Sobota XXIX tydzień Okresu Zwykłego (Łk 13,1-9)

1 W tym samym czasie przyszli niektórzy i donieśli Mu o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. 2 Jezus im odpowiedział: «Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, że to ucierpieli? 3 Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie. 4 Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jerozolimy? 5 Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie». 6 I opowiedział im następującą przypowieść: «Pewien człowiek miał drzewo figowe zasadzone w swojej winnicy; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł. 7 Rzekł więc do ogrodnika: „Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym drzewie figowym, a nie znajduję. Wytnij je: po co jeszcze ziemię wyjaławia?” 8 Lecz on mu odpowiedział: „Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw; ja okopię je i obłożę nawozem; 9 może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz je wyciąć”».

“Lecz jeśli się nie nawrócicie…” (Łk 13,3)

… „Moja córko, Moja Boża Wola została dana stworzeniom, jako ich życie od początku Stworzenia. Ona wzięła na siebie zadanie utrzymania tego Jej Życia w nich nienaruszonym, pięknym i w pełni sił, ofiarowując Mu(temu Życiu), dla każdego aktu stworzenia, jeden ze Swoich Boskich Aktów, Akt z wysokości Swojej Świętości, Swojego Światła, Swojej Mocy i Piękna.  Nieustannie czekała na ich akt, aby dać im Swój, aby uczynić z nich cud Boskiego Życia, godny Jej Mocy i Mądrości.

Aby to zrozumieć, wystarczy bym ci powiedział, że Moją Bożą Wolą było uformowanie tak wiele Istnień(życia) Samej Siebie w każdym stworzeniu i dlatego wprowadziła Ona w życie wszystkie zdolności i Boskie Atrybuty, które posiadała.

Jakże piękne byłyby te Boskie Życia w stworzeniach! Kiedy patrzyliśmy na nie, znajdowaliśmy w nich Nasze odbicie, Nasz Obraz, echo Naszej Błogości. Jaką radością, jaką ucztą byłoby Stworzenie dla Nas i dla stworzeń!

Powinnaś to wiedzieć: ktokolwiek nie wykonuje Mojej Bożej Woli i nie żyje w Niej, chce zniszczyć w sobie Boskie Życie, które powinien posiadać. Zniszczyć własne życie, co za zbrodnia!

Któż nie potępiłby tego, kto chciałby zniszczyć własne życie cielesne lub tego kto nie chciał przyjmować pożywienia i stał się wycieńczony, chory i niezdolny do niczego?

Otóż ten, kto nie czyni Mojej Woli, niszczy swoje własne życie, które dobroć Boża chce mu dać; a ten, kto czyni Ją tylko czasami i nie żyje w Niej, z braku stałego i wystarczającego pożywienia, jest biednym chorym człowiekiem, bez siły, wycieńczonym, i niezdolnym do czynienia prawdziwego dobra.

Kiedy wydaje się, że czyni coś dobrego, jest to bez życia, ospałe, ponieważ tylko Moja Wola może dać mu życie. Co za zbrodnia, moja córko, co za zbrodnia, która w ogóle nie zasługuje na litość!”.

Mój umiłowany Jezus ukazał się zmęczony i prawie niespokojny z powodu Jego wielkiego smutku, i z powodu tak wielu Istnień zniszczonych w duszach. Również ja byłam tym zasmucona i powiedziałam Mu: „Moja miłości, powiedz mi, co Ci jest?

Bardzo cierpisz z powodu zniszczenia tych Boskich Istnień Twojej wspaniałej Woli i to jest Twoim największym bólem: więc proszę Cię, spraw, aby Twoje Królestwo mogło nadejść, aby ten Twój ból zamienił się w radość. Tak więc stworzenie nie będzie już dawać ci niepokoju i bólu, ale spokój i błogość”.

Widząc, że moje słowa nie mogą Go uspokoić, wezwałam na pomoc wszystkie Akty Jego Woli, które dokonują się w całym Stworzeniu, dołączyłam do nich moje akty i otoczyłam Jezusa aktami Jego Woli. Ogromne światło uformowało się wokół Jezusa, to światło wymazało całe zło stworzeń, a On znalazł odpoczynek. 

Następnie dodał: „Moja córko, tylko Moja Wola może dać Mi odpoczynek. Jeśli widzisz Mnie niespokojnego i chcesz Mnie uspokoić, przygotuj się na rozwój Życia Mojej Woli w tobie. Czyniąc Jej Akty swoimi, znajdę w tobie Jej Światło, Jej Świętość, Jej nieskończone radości, które dadzą Mi odpoczynek.

Wtedy wstrzymam nieco karanie ludzi, którzy zasługują na zbyt wielką karę z powodu tych Boskich Istnień, które niszczą w sobie, że zasługują nawet na zniszczenie wszystkich zasobów naturalnych, a nawet własnego życia.

Czy nie widzisz, jak morze przekracza swój brzeg i wyrusza, by zmieść te życia na swoje łono i pogrzebać je w sobie? Wiatr, ziemia, prawie wszystkie żywioły ruszają, by pochwycić stworzenia i zniszczyć je.

Są to Akty Mojej Woli rozproszone wszędzie w Stworzeniu z miłości do nich: nie będąc przyjęte z miłością, zamieniają się w sprawiedliwość.

(z „Księgi Nieba”; – Do użytku prywatnego – Tom 23; 28 września 1927 r.)

“Lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie.” (Łk 13,5)

Będąc nadal w swoim zwyczajowym stanie, widziałam mojego dobrego Jezusa tylko na trochę, z krzyżem w ręku, który przelewał na ludzi. Powiedział do mnie: „Córko Moja, świat jest zawsze zepsuty, ale są szczególne czasy, kiedy osiąga taką deprawację, że gdybym nie wylał na ludzi cząstki Mojego Krzyża, wszyscy poginęli by w tej ruinie(w upadku). Tak też się działo w czasie mojego przyjścia na ziemię: Tylko Mój Krzyż uratował wielu od zepsucia, w którym się pogrążyli. Tak samo w tych czasach: Niegodziwość doszła do takiego punktu, że zostaliby zatopieni w falach niegodziwości, gdybym nie wylewał na nich biczów, cierni, krzyży, które powodują także rozlew krwi wśród ludzi.”  

A gdy On to mówił, zdawał się prowadzić ten krzyż nad ludźmi i nastąpiły kary.

(21 kwietnia 1901 r. , tom 4 Księgi Nieba)

————————

Kiedy znajdowałam się w swoim zwyczajnym stanie, mój słodki Jezus ukazał się bardzo zasmucony, jakby był bliski dopuszczenia, aby Sprawiedliwość wzięła górę, lecz jakby był do tego zmuszany przez same stworzenia. Prosiłam Go, aby powstrzymał plagi, a On powiedział do mnie:

„Moja córko, między Stwórcą a stworzeniem nie ma niczego innego, jak tylko strumienie miłości. Grzech przerywa ten strumień i otwiera strumień Sprawiedliwości.

Moja Sprawiedliwość broni praw mojej obrażonej Miłości, mojej Miłości, która została przerwana między Stwórcą a stworzeniem. Torując sobie drogę pomiędzy nimi, pragnie ponownie zjednoczyć tę zerwaną Miłość.

Ach, gdyby człowiek nie grzeszył, moja Sprawiedliwość nie miałaby nic do czynienia ze stworzeniem! Gdy tylko pojawia się wina, Sprawiedliwość wyrusza w drogę. Czy sądzisz, że chciałbym uderzyć człowieka?

Nie, nie! Przeciwnie, sprawia Mi to ból, trudno Mi go dotknąć, lecz to on sam zmusza Mnie i skłania do tego, abym go uderzył.

Módl się, aby człowiek żałował za swoje grzechy, żeby Sprawiedliwość, natychmiast ponownie jednocząc strumień miłości, mogła się wycofać”.

(z „Księgi Nieba”, tom 14, 12 kwietnia 1922 r.)

 «Pewien człowiek miał drzewo figowe zasadzone w swojej winnicy; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł. (Łk 13,6)

Kiedy przyjęłam Komunię Świętą, zastanawiałam się nad dobrocią naszego Pana, który dał Siebie, jako pokarm takiemu biednemu stworzeniu, jakim jestem, i myślałam, jak mogłabym odpowiedzieć na tak wielką łaskę. Tymczasem błogosławiony Jezus powiedział do mnie:

„Moja córko, jak Ja czynię Siebie pokarmem dla stworzenia, tak i stworzenie może stać się pokarmem dla Mnie, przekształcając całe swoje wnętrze w pokarm dla Mnie, tak że jej myśli, uczucia, pragnienia, skłonności, uderzenia serca, westchnienia, jej miłość, wszystko – jest całkowicie skierowane ku Mnie. 

A kiedy widzę prawdziwy owoc Mojego Pokarmu, który polega na przebóstwieniu duszy i przemienieniu wszystkiego we Mnie samego, dojdę do tego, aby karmić się z duszy, to znaczy z jej myśli, jej miłości i wszystkiego innego. 

W ten sposób dusza mogła powiedzieć do Mnie: „Jak Ty posunąłeś się tak daleko i uczyniłeś siebie pokarmem dla mnie i dałeś mi wszystko, tak i ja uczyniłam siebie pokarmem dla Ciebie. Nie mam Ci nic więcej do dania, bo wszystko, czym jestem, jest wyłącznie Twoje.”

Wtedy zrozumiałam ogromną niewdzięczność stworzeń: podczas gdy Jezus w takim nadmiarze Miłości zgadza się uczynić Siebie naszym pokarmem, my odmawiamy Mu Jego pokarmu, a więc odchodzi On z pustymi rękoma.  

Z Księgi Nieba, tom 6, 17 listopada 1904)

 „Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym drzewie figowym, a nie znajduję. Wytnij je: po co jeszcze ziemię wyjaławia?” (Łk 13,7)

Czułam się bardzo przygnębiona z powodu pozbawienia mnie mojego zawsze umiłowanego Jezusa i powiedziałam sobie: „Wszystko się dla mnie skończyło, jakkolwiek bym Go szukała, On nie przychodzi. Jaka agonia, jakie męczeństwo!”.

Ale gdy tak myślałam, mój uwielbiony Jezus pozwolił się zobaczyć, jako Ukrzyżowany; rozpostarł się nad moją biedną osobą i Światło, które świeciło z Jego uwielbionego czoła, powiedziało mi: „Moja córko, moja Wola obejmuje całe moje Istnienie, i kto Ją posiada w sobie, posiada Mnie — bardziej nawet, niż gdyby miał moją stałą obecność, ponieważ moja Wola przenika wszystko, aż do najgłębszych włókien bytu.

Ona liczy uderzenia serca, myśli, i staje się życiem najpiękniejszej części duszy — jej wnętrza — z którego, jak ze źródła, wypływają akty zewnętrzne, czyniąc duszę nierozerwalnie zjednoczoną ze Mną.

Lecz jeśli moja obecność nie znajduje w duszy mojej Woli, nie może być życiem całego jej wnętrza, i wtedy dusza pozostaje jakby oddzielona ode Mnie.

Iluż to dusz, które wcześniej cieszyły się moimi łaskami i moją obecnością, popadło później na nowo w winę, ponieważ pełnia mojej Woli, Jej światło i świętość, nie były w nich obecne! Uczestniczyły w przyjemnościach, oddaliły się ode Mnie, ponieważ nie miały w sobie tej Boskiej Woli, która czyni duszę nietykalną dla wszelkiego grzechu, nawet najmniejszego…

Tak więc najczystsze, najświętsze i największe dzieła powstają w tych, którzy posiadają pełnię mojej Woli.

Widzisz, także w stworzeniu jego własna wola ma władzę królewską: jeśli więc wola jest obecna, człowiek ma życie; jeśli jej brak, podobny jest do drzewa, które ma wprawdzie pień, gałęzie i liście, lecz nie wydaje owocu.

Otóż wola w stworzeniu nie jest myślą, lecz daje aktowi umysłu życie. Nie jest okiem, ale daje spojrzeniu życie — bo jeśli człowiek posiada wolę, jego oko pragnie widzieć i poznawać rzeczy; inaczej byłoby jak oko pozbawione życia.

Wola nie jest słowem, ale daje każdemu słowu życie. Nie jest ręką, lecz tchnie życie w akt. Nie jest krokiem, ale daje krokowi życie. Nie jest miłością, pragnieniem, uczuciem, ale daje miłości, pragnieniu i uczuciu życie.

Ale to jeszcze nie wszystko: podczas gdy wola jest życiem wszystkich ludzkich aktów, stworzenie — spełniając swoje akty — jakby się z nich ogołaca, tak jak drzewo obciążone owocami zostaje ogołocone przez ręce, które je zrywają.

A jednak w woli pozostają jak zapieczętowane spojrzenia, które stworzenie oddało, myśli, które uformowało, słowa, które wypowiedziało, akty, które wykonało.

Tak więc ręka pracowała, lecz jej akt nie pozostaje w dłoniach — on idzie dalej, kto wie dokąd — ale w woli on pozostaje. W ten sposób wszystko zostaje w ludzkiej woli zapisane, uformowane i zapieczętowane.

A jeśli tak dzieje się w ludzkiej woli tylko dlatego, że zasiałem w niej ziarno i podobieństwo do Mojej [Woli], możesz sobie wyobrazić, jaka jest Moja Wola we Mnie Samym — i jaka będzie, gdy stworzenie pozwoli, by Moja Wola całkowicie je posiadła.”

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 16; 24 lipca 1923).

——————–

Kiedy znajdowałam się w swoim zwyczajowym stanie, przyszedł mój godny uwielbienia Jezus, bardzo się spiesząc, zarzucił mi ramiona na szyję, mocno przycisnął mnie do siebie i powiedział do mnie:

„Moja córko, kończę ze światem, już dłużej nie mogę. Zniewagi i cierpienia, które Mi zadają, są zbyt liczne, dlatego muszę go zniszczyć”.

Zadrżałam, słysząc to, i powiedziałam do Niego:

„Moja Miłości i moje Życie, z pewnością bardzo cierpisz i nie możesz już dłużej wytrzymać, ponieważ chcesz cierpieć sam.

Gdybyś jednak dzielił ze mną swoje cierpienia, cierpiałbyś mniej i nie doszedłbyś do tego, że nie możesz już znieść biednych stworzeń.

Pozwól mi więc uczestniczyć w Twoich cierpieniach, dzielmy je między sobą, a zobaczysz, że nadal będziesz mógł znosić ludzi. Pospiesz się, nie cierp już sam, spróbuj, o Jezu. Masz rację, bardzo cierpisz, dlatego proszę Cię: dzielmy je między sobą, a Ty się uspokój”.

Po długich naleganiach mój słodki Jezus pozwolił mi cierpieć, ale były to [jedynie] cienie Jego cierpień. Mimo to czułam się tak, jakbym została unicestwiona i zmiażdżona. Nie potrafię jednak powiedzieć, co wycierpiałam, a o pewnych rzeczach lepiej milczeć.

Następnie Jezus ukrył się we mnie, jakby zmęczony swoim długotrwałym cierpieniem, aby znaleźć choć trochę ulgi, a ja czułam się całkowicie wypełniona Jezusem. Widziałam w sobie wszędzie oczy Jezusa, a On powiedział mi, że te oczy były znużone patrzeniem na ziemię i że szuka On schronienia.

Światło oczu Jezusa było skierowane na różne miejsca na ziemi, a popełniane w tych miejscach okrucieństwa były tak liczne, że to światło skłaniało Go do ich zniszczenia.

Prosiłam Go o oszczędzenie świata, przywołując przed Jego oczy Jego Krew, Jego cierpienia, Jego Życie i Jego Wolę odwieczną. Wówczas Jezus powiedział do mnie z wielką dobrocią:

„Moja córko, moc modlitw, aktów i cierpień znoszonych w mojej Woli jest nieosiągalna.

Podczas gdy ty się modliłaś i cierpiałaś, modliły się moja Krew i moje kroki, a także moje dzieła; moje cierpienia się pomnażały i powtarzały.

W ten sposób wszystko, co zostaje dokonane w mojej Woli, daje Mi sposobność, aby na nowo powtarzać to, co czyniłem wówczas na ziemi.

Jest to największy akt służący ułagodzeniu Bożej Sprawiedliwości”.

… (z „Księgi Nieba”; tom 22, 21 sierpień 1927)