Piątek XXVIII tydzień Okresu Zwykłego (Łk 12,1-7)

1 Kiedy wielotysięczne tłumy zebrały się koło Niego, tak że jedni cisnęli się na drugich, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów: «Strzeżcie się kwasu, to znaczy obłudy faryzeuszów. 2 ² Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani nic tajemnego, co by się nie stało wiadome. 3 Dlatego wszystko, co powiedzieliście w mroku, w świetle będzie słyszane, a coście w izbie szeptali do ucha, głosić będą na dachach. 4 Lecz mówię wam, przyjaciołom moim: Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem nic więcej uczynić nie mogą. 5 Pokażę wam, kogo się macie obawiać: bójcie się Tego, który po zabiciu ma moc wtrącić do piekła. Tak, mówię wam: Tego się bójcie! 6 Czyż nie sprzedają pięciu wróbli za dwa asy? A przecież żaden z nich nie jest zapomniany w oczach Bożych. 7 U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli. 

„Strzeżcie się zakwasu faryzeuszów, to jest obłudy” (Łk 12,1).

Tego ranka Jezus przyszedł do mnie, gdy byłam w swoim zwyczajowym stanie, zupełnie niespodziewanie, i powiedział do mnie:

„Moja córko, cóż za głupota! Nawet w rzeczach świętych myślą o tym, aby sprawiać sobie samym zadowolenie. Jeśli wypędzają Mnie z rzeczy świętych, to gdzie znajdę miejsce w aktach moich stworzeń? Cóż za oszustwo! Przecież wszystko polega na tym, aby uprzedzać innych aktami miłości, dokonywać ich, gromadzić ich jak najwięcej, aby pomnażać miłość, i pozostawać bardzo blisko Mnie, aby pić ze źródła mojej Miłości i całkowicie zanurzać się w mojej Miłości! A jednak cóż za zaślepienie! Robią wszystko na odwrót”.

Powiedziawszy to, zniknął.

(z „Księgi Nieba”; Do użytku prywatnego – tom 6; 18 października 1905)

——————————

… „Moja córko, jak wiele będzie zmian w ich sercach, jak wiele masek zostanie zdemaskowanych! Nie mogłem dłużej znieść ich hipokryzji. Moja sprawiedliwość była wypełniona tak wieloma pozorami(udawaniem) i dlatego nie mogli już dłużej utrzymywać maski, którą założyli.

Dlatego módl się ze Mną, aby ci, którzy mają służyć Mojej Chwale, byli bezpieczni, a ci, którzy chcą uderzyć w Mój Kościół, zostali zdezorientowani”.

Jezus zamilkł, a mój biedny umysł ujrzał tyle nieszczęść i tragedii. Kiedy się modliłam, Jezus, moje najwyższe dobro, powtórzył:

„Moja córko, aby przekazać coś dobrego innym, trzeba samemu posiadać pełnię tego dobra, ponieważ posiadając je, dusza uczy się efektów [tego dobra] i jego istoty oraz tego, jak je praktycznie zdobyć.

W ten sposób będzie w stanie zaszczepić je innym i wyliczać piękno, przywileje i owoce, które to dobro wytwarza.

Ale jeśli dusza ledwie łyknęła jakiegoś dobra lub cnoty, nie pozna dogłębnie pełni tej cnoty. Jeśli teraz chce zacząć nauczać o niej innych, nie będzie w stanie ani odtworzyć wielkiej korzyści płynącej z cnoty, ani pokazać praktyki jej zdobywania.

Będzie przypominać dziecko, które ledwo nauczyło się samogłosek i chce działać jako nauczyciel, wywyższając się ponad innych. Biedne dziecko, będzie „wyśmiewanym nauczycielem”, ponieważ nie będzie w stanie udzielić żadnych dalszych pouczeń!

Dlatego prawdziwi święci najpierw napełniali się miłością, boską wiedzą, niezwyciężoną cierpliwością i innymi rzeczami. Kiedy byli już tak napełnieni, że nie mogli się dłużej powstrzymywać, dzielili się z narodami obfitością dóbr, które posiadali. Ich słowo było ogniem i światłem. Nie nauczali w powierzchowny sposób, ale w praktyczny i znaczący sposób o dobru, które posiadali.

To jest powód, dla którego tak wielu chce działać jako nauczyciele, a mimo to nie czynią nic dobrego: ponieważ brakuje im wystarczającego pożywienia. Jak więc mogliby karmić innych?”… 

(z „Księgi Niebios”; Do użytku prywatnego – tom 29; 16 czerwca 1931)

 Pokażę wam, kogo się macie obawiać: bójcie się Tego, który po zabiciu ma moc wtrącić do piekła. Tak, mówię wam: Tego się bójcie!  (Łk 12,5)

Luiza wyznaje Jezusowi swoje grzechy. Skutki grzechu i efekty sakramentu pokuty 

Przebywając w swoim zwyczajowym stanie, poczułam, że wychodzę z siebie i odnalazłam mojego ukochanego Jezusa. Och, jakże w Jego obecności czułam się pełna grzechów! Poczułam w swoim wnętrzu silne pragnienie, aby wyspowiadać się przed naszym Panem. Zwracając się więc do Niego, zaczęłam wyznawać swoje grzechy, a Jezus mnie słuchał. Kiedy skończyłam mówić, zwracając się do mnie z twarzą pełną smutku, powiedział: 

“Córko moja, grzech jest trującym i śmiertelnym uściskiem nie tylko dla duszy, lecz także dla wszystkich cnót, które znajdują się w duszy, jeśli jest to grzech ciężki. Jeśli natomiast jest to grzech lekki, jest raniącym uściskiem, który sprawia, że dusza staje się bardzo słaba i chora, a wraz z nią stają się chore cnoty, które nabyła. Jaką śmiertelną zbroją jest grzech!

Tylko grzech może zranić duszę i zadać jej śmierć! Nic innego prócz grzechu nie może jej skrzywdzić. Tylko grzech sprawia, że dusza staje się obrzydliwa i wstrętna przed Jezusem.” 

Kiedy to mówił, zrozumiałam brzydotę grzechu i poczułam taką boleść, że nie potrafię jej nawet wyrazić. Jezus zaś, widząc mnie w pełni wzruszoną, podniósł swoją błogosławioną prawicę i wypowiedział słowa rozgrzeszenia. Następnie dodał: “Tak jak grzech rani duszę i zadaje jej śmierć, tak też sakrament spowiedzi daje jej życie i leczy ją z ran oraz przywraca wigor cnotom. Skuteczność sakramentu zależy bardziej czy też mniej od dyspozycji duszy.” 

Wydawało mi się, że moja dusza otrzymała nowe życie. Nie odczuwałam już więcej tego zmartwienia jak wcześniej po tym, jak Jezus udzielił mi rozgrzeszenia. Niech będą dzięki Panu i niech będzie uwielbiony! 

(z „Księgi Niebios”; tom 3; 5 stycznia 1900 )

——————————

Następnie rozpoczęłam moje krążenie w Bożej Woli i gdy Jezus zaniósł mnie do ziemskiego Edenu, gdzie Adam dokonał pierwszego aktu wycofania swojej woli z Woli Bożej, powiedziałam do mojego słodkiego Jezusa:

„Moja Miłości, pragnę unicestwić moją wolę w Twojej, aby nigdy nie miała życia. Niech we wszystkim i na zawsze Twoja Wola ma życie, aby naprawić pierwszy akt, którego dokonał Adam, i przywrócić Twojej Najwyższej Woli całą chwałę, tak jakby Adam nigdy się z Niej nie wycofał.

O, jak bardzo chciałabym przywrócić Mu cześć, którą utracił, ponieważ czynił swoją wolę i odrzucił Twoją! I ten akt chciałabym powtarzać tyle razy, ile razy wszystkie stworzenia czyniły swoją własną wolę — przyczynę wszelkiego zła — i odrzucały Twoją, początek i źródło wszelkiego dobra.

Dlatego proszę Cię o rychłe nadejście Królestwa Najwyższego FIAT, aby wszyscy — od Adama aż po wszystkie stworzenia, które czyniły swoją wolę — otrzymali utraconą cześć i chwałę, a Twoja Wola dostąpiła triumfu, chwały i pełni”.

( z „Księgi Niebios”; tom 20; 26. października 1926)

————————

Następnie podążałam za aktami, których mój dobry Jezus dokonał na ziemi, i z głębi serca modliłam się, aby mocą swoich aktów dał wszystkim ludziom poznać swoją Wolę. Gdy podążałam za Nim drogami, którymi wędrował, mój duch zatrzymał się przy akcie, w którym Jezus, moja wieczna Miłość, szedł przez pola, z radością przyglądał się kwiatom i zrywał je swoimi stwórczymi rękami. Chciałam złożyć na wszystkich kwiatach moje „Kocham Cię”, aby głosami i słowami prosiły Go o to, by Jego Wola została poznana i umiłowana. Wówczas Jezus dał się słyszeć i powiedział do mnie łagodnie:

„Błogosławiona córko, chcę powierzyć ci moje cierpienia i tajemnicę mojego Serca. Musisz wiedzieć, że ludzka wola była najdotkliwszym cierniem dla mojego Serca.

Kiedy szedłem drogami i polami, przyglądając się kwitnącym łąkom i drzewom obciążonym owocami, kosztowałem radości mojego Stworzenia. Te kwitnące pola symbolizowały dla Mnie jeszcze bardziej niż kwiaty piękno, witalność, świeżość i zdrowy wygląd ludzkiego stworzenia.

Cieszyłem się nimi, lecz gwóźdź ludzkiej woli sprawiał natychmiast, że widziałem je przemienione w kwiaty zwiędłe, wyblakłe i wyschnięte, ze zwieszonymi główkami, jakby konały, i wydzielające zamiast pachnącej woni przykrą woń.

Gorzkie i zepsute owoce drzew symbolizowały zło, w jakie ludzka wola przemienia stworzenie, najpiękniejsze dzieło naszych stwórczych rąk.

Sprawiało Mi to tak wielki ból, że owe kwiaty doprowadzały Mnie do płaczu, ponieważ czułem, jak cierń ludzkiej woli wbijał się jeszcze głębiej.

Mój ból jest tak wielki, że czekam na twoje «Kocham Cię», które będzie Mnie prosiło [dla ludzkości] o poznanie wielkiego dobra mojej Woli i zła ludzkiej woli, aby ludzie czynili moją Wolę, a własną odrzucali z odrazą.

Często przyglądałem się błękitnemu niebu usianemu gwiazdami oraz majestatycznemu słońcu o oślepiającym blasku, które panowało nad całą ziemią — były one symbolami nieba duszy i Słońca mojej Woli.

Powinno Ono tak czarująco jaśnieć na tym niebie i swoim światłem panować nad niebem duszy oraz nad piękną, kwitnącą ziemią jej ciała.

Wówczas moje Serce radowało się z wielkiej radości — lecz niestety były to tylko krótkie chwile. Natychmiast uaktywniał się gwóźdź ludzkiej woli i tworzył czarne, mroczne chmury pełne grzmotów, błyskawic i gradu, które przyćmiewały słońce, zasłaniały piękny widok pogodnego nieba i wyładowywały się nad biednym stworzeniem.

Niszczyły one niebo duszy i ziemię jej ciała, szerząc wszędzie przygnębienie i przerażenie. Mogę powiedzieć, że nie uczyniłem tutaj na ziemi ani jednego kroku, nie będąc przebijanym przez gwóźdź ludzkiej woli — od moich narodzin aż do śmierci.

To właśnie ona stanowiła moje najcięższe i nieustanne męczeństwo, ponieważ przemieniała w brzydotę najpiękniejsze dzieło mojego Stworzenia. We wszystkim, co czyniłem i co wycierpiałem, nieustannie dążyłem do tego, aby ocalić ludzką wolę.

Jakże więc miłuję duszę, która zaprasza moje Akty, łączy się ze Mną, i która na ołtarzu ofiary, niejako na «stosie ofiarnym» mojej własnej ofiary i mojej Miłości, sama składa siebie w ofierze, aby uzyskać tę wielką łaskę aby moja Wola została poznana  i by panowała Ona nad ludzką wolą, źródłem wszelkiego zła dla biednego stworzenia.

Dlatego chcę, abyś zawsze była razem ze Mną. Nigdy Mnie nie zostawiaj samego, abym mógł na nowo powtórzyć w tobie moje życie…”

( z „Księgi Niebios”; tom 31; 5. marca 1933)

U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli. (Łk 12,7)

Znajdowałam się w swoim zwyczajnym stanie i ponieważ błogosławiony Jezus nie przychodził, zastanawiałam się, jaki byłby najpiękniejszy i najbardziej miły naszemu Panu akt, który mógłby łatwiej skłonić Go do przyjścia: ból z powodu własnych grzechów czy poddanie się Woli Bożej. Wtedy Jezus przyszedł na krótko i powiedział mi:

„Córko, najpiękniejszym aktem, który najbardziej Mi się podoba, jest oddanie się mojej Woli, ale w taki sposób, aby dusza nie pamiętała już nawet o istnieniu własnego bytu, lecz aby Wola Boża była dla duszy wszystkim.

Ból z powodu własnych grzechów jest dobry i godny pochwały, ale nie unicestwia własnego bytu; natomiast tylko całkowite oddanie się mojej Woli unicestwia własny byt i pozwala duszy odzyskać byt Boży.

Dlatego dusza, która oddaje się mojej Woli, oddaje Mi większą cześć, ponieważ daje Mi wszystko, czego mogę zażądać od stworzenia. W ten sposób odzyskuje we Mnie to, co wyszło ode Mnie; dusza odzyskuje więc w końcu wszystko, co sama powinna odzyskać — mianowicie Boga wraz ze wszystkimi dobrami, które posiada sam Bóg.

Dopóki zatem dusza pozostaje całkowicie w Woli Bożej, odzyskuje Boga; lecz gdy tylko wychodzi z mojej Woli, odzyskuje własny byt wraz ze wszystkimi złymi skłonnościami zepsutej natury”.

( z „Księgi Niebios”; tom 8; 23. Juni 1907)