te same czyny, zamiast przynieść im zaszczyt, jak to będzie w przypadku wielu innych, przyniosą im wstyd? Rzeczywiście, nie zwracam uwagi na wielkość dzieł, ale na intencję, z jaką zostały wykonane. To jest miejsce całej Mojej uwagi”. 

Jezus milczał przez krótki czas, a ja rozważałam słowa, które do mnie wypowiedział, medytując w duchu przede wszystkim nad czystością intencji i nad tym, że kiedy czyni się dobro stworzeniom, muszą one[niejako dla duszy] zniknąć, a dusza musi utożsamiać stworzenie z samym Panem, tak jakby stworzenia nie istniały.

Następnie Jezus kontynuował: „A jednak tak to jest. Zobacz, oto Moje serce jest tak wielkie, a drzwi bardzo wąskie. Nikt nie może wypełnić pustego miejsca w tym Sercu, jak tylko dusze, które są obnażone(opróżnione), nagie i proste. 

Ponieważ, jak widzisz, drzwi są małe, każda, nawet najmniejsza przeszkoda – na przykład cień przywiązania, nieszczera intencja, praca bez jedynego celu przypodobania się Mnie – nie pozwala im wejść i radować się w Moim Sercu. 

Do Mojego Serca wkracza wiele miłości do bliźniego, ale musi być ona tak zjednoczona z Moją, by tworzyła tylko jedną Miłość, tak że nie można odróżnić jednej od drugiej. 

A tej innej miłości bliźniego, która nie przemienia się w miłość do Mnie, nie uważam za coś, co należy do Mnie”. 

(z „Księgi Nieba”;- tom 2; 7 maja 1899)

…………………….

Znajdowałam się w moim zwyczajnym stanie i gdy mój zawsze ukochany Jezus ukrywał się, chciał, abym była całkowicie skupiona na Nim i nieustannie wstawiała się za moimi braćmi. Kiedy się modliłam i płakałam o zbawienie biednych walczących ludzi, chcąc trzymać ich blisko Jezusa, aby nikt nie zaginął, mówiłam Mu jakieś niedorzeczności. Jezus, choć smutny, wydawał się zadowolony z moich próśb i jakby zgadzał się na to, o co prosiłam. Jednak w mojej głowie pojawiła się myśl, że powinnam pomyśleć o swoim zbawieniu. A Jezus powiedział do mnie: Córko moja, kiedy pomyślałaś o sobie, wywołałaś ludzkie doznanie, a Moja w pełni Boska Wola spostrzegła to. 

W Mojej Woli wszystko rozstrzyga się w miłości do Mnie i do bliźniego i nie ma rzeczy własnych, ponieważ skoro dusza zawiera jedynie Moją Wolę, posiada dla siebie wszelkie możliwe dobra. A jeśli je posiada, to po co ma Mnie o nie prosić? Czyż nie powinna troszczyć się o modlitwę za tych, którzy ich nie mają? 

Ach, gdybyś wiedziała, przez jakie nieszczęścia ma przejść biedna ludzkość, byłabyś bardziej czynna w Mojej Woli na jej korzyść! 

I kiedy to mówił, dał mi poczuć całe zło, które masoni knują przeciwko ludzkości

Tom 11, 6 czerwca 1915

……………………………………

.”…Czułam się jakby skamieniała z bólu spowodowanego pozbawieniem obecności mojego słodkiego Jezusa. Nawet Jego przychodzenie niczym błyskawica lub cień zdaje się stawać coraz rzadsze – a przecież jest ono moją jedyną podporą w tym pozbawieniu Jego obecności i niczym małe krople rosy podtrzymuje przy życiu biedną roślinkę mojej duszy, podając jej, spalonej i wyschniętej z powodu Jego nieobecności, nić życia, aby nie umarła.

Pozostawałam jednak całkowicie poddana Jego Woli i starałam się, na ile potrafiłam, kontynuować moje wewnętrzne akty, jak gdybym wraz z Jezusem wznosiła się w Jego Najświętszej Woli,(tak jak zwykliśmy czynić to wspólnie).

Ale jakże inaczej je wykonywałam! Wykonywałam je źle, ponieważ nie znajdowałam wszystkich [aktów czy stworzeń??], aby móc składać mojemu Bogu wszystko w imieniu wszystkich. Wtedy mówiłam sobie:

„Mój Jezu, w Twojej Woli jednoczę moje myśli z Twoimi. A ponieważ Twoje myśli krążą w każdej stworzonej inteligencji, pragnę, aby każda myśl czerpała z Twoich myśli miłość Twojej Inteligencji, tak bym mogła posłać każdą myśl stworzenia w lot miłości.

Ten lot dociera do Nieba, staje przed Najwyższym Majestatem, łączy się z Wieczną Miłością i sprowadza miłość Najświętszej Trójcy na wszystkie stworzenia na ziemi”.

Kiedy czyniłam to i inne rzeczy, mój godny uwielbienia Jezus poruszył się w moim wnętrzu i powiedział do mnie z westchnieniem:

„Moja córko, ty nie możesz obyć się beze Mnie – a tym bardziej Ja nie mogę obyć się bez ciebie.

Wszystko, co odczuwasz w swoim sercu, to Ja: twoje tęsknoty, twoje westchnienia, męczeństwo, które cierpisz z powodu pozbawienia mojej obecności – to wszystko jestem Ja. Są to uderzenia mojego Serca, które rozbrzmiewają w tobie, przynosząc ci moje cierpienia, które sprawiają, że ukrywam się przed tobą. Dlatego miłość, ponieważ nie może już dłużej tego znieść, przezwycięża Sprawiedliwość i zmusza Mnie, abym się ukazał”.

Gdy to mówił, ukazał się. Mój Boże, któż potrafi opisać, jak poczułam się na nowo odrodzona! Następnie dodał:

„Moja córko, dałaś Mi na ziemi mieszkanie w sobie, a Ja noszę cię w Niebie, w moim Sercu. Tak więc, chociaż jesteś na ziemi, przebywasz ze Mną w Niebie.

Bóstwo raduje się małą córeczką Najwyższej Woli, którą ma przy Sobie w Niebie. A ponieważ mamy naszą małą córeczkę w Niebie i na ziemi, nie uważamy za stosowne zniszczyć ziemi, jak tego pragnie Sprawiedliwość, gdyż stworzenia na to zasługują.

Co najwyżej zniknie wiele miast, ziemia w wielu miejscach rozewrze swoją czeluść i pochłonie miejscowości oraz ludzi, a wojny zdziesiątkują ich mieszkańców. Jednak ze względu na naszą małą córeczkę nie zniszczymy ziemi, ponieważ powierzyliśmy naszej córce zadanie działania na rzecz panowania naszej Woli na ziemi.

Dlatego odwagi! Nie pozwól, aby moja nieobecność nadmiernie cię przygnębiała. Wiedz, że nie potrafię zbyt długo wytrzymać bez ukazania się tobie – Ja sam nie potrafię tego znieść. A ty nigdy, przenigdy nie przestawaj Mnie kochać, nie tylko ze względu na siebie, lecz także ze względu na wszystkich naszych drogich braci.

Czy chcesz wiedzieć, dlaczego Adam zgrzeszył? Ponieważ zapomniał, że Ja go kochałem, i zapomniał, by Mnie kochać. To było pierwsze ziarno jego grzechu.

Gdyby pamiętał, jak bardzo go kocham i że jest zobowiązany Mnie kochać, nigdy nie zdecydowałby się na nieposłuszeństwo wobec Mnie. A zatem najpierw ustała miłość, a dopiero potem rozpoczął się grzech.

A wraz z miłością do swojego Boga ustała również prawdziwa miłość do samego siebie.

Jego własne członki i władze zbuntowały się przeciwko niemu. Utracił panowanie nad sobą, ład i stał się lękliwy. Co więcej, utracił także prawdziwą miłość do innych stworzeń, podczas gdy Ja stworzyłem go przecież z tą samą miłością, jaka panowała między Osobami Boskimi. Dzięki niej jeden miał być dla drugiego odbiciem, szczęściem, radością i życiem.

Dlatego, kiedy przyszedłem na ziemię, przywiązywałem największą wagę do tego, aby ludzie miłowali się wzajemnie tak, jak Ja ich umiłowałem. Chciałem w ten sposób przywrócić im moją pierwotną miłość, aby miłość Najświętszej Trójcy wypełniła ziemię.

Dlatego pośród wszystkich twoich cierpień i chwil pozbawienia mojej obecności nigdy nie zapominaj, że bardzo cię kocham, abyś nigdy nie zapomniała kochać Mnie. A jako córka naszej Woli masz zadanie kochać Mnie za wszystkich.

W ten sposób pozostaniesz w porządku i nie będziesz się niczego lękać”.

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 16; 6 września 1923)